JamesM

Dank je wel LadyJane voor het compliment. En voor de tip. Dat is precies wat we nu proberen, enerzijds om er samen en voor de kids goed uit te komen. Anderzijds om de kosten van de mediator uit te sparen. Hoe zich dat gaat ontwikkelen weet natuurlijk niemand, voor nu lijken we dit samen te kunnen regelen.

dank je wel Yvonne, maar nuchter nog altijd veel beter te doorstaan dan in gebruik.

Dank je wel Bob, mooi verwoord. Dat is precies de rijkdom die herstel geeft.

Het is alweer een tijd geleden dat ik wat heb gepost. Het laatste halfjaar is het duidelijk geworden dat mijn vrouw en ik niet meer samen gelukkig zijn en kunnen worden. Oa een verschil in inzicht over mijn traumatherapie, herstel, en burn-out. Zij ervaart dit al drie jaar lang als 'egoisme' en dat ik mij verwijderd heb van het gezin en van haar. Ik zie dat juist heel anders, ik ben persoonlijk enorm gegroeid. Ik heb heel hard gewerkt om in mijn herstel ook in verbinding te komen met het gezin, ben emotioneel enorm gegroeid en de kids geven ook aan dat ze dat heel prettig vinden. Tijdens mijn therapieën heb ik ook echt veel tijd besteed aan mijn communicatie met mijn vrouw. Geen woede aanvallen meer, geen verwijten, geen slachtoffergedrag maar de zaken bij mijzelf houden, op een volwassen manier bespreken en grenzen zien en aangeven. Het doet pijn dat zij dit heel anders ervaart, en ook dat ik me hierin niet herkend en erkend voel (al jaren niet). Ondanks relatietherapie hebben we geconcludeerd dat scheiden de enige optie is. Ik woon al enige tijd alleen. We hebben samen een verdeling voor de kids gemaakt de komende weken en de vakantie opgedeeld. Gisteren hebben we het de kids verteld. Hartverscheurend was dat. Ik kan niet omschrijven hoe moeilijk het is om je kids zo'n pijn te doen. Gelukkig kunnen mijn (nu nog) vrouw en ik hier rustig en liefdevol met de kids over praten. We kunnen goed uitleggen dat papa en mama elkaar niet meer gelukkig maken, en dat het niet aan de kids ligt, dat we altijd de beste papa en mama voor ze willen en zullen zijn. De komende tijd gaat heel pittig worden. We hebben nu een verdeling gemaakt van onze financiën, deze al uit elkaar getrokken. De komende weken nadenken over een ouderschapsplan en hoe we verder omgaan met woning(en) en financieel gaan afronden. Zoveel mogelijk zelf in goed overleg proberen te doen voordat we naar een mediator gaan. We gaan zien hoe dat gaat lukken. Zelf voel ik me er eigenlijk opvallend kalm onder. Ik weet dat ik er alles aan gedaan heb wat op dat moment binnen mijn mogelijkheden lag. Het is heel verdrietig. Maar ik heb er vertrouwen in dat het uiteindelijk allemaal weer op zijn pootjes terecht komt. Ik moet zeggen dat het 12 stappenprogramma me daarbij ook goed ondersteund. Ik heb eigenlijk geen echte momenten van zucht gehad. Natuurlijk wel zin om even aan de realiteit te ontsnappen, maar dat heeft iedereen in zo'n situatie denk ik dan. Daar moet ik doorheen. En nuchter voelt dat veel fijner dat als ik zou gebruiken. Daarnaast wil ik een goed voorbeeld voor mijn kids blijven, en sterk blijven voor hen en mijzelf. Maar klote en verdrietig blijft het wel, iets opgeven waar je al bijna 15 jaar aan hebt gebouwd samen. Want uiteraard waren er ook heel veel mooie momenten, moeilijke momenten, humor, liefde en samen het leven ontdekken. Die momenten zijn niet weg en mag ik blijven koesteren. En daar blijf ik haar dankbaar voor. En nu met de kids en mijzelf een nieuw hoofdstuk in mijn en ons leven opbouwen. Waarin ook ongetwijfeld weer nieuwe mooie herinneringen worden opgebouwd.

Sterkte @garfield076 Helaas maak ik nu hetzelfde door. Ondanks dat het best verleidelijk is om mijn hoofd even te kunnen uitzetten, vind ik het zelf heel prettig om het allemaal puur te kunnen doorstaan. Zonder koppijn, slachtoffer gedrag, angsten en onzekerheden die er ongetwijfeld bij om de hoek komen kijken als ik weer zou gebruiken. Je komt hier goed uit, dat weet ik zeker. Veel kracht en liefde toegewenst.

