Kohtje

Ook heel eerlijk? Ik vind het ook leuk, zo'n slinger, zelfs al moet ik hem delen met Akelei. Ik zei wel dat ik niet stopte om knap gevonden te worden maar om niet meer te hoeven doen wat ik eigenlijk niet wil. Die verslaafde ik echter wil eigenlijk niets anders dan gewoon verslaafd blijven en lekker een sigaretje opsteken.. en dan kan de verslaafde ik die niet wil toegeven aan die verslaving best wel een slingertje gebruiken. Ik zie die slinger gewoon als een beloninkje van mijn Hogere Macht, in dit geval via Fleurtje. En de Hogere Macht zoals ik die begrijp eist dan niet alle eer voor zichzelf op maar laat mij dan bij deze Fleurtje bedanken. Dus, om nou een lang verhaal kort te maken.. dank je wel, Fleur. Overigens, Fleur, gedachten aan drank had ik al nauwelijks meer, en al helemaal geen gevaarlijke gedachten. Maar door nu een nieuw stukje verslaving aan te pakken ben ik me wel weer helemaal bewust van wat het is om weerstand te bieden aan verslaving, om te leren vertrouwen op en werken aan een leven zonder verslaving. En hoe moeilijk een leven zonder verslaving voor een verslaafde is, vooral de eerste tijd. Des te bewonderenswaardiger vind ik al die mensen die hier op het forum, maar ook in de zelfhulpgroepen die ik bezoek en in de klinieken waar ik regelmatig voorlichting geef en/of mijn levensverhaal vertel, zich bewust zijn van dat ze een probleem hebben en ergens de moed vandaan halen om er (al dan niet met direkt succes) iets aan willen doen.. ergens de moed hebben om te willen veranderen. En ik vind het zeer bewonderenswaardig als mensen na mislukte pogingen om te stoppen met gebruiken toch weer de wens kunnen opbrengen om verder te zoeken.. dit geeft voor mij aan hoe wanhopig je kunt worden door je verslaving. Leven in aktieve verslaving was voor mij niet echt een probleem toen ik nog niet had toegegeven dat ik een probleem had.. het was meer een probleem voor anderen. Maar toen ik eenmaal doorkreeg hoe destructief ik was voor mijn omgeving, hoe gevaarlijk zelfs, hoeveel verdriet ik anderen deed, hoeveel angst ik anderen bezorgde, werd het ineens wel MIJN probleem, want IK veranderde niet terwijl ik mijn omgeving aan het kapotmaken was.. pas door aan mijn probleem te werken en mezelf te veranderen kon ik ophouden een gevaar, een bron van angst en verdriet voor de samenleving te zijn. Door me dit te realiseren kan ik nooit meer een gelukkige verslaafde zijn, vind ik geen troost meer in gebruiken maar ontmoet ik er keer op keer mijn vijand en de vijand voor de mensen om mij heen. Ik ben het aan mezelf en mijn omgeving verplicht om te werken aan mijn herstel, nu ik eenmaal heb toegegeven dat ik in gebruik schade aan anderen toebreng. Eindelijk heb ik in de gaten gekregen wat verantwoordelijkheid betekent. Niet altijd alleen m'n eigen huid proberen te "redden", m'n eigen welbevinden voorop stellen, maar mee te doen met wat samenleving heet. Inclusief alle ongemakken die dat met zich meebrengt. Ik ben geen uitzondering, ik ben geen heilige, ik ben niet onkwetsbaar.. ik ben net als iedereen.

Hihi, Witte, het klinkt natuurlijk raar als ik zeg dat ik het zelf ook een mooie posting vind. Maar dat vind ik wel.. Niet omdat ik dat zelf geschreven heb, maar omdat het voor mij zo waar is. Eerlijk zijn naar mezelf houdt me met de neus in de goede richting.

