Kohtje

Pipje... richt je op een motorfiets die je vrijheid en vreugde kan bezorgen... op een helemaal nuchter genieten van het rijden over 's Heeren wegen in alle vrijheid die je je kan wensen, inclusief alcovrijheid... de omgeving op je in laten werken als imposant en gastvrij in plaats van mogelijkheid je een laatste rustplaats te bezorgen.. Zie de natuur als mild en vriendelijk, als je levensomgeving... niet als plek om je om zeep te helpen.. je bent natuur.. je bent leven.. je BENT.. Geniet van het leven, meid.. en gebruik je motorfiets daarvoor.. het vrije blije.. Jij en je direkte omgeving lijken verbonden met elkaar.. toch zijn jullie maar een vlekje in het geheel.. en in dat vlekje is ieder individu voor zichzelf het belangrijkste.. en in jouw geval ben jij dat.. Jij bent de belangrijkste..

cacao, hoe is het leven door een paarse bril gezien??? Misschien nog leuker dan door een roze bril??? Pearcings... ik word al naar bij het woord... zelfs doorboorde oorlelletjes doen mij al gruwelen bij de gedachte... al dat gegier als het een keertje stevig waait..... een mens is zoals ie is.. als het gemoeten had hadden we al die doorboringen wel van nature meegekregen.. ik zie elk moedwillig aangebrachte verandering aan de huidstructuur (let wel, zonder noodzaak) als verminking.. Maar ja... ik kan absoluut niet tegen bloed (word al wee in de vingers bij het typen van het woord bloed) en trek je natuurlijk van mij, watje, niks aan, hahaha....

hoi allemaal... ga zometeen even een verhaaltje typen... nu even reageren op de laatste berichtjes van vandaag... verder terug heb ik niet gelezen... stel nu toch maar grenzen aan wat ik lees en niet lees... ga me er niet meer op toeleggen alles te lezen, dan zou ik hier nooit meer komen, als ik dat wel zou doen.. Ik lees langzamer dan dat ik typ....

Tapas, meid... voor zometeen: Slaap Kindje, Slaap.... Daarbuiten loopt een schaap... Een schaap met witte voetjes, dat drinkt zijn melk zo zoetjes.... slaap kindje slaap.... daar buiten loopt een schaap. Hoop dat dit voldoende slaapverwekkend was om je op tijd in slaap te krijgen...

Ok, ik zie nu net dat Knuffie hier ook gewoon nog is... mooi zo.

Hai lieve mensen... het is niet mijn bedoeling Knuffie bij jullie weg te kapen... ze is erg in de war, begrijpelijk, ik ken de situatie vanuit haar verhalen die ze me verteld heeft. Tot op de dag van vandaag heeft ze het begrijpelijkerwijs moeilijk met deze periode uit haar jeugd. Ik probeer haar nu zoveel mogelijk via msn te troosten... Floortje, nee, helaas... ik woon niet in de buurt, er zit zo'n 350 km tussen ons. Ik zal Knuffie vragen of ze jullie (wanneer dat gaat) op de hoogte wil houden.. In elk geval vind ik het fijn om te lezen hoe jullie reageren, zowel de mensen die Knuffie al wat langer kennen als ook de mensen die haar niet kennen.. Ik denk dat ze dat zelf ook zal vinden.

hai knuffeltje..ik ben thuis.. heb me extra gehaast na je alarm sms-jes... en zoek nu hier maar even contact met je.. Ik snap dat je nood hoog is.. gatverdegatver... Ik ken je ouders ondertussen, aardige mensen, maar dit vind ik toch wel erg beneden de maat.. Ze snappen denk ik niet hoe ernstig deze man jouw jeugd heeft verpest.. Je bent hier nu op het forum en hebt je afschuwelijke verleden meegedeeld.. ik vind wel dat je hier even moet blijven. Maar wil je ondertussen ook met me mns-en?? Zeg het maar... ik ben thuis en sta tot je beschikking. sorry, msn-en is het geloof ik... ik word horendol van al die afkortingen... en dat je langzaam typt... tja, die belgische toetsenborden, hè??? Sterkte, meisje... ik hoor wel.