Het is weer zover Bob! En klopt, ik drink liever limonade tegenwoordig om mijn dorst te lessen.

Hieperdepiep 🥳!! Mooie mijlpaal Bob, op naar de volgende 10 jaar!

Geen Bob en James plaatje! Beetje teleurgesteld nu

Thanx!

oh wow, het blijft me elke keer weer verrassen.

Gezellig hoor!

Alaska (via Tirol) here we come Renaldo61 MaryArt Bob Marij (met gitaar en beginners-lesboek) Jane Moeps Fonny🎄 Spirit (met accordeon) LoukePetouke (met zangstem?) Prana Bol. Freekie (blërt vals maar nuchter mee, dit maal 100% bewust) Emmy JamesM

Van harte gefeliciteerd Maarten! Leuk om weer een keer van je te horen. Op naar de volgende drie jaar!

Dat herken ik ook heel goed, je begint volgens mij de zg Wall fase in te gaan. Ik weet nog goed dat ik op een buurt bbq stond en dacht wat doe ik hier in godsnaam. Ik ben ook eerder weggegaan en mijn vrouw heeft nog met enkele buren tot laat gezeten en kwam aangeschoten thuis. Toen dacht ik ook even wat doe ik mijzelf aan. Maar het is rouw, en geconfronteerd worden met gevoelens die je daarvoor ook had maar... wegdronk. Nu moet je er doorheen, jezelf leren kennen en afscheid nemen van die vriend die geen vriend was. Gun jezelf de tijd, wees mild voor jezelf en bekijk het dag voor dag. Het komt heus goed en wat LadyJane zegt: van deze periode leer je het meeste.

Ik had al psychologische hulp vanwege burn-out. Vanaf toen met de ellende van vroeger bezig gegaan via schematherapie (een jaar lang, net afgerond) en nu traumatherapie. En natuurlijk het stappenprogramma. Dat laatste heeft mij ook enorm geholpen. Destijds heb ik besloten om, vanwege de therapie die ik al volgde, geen klinische opname te doen maar een ambulant online traject van drie maanden te volgen. Dat heeft mij als eerste zet zeker geholpen. Het gaat namelijk om het herkennen van je triggers en hoe je daarmee om kunt gaan. Als ik jou was zou ik dus beide doen.

Wat goed, gefeliciteerd! En hoe lang duurt zo'n traject?

Welke meetings volg je? Wat ik zo begrijp is dat er bij de AA niet zoveel aan sponsorschap wordt gedaan. Ikzelf ga wekelijks naar NA en CA meetings. Bij de CA heb ik mijn sponsor gevonden. Truberdorffer doet alleen ambulante hulp toch? En volgens mij werken zij ook met het 12 stappenprogramma. Goed hoor dat je je herstel zo serieus aanpakt. Bekijk het van dag tot dag en wees mild voor jezelf. Hard zijn voor jezelf is mij bekend, want dat was de enige manier om te overleven. Hard zijn = je eigen behoeften opzij zetten ten koste van je eigen mentale gezondheid. Dat mag je nu leren loslaten.

Goed dat je dat monster in jezelf al kunt identificeren. Mij hielp het om afstand te kunnen nemen. En een mooi cadeau, ook om je blijvend te herinneren. Toen ik het gesprek met mijn vrouw aanging, was ze op de eerste plaats heel opgelucht en ook trots dat ik gestopt was en hulp zocht. Het heeft daarna nog heel veel tijd gekost om weer nader tot elkaar te komen (we zijn bijna gescheiden), maar tegenwoordig is onze band beter dan ooit en gebaseerd op gezonde motieven ipv de drank.

Het is de grootste stap die ik in mijn leven heb gemaakt. Het grootste cadeau ook. Alleen dat kost tijd. En rouwen hoort daarbij. Zelf ben ik nu voor de derde keer bezig met het stappenwerk: de eerste keer was heel voorzichtig en vluchtig, de tweede keer met behulp van het NA werkboek tot stap 5 gekomen en toen realiseerde ik me dat ik echt een sponsor nodig had. Met behulp van mijn sponsor nu bij stap 7 en de voorgaande stappen zeer grondig aangepakt. Inzichten opdoen kost namelijk tijd. En die eerste stap is misschien wel de allerbelangrijkste, goed om daar veel tijd voor te nemen. Ik dacht toen ik begon aan het stappenwerk dat ik een soort supermens zou worden: vrij van emoties, en alles wat er op mij afkomt altijd positief kunnen handelen. Door de stappen heb ik geleerd dat ik gewoon een mens mag zijn, net zoals iedereen. Met ups en downs. Dus ja, het is ineens intens wat ik voel. Zowel positief, maar natuurlijk vooral ook negatief (want die dronk ik altijd weg). En dat is helemaal niet erg, want zo ervaren niet verslaafden dat ook. Dat is wie ik ben. En ik heb mijn Hogere Macht leren kennen en dat geeft mij ook veel rust en vertrouwen. Ga vooral zo door, neem de tijd voor de stappen (er zit niet voor niets een bepaalde volgorde in) en laat het proces zijn beloop. Succes!

