Nog een paar uur en dan naar huis. Best nerveus ja. Stom. Want thuis, waarom daar nou nerveus over zijn? Ik ben immers nergens liever? Nog een paar uur en ik zie ze allemaal weer. En allemaal tegelijk ook nog, het allerleukste. Vriendin lachte me zachtjes uit toen ik zei dat de tweeling me vast niet meer herkent. En dat is natuurlijk ook overdreven, maar toch, ik heb ze nu zo'n zes weken niet gezien. Dank aan de telefoon voor het toch contact hebben. Nog een paar uur. Tot die tijd zijn er koffie en sigaretten.
Edit: typo's in de nacht.