Misschien moet ik in het vervolg wel gewoon als bericht plaatsen: zie Soothe, dan en dan... hahaa.. nee, soothie, niet bang zijn dat ik dat zal doen... Ik zal op mijn eigen omslachtige manier proberen me duidelijk te (blijven) maken, maar zal me blijven verwonderen en verheugen over onze soms zo eensluidende manier van denken over wat alcoholisme nu eigenlijk is...

Soothe, ik ga je steeds meer zien als soulmate... jij alleen weet mijn gedachten zo beknopt en to the point weer te geven... Let wel... dit geeft je natuurlijk geen vrijbrief om namens mij te spreken, haha... dat snap je ook wel en dat doe je ook niet. Jij spreekt namens jou en ik voel je zo onzettend direkt aan... griezelig soms......maar ook wel fijn..

Houtje, ik wist nog niet van jouw moeder... Ik was zelf bij mijn vader (die me notabene zoveel ellende heeft meegegeven tijdens zijn alcoholistische leven, maar van wie ik een begin van houden van ervaarde nadat ie tien jaar lang gestopt was) tijdens zijn laatste nacht in het ziekenhuis... Hij was al lang erg ziek en ik was net 'afgelost' door mijn jongere broer die hem nauwelijks als alcoholist heeft meegemaakt... toen hij overleed... Ik heb daar nog steeds rare gevoelens over... het was mijn vader (ook die van mijn broertje wel) maar ik had zoveel met hem meegemaakt... en dan gaat ie heen bij m'n broertje die hem als lieve zorgzame en ietwat ziekelijke vader herinnert... Ik heb dat nooit eerlijk kunnen vinden. Maar ik heb me eraan overgegeven dat het is zoals het is.. wat kan ik veranderen aan de feiten door me schuldig of tekortgedaan te voelen... Niks... het is zoals het is. Ik leef mijn leven met mijn moeilijkheden en met mijn moeilijkheden wens ik ook niemand op te zadelen.. Ik ben ik.. ik ben zondig... ik ben goed... ik ben. dus ik besta... Hé, heb ik al eens eerder gehoord.... Houtje, ik wens je hoe dan ook heel veel sterkte maar ook heel veel nuchtere wijsheid de komende tijd...

dag... ik ben nog maar bijgelezen tot woensdag... het ging daar nogal heftig over recidivisten. Ik ben een hervaller, zoals ik hier op het forum geleerd heb zoiets zachtjes te benoemen... ik ben zelfs een herhaaldelijk knietjeskuiser... zoals ik van Blacky heb mogen leren... en ik blijf knietjes kuisen..ze beginnen slijtageplekken te vertonen. Wat ik gelezen heb maakt het moeilijk voor mij om op "mijn" ooit hoog gewaardeerde forum terug te keren.. Meermaals is mij te verstaan gegeven dat ik hier zo helpend bezig was... Ik zit nu zelf sinds enkele maanden in hoge verslavingsnood... en nu voel ik mij geremd hier steun te zoeken. Terugval is niet iets wat je even overkomt en wel weer zomaar even overwint omdat je weet hoe het moet en was... Het hele verleden van alco de baas zijn is helemaal weg... laat dit een waarschuwing zijn.. één keer terugvallen kan ook letterlijk terugvallen naar af betekenen. en weer die onmogelijke strijd aan moeten gaan van jezelf overtreffen.. terwijl je al weet hoe die strijd zal verlopen, wat ie teweeg brengt.. Ik ben een recidivist.. ben er niet trots op... tuurlijk niet.. zou dolgraag anders willen... maar de strijd is zwaar. Ik heb op vele fronten hulp en steun ingeschakeld... maar feit is dat het op mijzelf aankomt. Net zoals die eerdere keer.. medelijden is lief en leuk, medeleven ook... maar het komt op mijzelf neer.. Wat me niet echt steunt is dat mensen een hekel hebben aan recidivisten, maar ja... ik kan me er ook wel iets bij voorstellen.. Ik heb hier ook een tijdje als iemand die geen trek had en geen probleem had met alcohol, gereageerd op mensen die het moeilijk hadden. Ik hoop niet dat ik ooit iemand veroordeeld heb... ik heb altijd het gevoel gehad hoe het was toen ik zelf nog zover was en gezegd wat ik dacht dat ik op dat moment nodig had gehad... altijd met de beste bedoeling en soms niet al te zachtzinnig en genuanceerd.. Ik merk de laatste tijd wel regelmatig ongenuanceerde opmerkingen op dit forum..die dan later weer worden gerelativeerd... maar ja, dat komt misschien ook doordat ik nu aan de andere kant van de medaiille zit en dingen toch dusdanig interpreteer als iemand ze interpreteerde op het moment dat ik zelf schreef in mijn goede dagen... M.a.w. ik lees liever wat mee dan in te loggen.. Het gaat op en af met me, ben begonnen met de internettherapie, heb ambulante hulp, ga wekelijks naar de zelfhulpgroep, mijn relaties zijn zich aan het stabiliseren... en toch herval ik af en toe.. niet zo heftig als vroeger, maar toch... Nou ja.. ik heb even van me laten horen... en ik zie wel wanneer ik me weer sterk genoeg voel om van me te laten horen... Het ga iedereen goed...

