Met mij gaat het de laatste weken bergafwaarts. Ik ben al maanden bezig met het zoeken naar de juiste medicatie voor, nou ja tegen eigenlijk, mijn depressie(s).
In april begon ik mij beter te voelen, zomaar, zonder er hard voor te moeten werken.
Ik kende het gevoel niet meer.
Niet meer dat loodzware elke dag, heerlijk.
Dat heeft bijna 4 weken geduurd en toen verdween het weer, waarschijnlijk door een verandering in de medicatie ( om de bijwerkingen beter onder controle te krijgen).
Inmiddels ben ik weer 4 weken verder, is de medicatie verhoogd en voel ik me weer verschrikkelijk somber.
En angstig en moedeloos.
Ik heb even mogen proeven aan dagen en nachten zonder depressie.
Weer terug naar daarvoor likt extra moeilijk.
Heb ik de energie om nog een keer ........
Ik wil vergeten......
Helpt niet, kan niet, lost niets op.
En nu ga ik morgen op vakantie, en daar zie ik als een berg tegenop.
Geboekt toen ik me beter voelde en nog niet wist dat ik mijn vakantiegeld moest besteden aan het vervangen van mijn voordeur.
Het is wat Nadia, jij wilt graag en kunt niet.
En ik? Ik weet niet waar ik het zoeken moet en wil eigenlijk niet.
Maar ja, thuisblijven helpt ook niet.
Ik voel me kwetsbaar nu wat alcohol betreft.
Ik hoop dat ik de confrontatie aan kan.
Als hulp wil ik graag een vakantiepact met jullie sluiten.
Het helpt mij om te bedenken dat ik daarop sta en dat jullie dat weten.
Een extra zetje voor me, een ruggensteuntje.
Een verlengd weekpact zeg maar.
Morgen weg, over 10 dagen weer terug.
Boletje