Quinn

Het gaat niet meer, ik kan helemaal niets meer voor mezelf weghouden. Alles is nu en altijd. Voor de duidelijkheid, triggers. Kan het ook niet helpen. Ik wil dit niet uiten, maar als ik het niet doe, stik ik erin. Pa schuift naast mij in het bed. Trekt me tegen zich aan, zijn handen onder mijn pyjama. Hij houdt me stevig vast en vertelt me hoeveel hij van me houdt en hoe naar hij het vindt als ik niet goed luister. Dat het hem verdriet doet als ik me niet gedraag zoals het hoort, want ik weet toch dat een goede zoon zijn vader gehoorzaamt? En ja, dat weet ik, dat heb ik geleerd en ik wil zo graag ook een goede zoon zijn, echt. Hij aait door m'n haren, draait me op mijn buik. En echt, ik wil graag een goede zoon zijn, a good boy, maar ik kan het niet. Ik stribbel tegen, waardoor het hem moeite kost mijn broek uit te krijgen. Uiteindelijk lukt het hem toch en hij doet me pijn, steeds maar weer tot hij zwaar op mijn rug blijft liggen. Ik huil zachtjes, omdat het zeer doet, omdat ik niet die goede zoon ben, omdat Fuck it. Spuit me maar plat voor de rest van de dag.

Nope @renaldo61 maar slaap wordt overschat.

Toen ik beet was ik net twaalf geworden. Dat weet ik nog, omdat ik toen een andere fiets had gekregen waar ik daarna een paar weken niet op mocht fietsen.

Morgen. Dagpact Quinn

Dat er een nachtdienst is die zegt vraag maar gewoon als je wat nodig hebt en zich daar ook aan houdt nog ook. Golven proberen op te schrijven, proberen bij te houden wat er voortdurend door m'n hoofd raast en stormt. Proberen vast te houden aan wat Reacher blijft herhalen, niet jouw schuld Q, niet jouw schuld. En ik wil Reacher graag geloven, want Reacher liegt niet, maar toch. Malen, schrijven en de warme melk opdrinken die nachtwacht kwam brengen toen ik om koffie vroeg. Het is hier geen hotel, maar soms wel een beetje. Triggers. Voor alles wat er uit moet. Niet mijn schuld, al deed ik het zelf. Ik hoorde de voordeur, mijn ma was weg. Een paar minuten later, de voetstappen op de trap. De deur gaat open, mijn pa stapt binnen, deur gaat weer dicht. Zacht. Slecht voorteken. Hoewel, als hij met de deur zou slaan, zou ik het ook als een slecht teken opvatten. Hij gaat op mijn keurig opgemaakte bed zitten, klopt met zijn hand naast hem, kom. En al wil ik het niet, ik zet de paar stappen naar hem toe, naar dat bed en ga zitten waar me dat wordt gewezen. Good boy zegt hij en ik huiver. Kou? Angst? Mijn hoofd draait verder, probeert iets te bedenken, wat dan ook. Zijn hand grijpt in mijn haren, duwt mijn hoofd naar beneden, naar zijn kruis. En ik zou hem bijten, God weet dat ik hem zou willen bijten, want op dit punt in mijn leven weet God alles en ziet Hij alles, maar wacht Hij gewoon tot ik mezelf red, maar ik doe het niet. De vorige keer, de enige keer, dat ik hem daar beet, dreigde hij dat hij een volgende keer al mijn tanden uit mijn bek zou slaan. En ik ben bang, heel erg bang dat hij dat ook echt gaat doen. Pa doet niet aan loze beloftes. Dus ik luister, good boy.

Als ik hier en nu een fles had, ging ie tot de bodem leeg. In an instant. Maar hier is niets. Nachtpact: Quinn

Jep, jij bent dus.

@Yvonne 🌹🐱☕

Alle katten lijken op elkaar. En leunt achterover.

Helaas @Artax beestje zoekt een stabiel huishouden.

Ik heb al een kat.

Kwam ik tegen, moest aan jou denken. Okay, ik was ernaar op zoek. En ik dacht al aan je.

Hi @Oskar wou even vragen hoe het met je is.

Aan elkaar gewaagd zijn houdt een relatie interessant.

Okay. Hoe, waar en waarom zijn ijsklontjes slecht voor je?