Vandaag begonnen aan de tweede week niet roken. Kom mezelf nog erg vaak tegen, hoor. Pfff.. herstel is niet makkelijk, maar als er mij iets voldoening geeft dan is dat wel herstel.. Ik zat van de week ook regelmatig te denken om toch maar weer een peukie te pakken en me dan aan een soort van afbouwprogramma over te geven. Maar ik denk dat dat voor mij absoluut niet zal werken. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat dat uitdraait op mezelf bedonderen, op de gekst mogelijke excuses om bijvoorbeeld vandaag ééntje meer te nemen dan m'n afbouwschema voorstelt en het dan morgen wel weer goed te maken, en dat soort dingen. Ik weet dat dat voor mij zo werkt omdat ik dat in het verleden al vaker geprobeerd heb. En waarom zou ik hetzelfde wéér proberen en dan een andere uitkomst verwachten? Voor mij geldt: gewoon, heel simpel, geen mogelijkheid tot sjoemelen: die eerste niet opsteken. De smoesjes, uitvluchten, wijze woorden, troostrijke woorden, zelfbedriegende woorden en -theorieën kriskrassen als razenden door m'n hoofd.. om gek van te worden. Heel vervelend en verwarrend, maar ik ben pas "verloren" als ik er aan toegeef. Zolang ik die eerste niet opsteek sta ik aan de kant van de winnaars..

Hannah, ik vind je tóch lief. Ik kan je soms niet helemaal volgen, maar dat ligt aan mij. Ik weet wel dat je goed van hart bent. Dank je wel voor je compliment!!

Originally posted by: nancy Heb deze quote in m'n agenda opgeschreven... Bedankt.quote> Zulke kadootjes zijn hier op het forum vaak te vinden, Nancy. Ik heb er m'n voordeel mee gedaan en doe dat nog regelmatig. Er zit misschien veel "onzin" in een dagdraad, maar daartussen ook veel "zin". En ik zie regelmatig veel zinnigs in onzin..

Originally posted by: Hannah1 (kreeg het er net uit) quote> is dit een compliment of een zware bevalling?

Voor mij hoeft het niet hoor Hannah. Ik stop niet om knap gevonden te worden, ik stop om niet meer te hoeven doen wat ik eigenlijk niet wil.

Bén, Witte. Ik bén verslaafd. Nu bezig om me aan de ketenen van verslaving te ontworstelen door mét verslaving maar zónder gebruiken een prettig leven op te bouwen. En een rokje en zwarte panty's zullen mij daar niet bij helpen.

?

Of bang dat je besmet raakt?

Jaloers, Hannah??

Heee Witte.. Tja, stoppen met roken heb ik maar één keer gedaan, vorige week. Die eerste niet opsteken is soms nog wel even worstelen, maar het gaat al wat makkelijker worden.. Maar jeetje zeg, wat zijn er veel momentjes en situaties waarin ik even zo'n peukie opstak. Wat heb ik veel momentjes waarin ik me het liefst even verschuil in een rookwolk.. Maar waarom eigenlijk??

en voor Fleurtje. En voor iedereen een beetje "magic".

Akelei en Suikertje, door jullie postings kan ik weer vooruit. Bedankt. En natuurlijk ook door de postings van alle andere "ervaringsdeskundigen".

Hoi Vie. Vond jou altijd een beetje eng.. weet eigenlijk niet (meer) waarom. En nu vind ik je dan ook niet meer eng. Ruim drie jaar droog:present: Ik ook:)

Hoihoi, Als ik op mijn wilskracht moest vertrouwen, had ik allang weer wat te roken in huis gehaald. Tjongejonge, wat wil ik graag buigen/breken voor die nicotineverslaving. Maar ik heb me overgegeven, ik heb toegegeven dat ik machteloos ben en aanvaard de consequenties daarvan maar. De negatieve consequenties zijn vervelend, om niet te zeggen pijnlijk (hevige trek). Maar de positieve consequenties zijn dat ik me bewust ben van een kracht die me hier doorheen "sleept", een kracht die ik zelf niet kan opbrengen en daar laat ik me door leiden. In het volste vertrouwen dat het leven gewoon doorgaat als ik niet aan die trek toegeef. Originally posted by: Hannah1Goedemorgen, dieren gaan vaak op hun baasjes lijken... quote> Ha... hier is het net andersom. Ik heb "mijn dier" als voorbeeld van hoe ik in het leven wil staan. Zorgeloos, argeloos, onbevangen.. genieten van het moment, geen wantrouwen, geen (voor)oordelen etc. Ik heb nog een hoop te leren. Daarom neem ik "mijn dier" ook mee als ik van de zomer een paar maanden in Frankrijk ga werken. Heb mijn grote voorbeeld nog dagelijks nodig, en hij mij ook wel een beetje..

wanneer kun je jezelf nou eigenlijk een gevorderde noemen?