ik log weer uit... heb verdorie toch weer wat wijn gedronken om me beter te voelen en voel me nu dus absoluut schuldig naar jullie toe... zit al vanaf begin dit jaar in de lappenmand... en denk er elke keer uit te komen...duikel ik weer in de volgende virusaandoening. Nu weer buikgriep die op z'n retour is, overigens.. en ja.. m'n privé leven lijkt ook een positieve wending te nemen.. het is me allemaal teveel, lijkt wel. Stom, stom. stom.... maar voordat ik weer een ban aan me heb hangen log ik nu even uit in de hoop dat jullie me toch ietwat zullen kunnen begrijpen... vergeven hoeft niet, ik ben stom bezig... dat realiseer ik me ook heel goed. Maar begrip doet al heel veel goed... Tot later. lieve groeten van Kohtje.

Oog, verwend kreng dat vaak ziet wat het wil zien maar ook heel vaak niet krijgt wat het wil....

roept mij ook wat....: de Slaap!!!

keren en wenden houden de geest in beweging.

vertwijfelde woorden van een kansarme??

Middernacht is het begin van een dag met nieuwe kansen.

Geschreven is nog niet gedaan.

Ondermaanse Haddock.... Ook gij????

soothe, lieve vriend... ik wil je aleen maar zeggen dat ik met je mee lijdt... dit is niet gemakkelijk maar je hebt wel een heldendaad verricht... je was er voor jouw vriend op het moeilijkste moment. En jij voelt het natuurlijk niet als heldendaad maar als gewoon...ok, dat zijn de heldendaden op zich.... gewoon.. maar wel vanuit het hart.. en dat is wat zo vaak ontbreekt bij hulpverlening... Jij was met je hart betrokken bij je vriend.. je hebt mijn respect en bewondering hiermee meer dan klaar verdiend...Sterkte, lieve Soothe.. en door jou moet ik ook aan Anna denken die ik hierbij ook sterkte wens om haar soothie te kunnen ondersteunen... Twee lieve mensen die ik hierbij mijn morele steun verleen...

Benthe, meis.. ik trek elke ochtend met instemming van mijn buddahbeeldje een psychologische kaart... daar heb ik veel aan, maar leren is nog niet weten... het is moeilijk maar zet jezelf wel te kijk voor jezelf.. Vandaag had ik bijvoorbeeld de kaart: Beperkingen zijn alleen daar, waar ik ze neerleg! En dan denk ik in eerste instantie van: ja.. tuurlijk... maar hoe langer ik er over nadenk hoe meer dat warrige hoofd van me in verwarring raakt.... Leg ik dan beperkingen neer?? En waar dan?? en waarom??? en hoezo doe ik dat als ik weet dat ik dat beter niet kan doen??? etc... etc... maar toch ben ik er mee bezig..want als ik ze neerleg... waarom dan op een bepaalde plek... etc... Maar ben wel heel benieuwd naar een Tarrot-kaart en de uitleg daarbij.. die ken ik niet.. alles dat tot nadenken stemt is welkom.

Ja, Benthe.. ik ben erg bezorgd over mezelf.. heb het gevoel dat ik opnieuw geboren moet worden.. en dat is altijd riskant. Zowel voor mezelf alsook voor de wereld die mij (opnieuw) ter wereld doet komen... Hoe gaat het allemaal lopen.. niks is zeker in dit leven, en zelfs dat niet...... Ik ga er mijn best in elk geval weer voor doen.. heb er weer een (begin van) zin in... Ik hoop ooit weer deze zorg opwekkende gevoelens achter mij te kunnen laten en weer volop van het leven te kunnen gaan genieten met een neiging tot: laat alles maar waaien-gevoel... Ook niet altijd goed, maar nog altijd beter dan je alles aantrekken....

