Jannigje

Nee, niets in vanzelfsprekend, dat weet jij als geen ander denk ik. Ik verbaas me er nog vaak over hoe mijn leven (en dat geldt voor veel meer mensen denk ik) een wending heeft genomen die ik nooit heb voorzien en nooit heb gewild. Hoe ben ik hieR in godsnaam beland? Keuzes uit het verre verleden kunnen zo ons pad bepalen, gevolgen hebben die niet te voorzien waren. Bijsturen lukt soms, maar niet altijd. De kunst is nu voor mij om op de beste manier verder te gaan met wat er wel is. Dat vind ik vaak lastig omdat “dapper voorwaarts” lang niet altijd lukt. Pijn, verdriet en gemis zijn er, die heb ik lang weg willen drukken, weg willen redeneren (je moet niet klagen maar kijken wat je wél hebt). Pijn voelen, rouwen, onder ogen zien en toch doorgaan. Zoiets denk ik.

Dit had ik ook kunnen schrijven. Vreselijk vind ik dat, ik voel me vaak een bang klein kind dat pas opgelucht adem durft te halen als wat ik zeg/mail/app goed wordt ontvangen. Dit herken ik ook. Als ik zo’n bui heb moet ik voor mijzelf oppassen dat ik niet in de slachtofferrol schiet. Het Calimero effect al ik maar zeggen. Maar ergerlijk blijft het. Daar heb je helemaal heling in, en toch... en toch..... Angst weerhoudt me toch vaak. Het stomme, of misschien juist niet, is dan regelmatig dat ik, mijn woorden wegend, dingen zeg die niet echt kloppen. Ik werk mezelf nog wel eens in de nesten met mijn let-op-mijn-woorden gehannis. Ja precies, allebei die dingen. Ik herinner mij dat ik als meisje van 13 zo graag wilde dat mijn zus van me hield, mij aardig vond dat ik daarom mijn mond hield bij een aantal dingen die zij deed die ik écht niet goed vond. Ik bracht mijzelf ook dan weer in menig onmogelijke positie, en ik voelde me dan ook nog medeplichtig. Ik benijd je hier om, dat klinkt misschien gek, maar het geeft uiteindelijk ruimte denk ik. Veel minder krampachtigheid. Zo maar wat reacties die in me opkomen.

“Weest in geen ding bezorgd” staat in Filippenzen.

En ik altijd maar denken dat ik de enige ben. Of in ieder geval de enige bij wie het zo sterk is. Uitleggen? Bijna altijd. Niet omdat ik dat wil maar omdat ik vind dat ik dat moet. Eigenlijk is het vaak indirect toestemming vragen aan de ander. (Ik kan volgende week niet want dan moet ik .......... En dan hoop ik dat die ander zegt: nee natuurlijk, dat kan dan niet = ik ga akkoord met je uitleg, je mag je andere afspraak voor laten gaan) Schuldgevoel? Heel vaak. Me (alleen!) verantwoordelijk voelen voor alles en iedereen? Heel vaak. Streven naar harmonie? Het iedereen naar de zin proberen te maken? Heel vaak. Veel te vaak.

Ach

Lieve @Reacherik ben er stil van. Ik heb het net opnieuw beluisterd, nadat ik van de dagdraad kwam en behoorlijk uit mijn doen ben door de akelige opmerking van Bor. Brok in mijn keel, tranen in mijn ogen én de neiging om te vloeken. Maar dan die muziek, zo mooi. Dank je wel, voor je knuffel, voor deze prachtige muziek, en voor wie je bent.

@Bor wat een gemene reactie, althans zo voel Ik het. Bah! (dit is de nette versie ) ik lees het bericht van @Yanatotaal anders.

Goh @Moeps, ik snap het helemaal. Ik merk dat jouw bericht me raakt. Ik weet ik precies waarom, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat kan verwoorden. Het lukt me nu niet, drie pogingen gewaagd maar weer weggehaald.

Dit zinnetje pik ik er even uit omdat hij me extra opvalt. Misschien bedoel jij iets heel anders, maar het zegt mij iets over eigenwaarde. Dat je het jezelf gunt om mooie kwaliteitskleding te kopen. Ik heb een vriendin die eigenlijk altijd dure spullen koopt, kwalitatief goede spullen. Voor haar is dat normaal. Zij verdient veel meer dan ik, maar daar gaat het niet over. Zij gunt zichzelf het beste. Zij kent ook de goede merken, vaak heb ik daar nog nooit van gehoord. Ik heb niet geleerd dat ik het óók mag. Ik probeer nu een beetje bij haar de kunst af te kijken.

