Moeilijke week geweest. De situatie met mijn moeder, de zoektocht naar werk, geldzorgen, quasi dagelijks nieuws over hoe ze langdurig zieken harder gaan aanpakken; zelfs al besef ik dat het niets helpt toch was er de enorme behoefte om mijn geest te verlammen en even aan niets te moeten denken. Quasi dagelijks het verlangen om te gaan slapen en gewoon niet meer wakker te worden.
Voorbije twee dagen redelijk wat zitten lezen, veel filmpjes gezien van mensen die hun leven veranderden in de hoop mijn eigen motivatie terug op te krikken. Daarnet een wasje ingestoken en zo meteen een overzicht maken van de taakjes die ik deze week wil doen zodat het huis en de tuin er weer goed bij liggen. Dus opnieuw opstaan en starten, hopelijk voor de laatste keer deze keer.
Hetgeen ik me nu aan vast hou is een ervaring enkele maanden geleden. Had toen een poos niets gedronken en terwijl ik 's avonds op mijn terras zat met een kop koffie ervaarde ik een zekere mate van tevredenheid, geluksgevoel bijna; voor het eerst in lange tijd begreep ik toen weer waarom mensen 's morgens de moeite namen om uit hun bed te komen. Dat ik dat toen ervaarde moet toch het bewijs zijn dat mijn geest in staat is om dat te voelen en dat er een uitweg is uit de constante duisternis.