Ik zou hetzelfde van mijn vrouw kunnen zeggen, want letterlijk onze eerste date hebben wij samen 5 flessen wijn gedronken. En altijd feestjes met vrienden of elders. Maar als ik zo vrij mag zijn: ik geloof nooit dat jouw vrouw verliefd is geworden op een dronken zot. Dat is argumentatie van jouw verslaafde brein. Je hoeft met helemaal niets te breken; alleen jezelf zijn en worden is genoeg. Ik zelf ben letterlijk niemand verloren doordat ik ben gestopt met drinken. Relaties krijgen meer diepgang, omdat ik simpelweg niet de hele tijd meer bezig ben met drinken, de gedachte aan drinken, herstellen of leuk doen. Mijn ervaring is dat ik mijzelf juist door te drinken aan de zijlijn heb geplaatst. En de keerzijde van jouw vraag is: hoeveel is het je waard om jezelf te verloochenen, te vergiftigen en te minachten? Want dat is wat je doet als je kiest voor de drank. Jouw onzekerheden snap ik, die had ik zeer zeker ook in mijn beginfase. Wat bij mij hielp was schrijven. En erover praten. Mijn therapieën die ik toen ook volgde hebben mij veel inzicht gegeven. Daarna ben ik begonnen aan het 12 stappenprogramma. En geef het vooral de tijd. Ik heb mijn verslaafde deel van mijn brein Henk genoemd, dat hielp mij om de zaken in perspectief te plaatsen. 'Ik ben het niet, het is Henk maar'. Zoiets. Succes, en realiseer je ook dat deze dagen er ook bij horen.

Mooi om te horen dat je zo je herstel invulling geeft. Het stappenprogramma is zo opgebouwd dat alles op z'n tijd komt. Als je bij stap 3 bent geweest, dan heb je geleerd om vertrouwen te hebben. Het leren om van schuld en schaamte af te komen doe je gedurende het hele programma, en daarna. Hoever ben je in je stappenwerk? Succes!

Dit vind ik wel een interessante. Dus omdat we ons zonder alcohol niet 'sociaal' kunnen gedragen, hebben we dus een 'sociaal smeermiddel' nodig (alcohol) om een stuk beter in 'de sfeer' te komen. Want als we dat niet doen zijn we een 'saaie lul'. Dat zijn allemaal connotaties die gemaakt zijn door alcoholisten. Met andere woorden: het hele leven is een asociale bedoening, waarin we eigenlijk met ons antisociale masker oplopen, niet in verbinding kunnen komen met anderen en het leven niet meer waard zijn. Onzin natuurlijk. Ik durf te wedden dat ik jou een stuk interessanter, minder saai en vooral socialer vindt in 'real life'. Ja, het is wennen met feestjes. De meeste probeer ik ook te ontlopen. Maar bv verjaardagen van familie ontkom ik niet altijd aan. Die gaan altijd volgens hetzelfde stramien: eerst braaf de koffie en taart, en dan voorzichtig -rond een uur of half vier- gaan de eersten aan de wijn. En dan is ineens het hek van de dam. Voordat je het weet zijn er twee/drie wijntjes per persoon doorheen, praat iedereen tien keer zo hard en komen er de praatjes. Dat is ook het moment dat ik weg ga, geen zin in om me 'socialer' voor te doen dan ik ben. Dan maar geen hoofdpijn de volgende dag.

Probeer je te stoppen of ben je gestopt?

Mooi! Hoe is dit voor je vrouw en kinderen? En onthoudt: per dag bekijken betekent niet een afzwakking van je voornemen om niet meer te drinken. Het betekent wel (mentaal) behapbaar maken en houden, op vandaag heb je invloed.

Eens met @Lonster1. En je kan je natuurlijk afvragen, of je de 'joligheid' mist, of juist het geoorloofd, steeds meer en sneller kunnen drinken, omdat iedereen dat doet? Dat laatste was in ieder geval bij mij het geval.