Quinn

Ja?

Daar kan ik een hele verhandeling over houden basta. Maar de echte reden dat ik het niet neem, is dat ik dan echt ziek word van drank. En daar gaat mijn achterdeur.

Het enige dat ik echt wil, is drinken. Fles leeg en dan de volgende pakken. Net zo lang tot ik van de stoel op de grond pleur. Te lam ben om op te staan en in slaap val waar ik ben neergekomen. Wil ik dat? Wil ik dat echt? Wat wil ik echt? Wil ik op de grond slapen? Nee. Maar ik wil wel slapen, heel graag zelfs. En om daar te komen... die drank. Vanmiddag de psych. Intens als vanouds. Met z'n blauwe oogjes onschuldig kijken en intussen de ene na de andere pijnlijke emotie naar boven graven. Ik heb maar weinig gezegd zelfs, maar toch is er genoeg omhoog gekomen en blijven hangen. Onuitgesproken weer ingeslikt. Ik wil het begraven, verdrinken, vergeten. Kwijtraken, hoe dan ook. Ik wil dit niet meer.

Woordjesding wordt een dikke puinzooi zo, niks aan te doen. Theekransjes zijn er niets bij.

Genen zijn van grote invloed op hetgeen je al of niet als beledigend ervaart, zoals bijvoorbeeld het onschuldige woord naarling.

Meningen zijn als duimen, iedereen heeft er minstens twee en ze zijn sowieso mooier en sterker dan die van een ander.

Die arrogantie ken ik Lars. Maar verdorie, je leert niks als je niks probeert toch?

Ja, dat is zeker rot. Onhandig om zonder wat te zeggen weg te lopen, maar vergis je nu niet in welke mate depressie voor je praat. Het blijft waarschijnlijk niet altijd zo. Je hebt ook goede dagen, fijne momenten. Dit was een setting die je nu niet aan kon. Tegelijk deed je wel het beste wat je kon doen: uit de situatie stappen.

Succes deze weken!

Wat is er gebeurd?

Omdat schrijven helpt bij het nadenken, analyseren en het beter doen. Natuurlijk ging het mis, daar had ik van tevoren de klok op gelijk kunnen zetten. Maar alsnog ben ik teleurgesteld in mezelf, bevestigd ook in het weten dat ik het niet kan. Again. Met elkaar eten ter ere van de verjaardag van c, die de stress en onrust al zag groeien en alvast wat ingreep ook. Niks geen koken van uitgebreide menu's van mijn kant, nee, er zou wel eten bezorgd worden. Vooruit dan maar. O, en hij wilde 's avonds eigenlijk geen drank schenken. Maar dat ging mij een paar stappen te ver. Dat ik niet met alcohol om kan gaan, betekent niet dat er een algehele drooglegging nodig is. Dus nee, dat gaat niet door. Gewoon schenken, Q drinkt wel cola, geen probleem. Toch? Een hele tijd ging dat ook inderdaad wel. Koffie. Cola. Sigaretten op het balkon. Meer koffie om weer warm te worden. Af en toe een online lijntje uitgooien naar hulptroepen. Het ging. c, die ook niet dronk, omdat ie daar geen zin in had, was er steeds. Lief, alert, grapjes makend en afleidend. Heel goed wetend dat ik op mijn tandvlees liep en mezelf had overvraagd. Maar het ging. Tegen enen liep het appartement leeg. Behoorlijk op tijd voor ons doen, maar dat was okee. Half twee richting bed, meer afleiding en gefluister in m'n oor dat het me gelukt was en dat ie zo trots was. Maar de onrust bleef. Dus toen ik een uurtje later wakker werd, zonder enige emotie de fles gin opengetrokken en leeggedronken. Een moker op mijn hoofd. En nu wakker. Koffie. Douche. Meer koffie. Een kater, niet eens zozeer fysiek, maar mentaal. Teleurstelling. Niet eens van hem, maar van mezelf vooral. Het is niet anders, er zit inderdaad een kronkel in mijn kop, de zware hulpverleningstrajecten worden niet voor niets ingezet. Was getekend, Quinn, alcoholist.

Vooral teleurgesteld in mezelf. Of opnieuw bevestigd, dat misschien nog wel meer. Zo koffie, douchen, meer koffie en dan komt er straks familie. *slikt een paar vloeken in*

Nee. Tegen vier uur alsnog een fles gin de nek omgedraaid. Sorry.

Tyfus, waarom doe ik mezelf dit in vredesnaam aan? Het is koud (balkon, want ik rook), binnen drinkt iedereen (minus vriend uiteraard, die is altijd meer dan supportive) en ik zit eigenlijk als ik eerlijk ben gewoon te wachten totdat iedereen opgerot is, zodat ik dan zonder enig gezichtsverlies nog wat drank kan scoren. Idioot niet? Zo aan het stressen over het niet gaan drinken, dat ik straks uit pure opluchting wil gaan drinken. Way to go Quinn, gaat weer lekker. Waarom lukt het niet om gewoon normaal mee te doen in plaats van te denken aan drinken, aan niet drinken, aan wat anderen drinken.

