knakker

Ach, dat is jammer, mijn tweelingzusje. We stonden zo gezellig samen op het jaarpact. Toch weer volgens het patroon dat je in het begin al schetste. Al enig idee hoe je vanaf hier verder wilt? Dat je vriend je als Eva de appel heeft aangeboden vind ook ik wel apart. Als je echt wilt stoppen zou ik hem toch wel duidelijk verwittigen wat je plan is. Daarna zal hij je toch wel steunen neem ik aan. Awel, geen man overboord, geen drie dagen nationale rouw. Maar wel tijd voor een beter plan. Gefeliciteerd ook nog trouwens.

Als je ontevreden bent, spijt hebt, whatever, kun je ook de Lutherse Mis van Bach gaan luisteren. Dan is de wroeging meteen over, terwijl er niks is veranderd. In het algemeen: niet vanuit de negativiteit blijven terugkijken of op zoek gaan naar oplossing of genoegdoening, maar proberen je passie te hervinden. Al is het maar een lullig klein beetje, dat hindert niet. Zo ga ik zo met het gezin wandelen in het park terwijl de zon schijnt. Al het andere is onzin en het najagen van wind. Tot zover het evangelie van knakker

An unhappy childhood is a writer’s goldmine

En stoppen met denken dat dingen moeten. Dat is ook erg belangrijk. Niks moet. Alles is onzin. Tel je zegeningen en probeer van dat kleine beetje iets te maken. Ofzo.

Welkom op het feest van de gemiste kansen jongen. Waar was je al die tijd? De eerste helft van mijn leven bestond uit het verkwanselen van talent en het missen van kansen. De tweede helft uit het met wroeging daarop terugkijken. Tot dat ineens stopte. Ik zit mij nu af te vragen waar dat aan lag. Vader worden? Stoppen met drank? Stoppen met alle flauwe kul en iets gaan doen dat ik waardevol vind. In het moment leven. Als nostalgicus zijnde kijk ik nog steeds veel achterom. Maar nu schud ik hooguit even glimlachend met het hoofd. En ga weer verder met nu.

Mooi, die dromen. Staan die ongebruikte spullen daar niet uitgestald als uitnodiging om er iets mee te gaan doen @bumperjim? Je onderbewuste denkt: mijn baasje is gestopt met drinken, laat ik het er nu weer eens neerzetten. Of zie ik het weer te positief?

Mogge. Volgens buienradar gaat het volgende week wel vriezer, maar niet meer dan een graad of 5. Ik denk dat de rayonhoofden nog wel even mogen blijven slapen. Die van 1997 was ik bij. God wat was dat koud. Stond ik met een fles Beerenburg op het brugje van Bartlehiem. Mooie herinneringen.

Dat klinkt niet als een zorgeloos pensioen @Yvonne. Die ziekenhuisbezoekjes kunnen je natuurlijk niks aan doen helaas. De rest wel. Theoretisch dan. Zo ongeveer alle mensen die ik ken beklagen zich over hun overvolle agenda. En nemen zich steeds voor kalmer aan te gaan doen. Maar niemand doet dat.

Dat is net zoiets als aan de fietsenmaker vragen: mag ik hier wel komen als mijn fiets kapot is? Ik weet dat jouw drankzucht diep zit, en de schijn van urgentie groter is dan bij mij, maar ben jij ook wel eens nieuwsgierig hoe jouw leven zou blijken als je de zwarte benzine eruit verbannen hebt? Je zou er best nog eens van kunnen opkijken. Van harte trouwens.

Grappig, ik merk dat ik @MaryArt en @Fonny vaak door elkaar haal. Ik dacht net al: apart, die reageert op haar eigen berichten. Maar jullie zijn met twee 🙃

Ja, ik twijfelde bij het schrijven ook over ‘hoofdactiviteit’. Maar steeds meer besef ik dat zo’n verslavinkje verdorie veel meer tijd in beslag neemt dan die nodig is voor het gebruik zelf. En nog meer: het weerhoudt me van van veel. Hoeveel goede voornemens wel niet zijn blijven hangen op ‘ja, maar eerst moet ik van het drinken/roken af’. Wat vervolgens namelijk nooit gebeurde.