Jeemig, Benthe, lieve vrouw... ik hoop van ganser harte dat jouw tactiek om €1500 terug te krijgen niets te maken heeft met je laten opnemen in een ziekenhuis... zal allicht iets schelen, maar doe mij die tips die hierbuiten staan eens aan de hand.... of was je zo'n energieverslinder voor die tijd????

Dag lieve, begrijpende mensen van dit forum, heb ik begrepen.... Ik heb het idee dat ik me gewoon gewoon even opnieuw als nieuweling hier op het forum moet aanmelden en er hier weer moet ingroeien zoals ik dat op 29-8-2006 deed. Misschien doe ik dat voor mijn eigen overzicht ook wel... Voor de mensen die me al wat langer kennen en zich (terecht) zorgen maken... ik ben toe aan een nieuwe start.. echt heel nieuw. Ik voel me al een hele tijd een beetje een zombie.. wel en niet bij deze wereld.. ik doe heel veel, ben ook sociaal actief.. mijn vrouw en ik komen steeds meer tot een vredesovereenkomst.. maar ik voel het allemaal heel erg afstandelijk, ondanks mijn blijdschap. Daarbij komt dan ook nog dat ik eerst met heel hoge koorts door een keelontsteking geplaagd werd en nu die net voorbij lijkt, ook nog eens weer door één of ander soort buikgriep opgevolgd (b)lijkt te worden... koorts is een rare ervaring die ik wel eens heb vergeleken met onder invloed zijn.... Komt er op neer dat ik me redelijk blij voel met de huidige privé ontwikkelingen maar ook nog steeds in een soort verwarring zit. Ik, cq wij ben/zijn er nog lang niet maar er zijn ontwikkelingen gaande.. en ontwikkelingen bieden hoop, want geen stilstand en dus geen achteruitgang.. Ik wens iedereen die dat nodig heeft (en wie op dit forum heeft dat niet???) heel veel sterkte en succes en wijsheid... dat laatste is voor een ieder wat ie ervan kan nemen.. Veel lieve groetjes van Kohtje...

Dag mensen... het is nu ruim na enen in de nacht. Ik heb hier na de meeting van zaterdag jl. niet veel meer laten horen. Natuurlijk kan ik zeggen dat er privé veel gespeeld heeft om als excuus te dienen. Er is privé veel gebeurd. Maar excuus kan ik dat niet noemen. Er is altijd wel een kwartiertje, ergens op de dag om hier even in te loggen.. Nee, het ligt anders.. Ik was voor de meeting al erg warrig en wattig in m'n hoofd.. vooral als ik onder mensen kom.. Autorijden en in m'n flatje zijn gaan heel goed.. ben ik alleen met mezelf bezig.. Maar zodra ik onder de mensen kom slaat er een soort van wolk om me heen. Aan de ene kant weet ik dat ik met die massa moet meedoen, aan de andere kant voel ik me heel erg buiten die massa staan, maar hou wel het gevoel er bij te moeten horen, niet buiten de toon te vallen...vooral niet tegen te vallen. En dat wekt angst op. Ondefinieerbare angst.. want ik kan redelijk functioneren in een groep mensen maar ik voel me op dat moment mezelf niet.. en dat vind ik beangstigend... want wie of wat ben ik dan wel??? en wie of wat kan ik ooit weer zijn??? Wat ben ik nou eigenlijk... bang of onbevangen??? Ik kan me momenteel totaal niet concentreren op de afzonderlijke (levens)verhalen hier op het forum.. ik lees af en toe stukjes, ben zwaar onder de indruk van wat velen hier allemaal vertellen, maar kan er geen verhaal van maken. Geen compact geheel om op te reageren.. Ik voel me, nou ja, zacht gezegd, niet zo goed... en machteloos. Ik hoop dat dit (o.a. met de internettherapie die ik ook al zo warrig en beklemmend vind, terwijl mijn hulpverleenster zo aardig is maar ik snap af en toe mijn hele computer niet) mettertijd toch wel wat beter gaat worden. Ok... toch weer even wat laten horen.. hoop ooit weer zo sterk te zijn als toen ik hier op het forum begon... Nu nog even niet.. maar............