Nee hoor, met. Maar echt vergeten dat ze op staan. Zo heb ik al een aantal pannen weg moeten gooien! Zelfs fluitketels . Ik ben blij dat ik nu een waterkoker heb.

Nou, dat is heel gemakkelijk hoor. Pannen op het vuur, en dan éven iets anders gaan doen. Moet jij eens kijken wat er dan is gebeurd als je er na zeg een half uur achterkomt dat je vergeten bent het gas laag te zetten ofzo. Hallo ook nog.

Gelukkig dat er al ietsje meer rust is in je hoofd. Zes weken, ja dat is meestal nodig, in dit geval voor jouw dus ook. Dat wachten is één ding, maar die rottige bijwerkingen elke keer! Ik snap heel goed dat je er enorm van baalt dat je weer medicatie nodig hebt. Had/heb ik ook. Ik weet dat het onzin is, maar toch voelt het voor mij elke keer als een nederlaag.

Hè wat rot voor je. Ik ken deze medicatie niet, maar wel het weer beginnen, opbouwen, wachten en hopen dat het werkt. En dat kost dan weer de nodige tijd. Werkt dit middel redelijk snel? Strekte

Ebt het gemis van sommige mensen weg, bij LARS is dat zeker niet het geval.

67

Geen kennis van zaken weerhoudt menigeen er niet van om een mening te ventileren.

Dank @Reacher en @nancy

Nee, ik kom ook niet verder dan zijn achternaam. zijn voornaam kan ik niet onthouden.

67

Hallo allemaal. Vandaag is Weer een moeizame dag voor mij. Somber, lusteloos, bah. Zingen hielp niet, misschien naar buiten gaan wel. Dat ga ik nu dan eindelijk maar doen.

Ik word hier angstig van, ben er angstig door, het gevoel dat het nooit meer weggaat. En inderdaad, ik kan rationaliseren wat ik wil, dat helpt niet. Het is niet altijd even erg, maar het is voor mij eigenlijk nooit weg en dat maakt me vaak moedeloos en bang. Elke keer uphill battles, zo voelt het. En maar op mijzelf inpraten, zeggen dat het niet waar is. Maar oh, dat gevoel. Dit herken ik zó goed, ik vind dat heel moeilijk. Bij mij klopt het meestal wel, alleen in sommige periodes meer dan in andere.

Te genieten valt er veel in het voorjaar, al het mooie frisse groen vind ik elk jaar weer een wonder.

Het zit ergens in mijn brein, maar waar weet ik even niet.

Ter lering (en vermaak ?) Het heienHandheien Kleinere palen werden met de hand geheid. Meestal werd daartoe eerst een gat gegraven waarin de paal werd geplaatst. Vervolgens werd dan de marie er op gezet, een lange stam met in het midden een holte die om de heipaal past. Daaraan gingen 5 of 6 man hangen om de paal een eind in de grond te drukken. De marie werd dan weer weggenomen en het heien kon beginnen. De trekhei Hierbij werd het heiblok door vele mannen omhoog getrokken en losgelaten. Hun aantal varieerde van 20 tot 30 man naar gelang de zwaarte van het heiblok. Om het goede ritme erin te houden werd een "heilied" gezongen. Bij het gezamenlijk optrekken van het heiblok zong de heibaas, in ieder geval in de Zaanstreek, bij elke slag een regel van het lied, dat uit 3 x 10 regels bestond: 1 Marie Troet 2 uit Wormerveer 3 scheurde haar hemd 4 en naaide het weer 5 zet hem neer 6 neer 7 neer 8 zet hem neer 9 neer 10 neer 1 Een opnieuw 2 twee met elkaar 3 drie allegaar 4 vier 5 vijf 6 zes 7 zeven 8 acht over 9 negens 10 tien met de pet 1 Een opnieuw 2 hoogop 3 nog een klop 4 op z'n kop 5 vijf 6 ze

Sorry @Musashi Zoals je ziet spijt het me echt heel veel.