Mooi is dat, hoe dat werkt. Ik merk dat met stoppen met roken op dezelfde manier. Nadat je hoofdactiviteit is komen te vervallen ga je vanzelf ineens allerlei veel leukere dingen ondernemen.

Zeker. Wij bungelen hier met de voetjes in de Biesbosch. Dus we kunnen straks zonder verdrinkingsgevaar met een kano door de kreken. En we wonen tegenover een zwembad. Kan dat jong mooi zonder ons met zijn vriendjes gaan zwemmen.

Vandaag gaat mijn jongste afzwemmen. Godzijdank. Anderhalf jaar elke woensdag zitten knikkebollen in dat warme, vochtige, echoënde zwembad. Ze moeten ook al van alles voor dat eerste diploma: borstcrawl, rugcrawl, door een gat. En dan wordt dringend aangeraden door te gaan voor B en C. Nou, mooi niet. ‘Anders is uw kind niet zwemveilig’. Commercie die profiteert van overbezorgdheid huidige ouders.

Prei

Wat een gedoe nog zeg. Maar hopelijk zal het resultaat schitterend zijn. Ik zat gisteren in de spiegel naar mijn rolluikjes te kijken. Ik ben niet erg ijdel, maar enthousiast word ik er ook niet van om te zien dat het verval ook daar is ingezet.

93,9

Mogge Marietje. Welke groente ligt er vandaag op je hoofd?

Nou, ik ga hier zo dadelijk een goed glas sencha op drinken 🙂 Proost!

Ach Moes, dat is spijtig. Hoewel ik je er misschien ook even met een theestruikje van langs zou kunnen geven vooral ook sterkte gewenst me de sores. Geloof me: die neigingen zijn echt wel om te buigen hoor. Niks point of no return. Kwestie van oefening en volharding.

Sodemieter zeg. Bumpy nu meteen ook al op het jaarpact. Way to go 🙂 Het doet me overigens nu ook een beetje denken aan van die getuigenissen die je bij de EO vaak ziet. Dat iemand plotseling tot geloof komt en dan ineens ook helemaal niks meer begrijpt van dat hij al die tijd daarvoor zo dom heeft kunnen zijn. Ik hoop ook dat het gewoon een product van voortschrijdend inzicht en gezond verstand voor je is 😉

Ik ook 54 en nergens pijn. Maar misschien ben ik al geruime tijd dood.

Dat belonen heb ik juist mijn twijfels over. Nou ja, het is altijd leuk om jezelf te kietelen, maar de enige beloning waar het mij om gaat is juist dat ik een leven leef zonder de ketenen der verslaving. Dát is waar ik dagelijks van geniet. Al het andere is bijzaak. Als je iets gaat belonen is onvermijdelijk het idee dat er een uitzonderlijke prestatie is geleverd. En dat impliceert dat weer stoppen iets heel zwaars is. Terwijl het juist zo vreselijk eenvoudig kan zijn: je ontworstelt je aan de dwangmatige patronen en vervolgt opgelucht je weg. Leef met vlag en wimpel, maar hou het simpel

Het doel is wel om definitief te stoppen? Dat gedonderjaag van denken: nou ja, nu kan ik er weer eens eentje proberen en dan vervolgens de hele kast leegdrinken kennen we bijna allemaal. Die gedachten zullen waarschijnlijk nog wel een tijdje langs blijven komen. Als je erin slaagt die gedachten domweg niet meer serieus te nemen ben je al een flinke stap verder. De twijfel voorblijven. Meteen: hop, nee, niks. Als ik eenmaal voorzichtig begin of het misschien eventueel toch zou kunnen heb ik eigenlijk al verloren.

Zo is dat. Een prima grondhouding. Je moet het ook niet te groot maken. Bij mijn eerste stoppoging voelde het voor mij als liefdesverdriet, compleet met weemoedig door de velden dwalen. Wat een aansteller.