Ik weeg me misschien maar drie of vier keer per jaar. En 't verschilt nogal per keer.. de ene keer 69 kg, de andere keer 79kg, en daar schommelt het zo'n beetje tussenin. Heb soms van die vreetperiodes en van die periodes dat eten en vooral snoepen me niet interesseert.. Die vreetperiodes zijn ook onderdeel van m'n ziekte verslaving, dus hebben m'n aandacht. O ja, ben 1,91 meter, maar op die ene keer na (69 kg) heb ik nog nooit van m'n arts te horen gekregen dat ik te licht was. En ik voel me er goed bij.

Ik heb gevraagd om moed om vandaag die eerste niet op te steken.. De moeilijke momenten van de afgelopen dagen ben ik al weer vergeten, of liever gezegd: te boven gekomen. Ik zal alleen allert zijn op de moeilijke momenten van het moment zelf. Ik weet dat ik geen rook in m'n lijf nodig heb om toch gelukkig te zijn. Slaapproblemen heb ik niet. Er gaat zoveel energie zitten in de onrust die ik overdag voel door afkickverschijnselen en gewoonteverandering, dat ik 's avonds blij ben dat ik in bed lig.. wel heb ik last van koude handen. Beetje lastig met werken. Maar dan ook niet meer dan beetje lastig. Ik voel me bevoorrecht dat ik mijn hulpmiddelen niet in de chemische wetenschap hoef te zoeken maar ze kan vinden in spiritualiteit. Zo voel ik me zowel lichamelijk als ook geestelijk schoon worden. Hoe schoner ik me geestelijk voel, hoe meer ik kan handelen. Dat handelen kun je zowel op z'n engels zien (hendelen=omgaan met) als op z'n hollandse koopmansgeest-achtig. Ik kan met mezelf onderhandelen over hoe ik pijn of onrecht die ik door anderen ervaar, bij mezelf binnen laat komen. En meestal lukt het me om er zelf beter van te worden. Oftewel door te zien dat een ander me "niet begrijpt" of door te zien en toe te laten dat een ander gelijk heeft en ik dus mezelf kan proberen te veranderen.. dat laatste is spirituele groei. Ik kan, door al veel aan mezelf veranderd te hebben, al veel beter met mensen omgaan, en als voortvloeisel daaruit ook met mezelf. Stoppen met roken is iets waarmee ik met mezelf in het reine moet komen. Anderen voor de gek houden is zo moeilijk niet, tot op zekere hoogte. Maar als ik mezelf voor de gek houd, is de belangrijkste getuige daarvan (ikzelf) altijd meteen aanwezig. Wat ik hier schrijf is dus niet zozeer om mezelf te bewijzen maar om anderen te laten zien wat ik allemaal win. Door dit weg te geven kan ik het behouden. Delen is helen.

Eén van de leuke dingen van niet roken is dat ik na het boodschappen doen de sigarettenbalie zo voorbij kan lopen.. De mevrouw die daar staat pakte, als ze me zag, al het juiste pakje voor me uit het schap, eigenlijk hetzelfde als vroeger bij de slijter.. daar stond het bedrag al op de kassa aangetikt, voordat ik gepakt had wat ik hebben moest. En die slijter zei tot overmaat van ramp ook nog altijd: "Tot de volgende keer maar weer"...:$ Ik focus me op de voordelen van niet meer roken.. hoewel ik ze soms nog wel met een lantaarntje moet zoeken hoor.. Dag vier is aangebroken. Lijkt eigenlijk nog niks, maar jeetje, drie hele dagen niet roken is me al zeker 20 jaar niet gelukt. Ik blijk dus meer te kunnen dan ik dacht.. Akelei, hele dagen wegroken is toch ook geen bezigheid? Dat is nog steeds vluchten. Niemand kan beloven dat het makkelijk wordt, maar je moet wel zelf wat ondernemen om het mogelijk te maken.. gaan zitten treuren om iets wat niet meer is, is fnuikend. Ik kan wel zeggen: Je kunt het.. maar daar heb je niks aan. Jij moet het zelf doen, je moet in jezelf geloven. Kijk de dag recht in de ogen en jezelf ook en pak de realiteit op zoals die zich aandient, en dan niet in de vorm van een sigaretje.. dat is slechts jouw vertekende beeld van de realiteit.

