Lika

Maar ... Bilo, er zit ook een kant aan die manier die gevaarlijk kan zijn voor jezelf. Alsof het je eigen schuld is als je wel een burnout krijgt of als iet niet lukt? Voor mij zit het meer in het midden denk ik. Jezelf de put niet inpraten, maar de toekomst is ook niet geheel en al van goud denk ik.

Kun je een link plaatsen?

succes @Bilo! Als het gemakkelijk was, hadden we het wel eerder gedaan toch?

Ik weet het, maar intussen wil ik weg, ‘uit’, ‘ik kan het niet’, help. En precies dat ga ik nu niet doen, hoop ik. Maar o, wat eng. Er is één ding van mijn bordje nu. Op de oude manier, maar toch. Nu de rest plannen en in porties. En nu zit ik in het bos. Ik hoor vogels en kikkers. Dat ook.

Er flitst een beeld van mezelf naar boven. Binnen in de keuken op tapijttegeld met mijn nieuwe plastic rolschaatsen met vier wielen. Dat ging niet. Buiten zouden ze vies worden, zou ik me onbeholpen voelen. Ik heb natuurlijk nooit leren rolschaatsen....

Dat mag @GewoonDoen. Het is eigenlijk veel kleiner dan we ervan maken en omdat het zo basaal is, heel groot. We mogen leren en stap voor stap. Ook als we ongeveer 50 zijn!

Ik wilde net een toevoeging opschrijven. Dat was eigenlijk in essentie dit. Zodra ik iets niet kan, gaf ik het op. Nooit echt geleerd te leren denk ik.

Wat je hier beschrijft is geheel waar voor mij. En ik voel me zelfs misselijk van angst ( ? )als ik het lees en het tracht te erkennen. Ik verlam vaak vanuit paniek. Denk dat het heel eng is dit gewoon te gaan doen ipv wachten tot de grote mensen zeggen dat ik mag opgeven.

Zie opeens wat ik altijd doe. Meedoen in de grote mensenwereld. Lika kan alles aan! Stapelen die zakken op haar rug. Ook als ik zeg dat ik het niet trek, zien/horen mensen dat meestal niet. Zij zien iemand die opgeruimd en sterk overkomt. Bij wie al die zakken veilig zijn. Zo fijn! Hoppa nog één. Ik stapel en stapel en stapel en stapel. Eerst met een ook voor mij zelf ogenschijnlijk gemak en plezier. Tot het teveel wordt. Dat voel ik, maar dan stop ik niet. Alleen die vier zakken nog! Eerst de wereld nog redden. En dan: BOEM! Val ik om. Kan ik niets meer. Moet gered? En weer opkrabbelen vanuit niets. En weer hetzelfde. Volgens mij doe ik het ongeveer zo. Ben bij misselijk van dit inzicht. Zo...zo, zo....frustrerend! Ben weer bij de B van BOEM! Het gaat nu na de burnout snel om daar weer te komen.... Dacht dat ik veel had veranderd. Heb ik ook. Geen oordeel, Lika. Het geeft niet. Als je anders had gekund... Tja, het allermoeilijkste vind ik het om precies genoeg zakjes te hebben. Te zeggen: ‘nee, deze is even te veel.’ Of Ik heb zoveel zakjes te dragen, wil je er 2 overnemen? Dan kan ik verder. Ik weet niet of het mij ooit gaat lukken dit wat gezonder voor mezelf aan te pakken. Ik zal wel moeten. Maar ik vind het dood en doodeng. Keuzes en verantwoordelijkheid. Brrrrrrr.....

Klopt

Dank!

Zeker rotweer @Bor (en wat @jopiezegt)

Dat is me zeker nogal wat @Bor. Weet je voor hoelang? Dat zou het overzichtelijk maken wellicht.

Dit! Precies dat bedacht ik me vandaag. Dit is wat ik doe.

Wij zijn uit. Caravan midden in de winderige natuur. Er zit gelukkig een kachel in... en ik heb boeken!

Goedemorgen. Welkom ja.

Lees ik toch Frankrijk Zuid -(tegen) Korea... er ik vind het niet eens vreemd. Lig inmiddels op de bank van caravan bij bange hond. Dat doet iets met je. Blijkbaar.

Nogal.....

Vind het altijd zo leuk een nieuw plekje te ontdekken. Al ligt mijn eigen bed lekkerder....

Leuk @Etty. Ga ik onthouden. Vind zijn stem en een aantal liedjes prachtig. Maar één huilbuitje op het werk vandaag. Nu net aangekomen op onze vakantiebestemming. Ik hoor vogels. Zie lucht, bomen en ... brandnetels. Een gelukkig mens legt haar moede lijf weldra te rusten. Slaap zacht!

Precies! Dank jullie. De grote mensenwereld: ja. Zo noem ik het ook altijd. Tot ik het zelf mag doen zonder aai: paniek!!!! Dat is het. Klopt. Het gaat al beter, maar ik denk dat het me nooit helemaal zal lukken. Marges.... nee, doen we niet aan. Past helemaal in het beeld. Fijn hier te kunnen delen.

Goedemorgen

En niet drinken maakt het allemaal zo lekker zichtbaar...

Van de drank af is nu geen probleem meer. Ik schrijf hier wel om me bij de les te houden. Ik heb een coach. En in het verleden allerlei hulp gehad. Ik weet niet of het aan het werk ligt. C’est moi?!

Ik ben er weeeeeeer. Denk dat ik het nooit ga leren en het maakt me verdrietig. Veel te veel hooi op mijn vork op mijn werk. Voel me onbekwaam en totaal overbelast. En schuldig. Ik verpest het voor ze. Vooral voor mijn gezin. Waarom kan ik geen ‘nee’ zeggen?