Ik kan wel huilen, deed ik vanmorgen ook letterlijk, van de pijn. Gisteren schoot het weer in mijn rug, heel vervelend, maar nog te doen. Vanmorgen stond ik in de badkamer en toen ging het weer fout. En daar stond ik, ik kon geen kant op. Hangend aan en steunend op de wastafel. Uiteindelijk kon ik met veel gekreun en gesteun mijn telefoon bereiken en het museum afbellen.
Dit wordt weer een lange dag vrees ik.