Zo, twee rookvrije dagen erop zitten en de derde is halverwege. Maar prijs de dag niet voor ze om is.. Ik word weer enorm geconfronteerd met mijn machteloosheid in verslaving. Er hangt een soort grauwsluier van zelfmedelijden over alles wat ik doe of denk. En de aloude neiging om alles mooier voor te doen dan het is, is nogal aanwezig. De neiging om de hele boel te "flessen", iedereen voor de gek te houden, (want hééé.. wie kan mij hier achter m'n laptoppie nou controleren?) laat weer van zich horen. Gelukkig heb ik het "programma" met alle toeters en bellen tot mijn beschikking. Isoleren en stiekem doen lijkt erg aantrekkelijk, maar mijn geweten speelt tegenwoordig een andere rol dan vroeger. Vroeger kon ik mijn geweten sussen op een manier die mijzelf rustig kon maken, d.w.z. ik manipuleerde mijn geweten. Tegenwoordig staat mijn geweten "in dienst van" het programma, mijn hogere macht, de fellowship. De enige die ik voor de gek houd met oneerlijkheid ben ikzelf. Dus heb ik mijn sponsor gebeld, ben vanmorgen naar een meeting gegaan en laat de onaangename gevoelens die afkick met zich meebrengt maar over me heengaan. Ze zijn het logische gevolg van jarenlang roken, geen straf. Ik straf mezelf met dit afkickproces te verlengen door weer een sigaret te nemen. Ik voel me uiteindelijk beter door dit niet te doen. Alleen voor vandaag zal ik met mijn gedachten bij mijn herstel zijn, zal ik leven en van het leven genieten zonder te gebruiken..

Ja Borretje, ik weet het nog.. het is voor mij nog altijd één van de moeilijkste dingen om toe te passen. Liefdevol loslaten. Ik heb nog altijd de neiging om mensen te willen veranderen naar mijn wil..(als sponsor loop ik daar regelmatig tegenaan) maar liefdevol loslaten laat een ander in z'n waarde en tegelijkertijd geeft het die ander de ruimte z'n eigen keuzes te maken.. Eén van die keuzes is dan ook weer: hulp vragen..

Spud, In mijn ogen geef jij hier een voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde. Respect hebben voor de (doods)wens van een ander, hoeveel pijn jou dat ook doet, zonder de behoefte om jouw wil aan die ander op te leggen. Min of meer hetzelfde geldt voor mijn vrouw. Met mijn drankgebruik was ik ook bezig mezelf te vernietigen. Mijn vrouw kon mij daar met geen mogelijkheid vanaf brengen. Zij hield en houdt zoveel van mij, dat zij het moeilijkste deed wat ze kon: ze liet me los. Dat wil niet zeggen dat ze niet meer van me hield, dat ze schuldig was aan mijn zelfgekozen weg. Ze was machteloos tegenover mijn verslaving en liet mij m'n gang gaan. Op deze manier hoefde ik me niet meer voor haar te "bewijzen", hoefde ik me niet meer schuldig naar haar toe te voelen. Ze liet mij m'n zelfverkozen ondergang tegemoet gaan. Ik heb het er levend vanaf gebracht omdat ik zelf koos voor het leven. Maar ik ben mijn vrouw tot op heden dankbaar dat ze haar pogingen om mij te veranderen naar haar wil heeft opgegeven. Op deze manier konden wij alletwee onze eigen verantwoordelijkheden aangaan. Datzelfde heb jij volgens mij gedaan met je vriend. Je respecteert zijn keuze en geeft hem daarmee zijn eigenwaarde. Dat je z'n sterfdatum niet meer wist is volgens mij het gevolg van het feit dat je hem nog steeds in je hart draagt, dat je hem nog steeds ziet als een volwaardig mens, een volwaardig individu. Voor mij verdien je geen straf maar een enorm

Akelei, ach, die dag was niet zoveel langer dan andere dagen.. wel even wennen, hoor.. Ook inderdaad van die gewoontemomenten dat ik even niet weet van hoe of wat. Maar dat zal minder worden. Gelukkig heb ik genoeg om handen om me niet te hoeven vervelen. Bedankt voor de support.. ik had best veel steun aan support toen ik stopte met drinken. Die support van anderen werd geleidelijk aan minder omdat anderen niet meer zo in de gaten hadden dat ik was gestopt en ik had het zelf ook minder nodig omdat ik steeds meer in mezelf ging geloven. Nu is een bemoedigend woordje zo nu en dan wel weer even fijn.. even de handjes die me helpen om te leren lopen, zeg maar.. Dank, en zelf ook succes..

Ja hoor, Toine. Van gedachten wisselen is nooit verkeerd. Tot kijk..