Die hand pak ik. Deal Lars.

Vriend is maandag jarig, vanavond eten we met elkaar samen, gezellig, maar extra veel gedoe voor de kok (ik, zei de gek) want ook daarin kan ik dus geen maat houden. Lekker uitdagend en ingewikkeld menu. Vriend greep in, die vond het beter als ik mijn hoofd rustig houd, dus er wordt straks eten bezorgd. Hmm, ik moet het nog zien. En vanavond een hele horde over de andere vloer. Eerlijk is eerlijk, ik zie er best tegenop. Ze weten allemaal van mijn moeizame relatie met alcohol, dus niemand zal me wat aanbieden, maar het is wel degelijk in huis. Omdat ik het grote onzin vind iedereen gedwongen droog te leggen met als reden dat ik er niet normaal mee om kan gaan. Dus kom, feest en drink wat je wilt, dat idee. Enige zelfbeheersing van mijn kant moet toch niet teveel gevraagd zijn, wel?

Ik sluit mezelf niet uit in deze hoor.

Welterusten basta, ik zap nog een rondje.

Slechte filmkeuze, ze tikken de glazen bijna zo snel achterover als ik dat kan.

Iets met kielhalen en bizarre middeleeuwse martelpraktijken? Echt, mensen zijn soms zo verschrikkelijk dom.

Zelfbeeld. Herinneringen. Gepieker. Van alles dat weggeduwd moet worden.

Ik mis de verdoving, de alles op nul stand en de halve coma's. Het niet nadenken. Het min of meer weg en half van de wereld zijn. Vervangen op z'n onschuldigst met eten, want kauwen is meditatief, blijkbaar. Oxazepam. Lorazepam. Een keer een lijntje. Seks. Alles wat me uit mijn hoofd haalt.

Fijn dat je weer wat rustiger bent. Hoe bevalt het werk op zich je, afgezien van dat inwerken en teamgedoe?

Lars, je bent absoluut geen zeur. Ik heb juist veel aan je input, juist omdat ik ook veel herkenbaars bij jou lees. Dus je helpt me door te praten schrijven. Het zit gewoon echt niet in mijn systeem om me bezig te houden met het soort huishoudelijke dingen waar een gezin toch echt wel op draait. Mijn vriend riep een paar weken geleden nog hartgrondig uit dat ik eens moest ophouden te doen alsof ik vrijgezel was. Dat kwartje begint steeds wat beter te vallen. Ik voel me een buitenstaander, ja, maar ik maak mezelf ook een buitenstaander. Dat hele vader zijn is een behoorlijk ingewikkeld concept eigenlijk. Ik ben wel vaker periode nuchter geweest, de langste was zo'n anderhalf jaar. Langzaam maar zeker zakte dat weer terug van een glas whisky, omdat het lekker is naar twee flessen per dag, omdat het nodig was. Ik mis het, ja, dat absoluut wel. En ik vervang het, dat ook. Ik meen dat jowan ergens schreef over dat het middel niet uitmaakt, dat je de alcohol net zo rustig vervangen kunt door iets anders. En eerlijk gezegd ben ik daar nu mee bezig. Standje overleven.

Bedankt voor jullie steun en reacties. Niet voor de eerste keer dat ik blij ben dat ik dit forum heb gevonden. Wie anders kan echt begrijpen hoe moeilijk het is om gewoon te stoppen of dat het niet raar is dat het is voor je eigen bestwil niet voldoende reden is om het dan ook daadwerkelijk te doen. Vanmiddag heb ik gebeld, ze gaven aan dat het erop lijkt dat ik twee weken moet wachten voor er plek is, maar dat kan veranderen. Afwachten dus maar weer. Aan de ene kant denk ik over twee weken al?? en aan de andere kant dan pas??? Dus ik bungel nog gewoon lekker door tussen angst, paniek en stoerdoenerij. Humor brengt je overal, was het toch? Morgen komt mijn dochter voor het weekend over, misschien plakt ze er nog een paar dagen aan vast. Heb me heilig voorgenomen om niet te gaan preken over dat ze dan colleges mist en dat soort vaderlijk gedoe. Is volwassen, moet ze zelf weten, eigen keuzes. Ofzo. De kleintjes hebben nu herfstvakantie en ik heb werkelijk geen idee hoe dat geregeld is. Als in, volgens mij moet ik werken. Zou vriendin vrij zijn? Logeerplannen misschien? Ik weet het gewoon echt niet. Zover sta ik dus al buiten mijn eigen gezin. Jolly. Maandag is mijn vriends verjaardag en ik heb via via op allerlei clandestiene manieren alvast kaarten kunnen scoren voor een concert volgend jaar juni. Soms ben ik schrikbarend attent. Okee, en ook eigenbelang, want ik ga natuurlijk wel mee. Duhuh. Vierde dag nuchter vandaag. Qua drank dan. Edit: stomme grammaticale fout, mijn arme ogen.