Alle activiteit

Ach lieve @Yana. In gedachten bij ik bij je. Meer kan ik niet doen. Duurt lang he? Sterkte .

Lieve Quinn, ik leef zo met je mee. Ik ben heel blij voor je dat c er is, hij klinkt als net zo'n held als mijn lief voor mij is.

Maar je moet op een gegeven moment wel zelf werkelijk iets doen om een langere tijd te stoppen... Als dat is wat je wilt Je hoeft het niet alleen te doen, maar toch echt wel zelf!

Lieve @Yana

Heerlijk Helder

en ik ben ook afhankelijk van alcohol voor te ontstressen

ik weet dat ik daar niet alleen in ben

ik ben een alcoholiste en ik heb de gepaste hulp

Beterschap ❤️‍🩹 @Yana

ik ben wel in staat tot zelfreflectie

ik ga schematherapie volgen ik hoor daar goede dingen van er zijn hier 2 groepen voor schematherapie in mijn stad

Yana en Quinn 💕💕

vind je dat ik mij terug op een pact moet zetten

dat is al een jaar of 2 geleden en ik geloof nog steeds in ambulant nuchter worden en blijven

Ja dat klopt idd Artax, dat vergeet ik ook wel eens omdat het al zo ver achter me ligt. Nu denk ik hoe kon ik geloven dat ik echt afhankelijk was van alcohol om te ontstressen.

Ach lieve @Yanawat vreselijk toch denk aan jou

@Yana 🫶🏼🫶🏼🫶🏼🫶🏼🫶🏼

Oh godallemachtig, wat ben ik verschrikkelijk ziek, ik kán niet meer. Ik weet niet meer hoe ik het moet verdragen...

Dat dus ook....

Goed. Ik maak net het tweede pakje open, misschien moet ik hier ook eens mee gaan stoppen. Maar niet vandaag, vandaag heb ik ze nog te hard nodig. Het is okay, ik mag me nog best ergens aan vast houden. Sterker nog, c de anti roker heeft zelf voor me gehaald. Na al die jaren zijn m'n longen toch niet meer te redden. M'n ziel misschien nog wel, let's try. Dus, weekend evaluatie. Het idee alleen al. Vroeger, op school ging dat al. Gezellig op maandagochtend, wat had iedereen voor geweldigs meegemaakt? Verjaardagen, voetbal, naar de dierentuin, oma op bezoek, weet ik wat allemaal. Ik zei niets. Liegen mocht niet en ik wist zo ook wel dat niemand mijn verhalen wilde. Bovendien, ons geheim, weet je wel? Hoeft niemand te weten. En och, of het nou de riem of de knuppel was geweest, de uitwerking bleef meestal onder de kleren, daar werd aardig goed op gelet. Al was het bizar hoe vaak ik uit een boom viel. Maar nu moet ik, al zijn het maar een paar woorden, ook ik moet bijdragen aan het gesprek. Ik som keurig de lieve dingen op die c bedacht had het weekend te gaan doen. Mensen om me heen, normaal eten op tafel, keurig op tijd pillen met een glas water. Zo kom ik haast over als een geslaagd, volwassen mens. En om dat te benadrukken, heb ik me daar ook naar gekleed. Goed bezig Q, geef ik mezelf maar vast complimenten. En het slapen, hoe ging dat? Fuck die therapeut. Een paar uur. Buiten de uren die we hadden afgesproken. Eten? Ja, ik heb gegeten, echt eten, binnengehouden ook. Weer die blik, maar nou staar ik star terug, hier zit mijn grens. We do not talk about it. Ever. Heb je... Staar. Geen behoefte aan delen? Nee, geen behoefte aan... Slaapwandelmeisje staart me aan. Kut. Ik zit hier voor mezelf, maar niet alleen voor mezelf hè? Hoe helpend zou ik het hebben gevonden, vroeger, als een van de andere jongens had gezegd dat ie een mep had gehad, alleen dat al? Dus ik zucht, doe mijn mond open en pak de handschoen op. Ja, dat wilde ik, allemachtig wat wilde ik dat graag. En met alles weggeruimd was dat zo moeilijk dat de drang alleen maar groter werd, zo groot dat ik zelfs heb geprobeerd hoe scherp mijn nagels waren. Met alle wilskracht die ik nog kon verzamelen heb ik het gestopt, de laptop opgestart, werk gaan doen. Afleiden, afleiden, net zo lang tot de drang flink was gezakt en ik weer gewoon ademen kon. Dus ja, dat was de weekend evaluatie, daar gingen mijn principes. Jolly. En dan moet het middagprogramma nog beginnen.

In mijn donkerste momenten denk ik quasi hetzelfde. Als veertienjarige in de jaren negentig vroeg ik mijn leerkracht economie waarom groei zo belangrijk was (kon hij geen duidelijk antwoord op geven) en of we constante groei wel moesten nastreven als we met eindige grondstoffen te maken hadden (had hij al helemaal geen antwoord op) en waarom de pensioenleeftijd niet gekoppeld werd aan de stijgende levensverwachting (stijging in efficiëntie was daarop zijn antwoord),... en zoveel meer. Natuurlijk in de jaren daarna geleerd dat geleerden deze vragen al opwierpen in de jaren zeventig, dus dan voelde ik mij niet compleet dom maar begon ik mij wel af te vragen waarom er in al die decennia zo weinig maatregelen waren genomen. Op dit moment in mijn leven ben ik wat minder pessimistisch en geloof ik meer in de kracht van menselijk handelen bij urgentie dan ik als tiener deed. Journaals kijk ik al meer dan twintig jaar niet meer, maar ik lees wel dagelijks meerdere kranten uit nieuwsgierigheid (en een kleine pessimistisch reflex van wat we nu weer gaan verkloten). Dus ik begrijp die laatste zin wel. Wat wel verandert is sinds ik die nihilistische tiener was, is dat ik me niet meer laat verlammen door het nieuws en die negatieve gedachte en dagelijks probeer te handelen volgens de eerste regel in mijn levensbeschouwing: proberen om het lijden te minderen.

Dit is ook een reden voor mij. Kijken hoe alles naar de kloten gaat in een heel snel tempo.😂 Ik zeg geen sorry voor het lachen. Als grote idioot zag je het al 30 jaar aankomen en het gaat steeds sneller. Alles is kapot, water, lucht en land. Kinderen van nu zijn dommer dan de generaties hiervoor. Werkelijk alles is de omgekeerde wereld. De manier van lesgeven spoort allang niet meer. Het internet doet de rest. Kinderen worden de hele dag overprikkelt door allerlei onzin. Ze mankeren allemaal wat en zitten bij hun geboorte al vol met pfas en plastic. Elke dag kijk ik reikhalzend uit naar het nieuws!🤣

Geen sorry zeggen:) geen probleem. Beetje laat, maar druk met UWV gezeik. Ga nu in beroep.

Ik drink niet, al een jaar of 9 geloof ik.