Alle activiteit

Vijf jaar ongeveer, dus niet schrikken. Van Tranxene 25 mg, daarvoor 40 mg of hoger en ik begon met 5 mg, 20x per maand in 1997. Ik stopte in december 2002. Daarna weer begonnen in 2006-2007, dus ik ben er nog niet af. De eerste drie maanden veel angst en spanning, enorme hoogtevrees, extreem gevoelig voor geluid. Tussen 3 maanden en 1 jaar ging het iets beter. In die tijd ben ik zelfs verhuisd, ben ik in totaal een paar maanden bij een familielid geweest, verdeeld over 3 periodes. Dit heeft mij door het eerste jaar heen geholpen. Daarna ging het echt zeer langzaam beter. In het eerste jaar en voor de (bijna CT-afkick, slechts 5 dagen afgebouwd en al op de derde dag veel symptomen) afkick ging ik op aanraden al veel wandelen. Heb mijn hele woonplaats, alle natuur gezien in die tijd. Ik rookte toen nog, wat een dubbel effect had. Ik keek ernaar uit, maar als ik rookte, kreeg ik een angstgevoel. Toen in 2004 met roken gestopt, terwijl ik nog ontwenning had. Trekkende benen, of het vel loszat, restless legs, enzovoorts. Door de boeken van Allen Carr zeer vaak te lezen, ben ik toen gestopt en ik wist al dat ik er vanaf was. Een week was ik compleet de weg kwijt, maar daarna ging het snel beter. Ik zou nooit meer willen roken, wat een vieze verslaving is dat. Toen kwam ik ook nog bij chiropractie terecht. Ik vergiste me een beetje daarin, want nadat ik daar geweest was, voelde ik helemaal geen ontwenning meer, het kwam later in de avond terug. Ook was ik ca. 30 kg afgevallen door geen benzo's meer te nemen en geen grote hoeveelheden frisdrank meer. De chiropractie bleef ongeveer gelijk. Steeds even beter voelen en dan de volgende dag weer hetzelfde. Dus eigenlijk zonde van mijn geld, achteraf. Maar goed, het gaf mij weer hoop. Ook liep ik bij een heilmasseur, een hele aardige man ook, die goed kon luisteren. Ik knapte altijd wel wat op, als ik daar was geweest, maar echt genieten kon ik nog niet. Pas toen ik in eind 2005 op een verdedigingskunst ging, voelde ik meer verbetering, maar toen was ik al drie jaar aan het ontwennen. Ik begon stiekem al wat dingen uit te proberen. Kocht zelfs een keer diazepam, in de hoop dat een lichte dosis mijn ontwenning weg zou nemen. Dat was niet het geval. Dat viel me tegen. Ik raakte bijna weer verslaafd. Echter, dat laatste restje bleef maar aanwezig, 20-25% van wat het ook was. Ik kon er niet meer mee omgaan en ging langzaam weer de verkeerde kant op, weer benzo's. Eind 2006, vier jaar later, kreeg ik via de huisarts alprazolam. Ik maakte er meteen misbruik van door het te combineren met energy drinks. Dagelijks gebruik was pas eind 2007, ik had toen al een paar banden gehaald met die vechtkunst. Ik begon weet wat dikker te worden en moest benzo's bijkopen via internet om genoeg te hebben, vooral diazepam. Het werd steeds erger tot ik op een gegeven moment de 100 mg diazepam aantikte, per dag. Ik ging overal heen om het te kopen, waardoor ik verder weinig te besteden had. Tien jaar terug, was ik dus al ongeveer 10 jaar weer aan de benzo's en ontdekte ik clonazepam, veel goedkoper en sterker dan diazepam. Dat was financieel mijn redding. Met 2 pilletjes per dag en enkele diazepam 10 mg, kon ik het redden. De laatste jaren gebruik ik 3x daags 2 mg clonazepam en 10 mg diazepam (van de huisarts). Ik heb ongeveer een jaarvoorraad van beiden, voor de zekerheid, maar ik word ouder (57) en ben single, bepaalde dingen gaan achteruit (potentie, algehele gezondheid), ook kreeg ik Diabetes Type II, rond 2006. Nu werk ik al ruim 10 jaar niet meer, ik heb geen idee meer hoe hier af te komen. Het laatste half jaar heb ik het eigenlijk opgegeven. Ik ga dit niet opbiechten aan mijn huisarts, gaat hem niets aan. Dat ik misschien wel 1,5 tot 2 jaar moet afbouwen, weet ik, maar ik gebruik ook nog tramadol en soms oxycodon. Ik weet de risico's, maar mijn tolerantie is zeer hoog geworden, vooral voor de benzo's. Nu zie ik nog amper iemand, alleen wat naaste familie, die in de buurt woont. Had graag een relatie willen hebben, maar de laaste vier jaar heb ik ook vocht bij mijn pezen en spieren in de arm/schouder, vergelijkend met biceps tendinae. Chronisch dus, de laatste tijd ook in mijn benen. Mijn motivatie/zin is vrijwel weg. Zelfs een heel klein beetje afbouwen doe ik niet. Ik voel me gevangen in mijn lichaam. Maar goed, dit ging over de afkick. Nu weet ik wel beter, maar kom ik hier ooit nog vanaf. Een afbouw van 3 maanden zou veel te kort zijn en weer het ontwenningsyndroom opleveren, misschien nog wel erger dan vorige keer. Ben dus nooit volledig hersteld van vorige keer, dus hoe zou dat nu, meer dan 20 jaar later, dan moeten? Iemand een idee. De Ashton Manual ken ik en ik kan niet met mensen omgaan, dus een kliniek is ook niets voor mij, ben ook zeer gevoelig voor geluid, dat was ik 20 jaar geleden al, en nu nog meer. / Ik ken succesverhalen, zelfs van mensen die ongeveer zo lang gebruikten als ik, maar zij hebben slechts 1x hoeven afkicken. Voor mij zou dit eigenlijk de derde of vierde keer worden. (in de jaren 90 al een keer van oxazepam afgekickt, duurde gelukkig maar twee weken, met enkele dagen helemaal geen symptomen, maar was toch 'eng') Groeten...

Dat hoop ik toch. Niet emotioneel gaan doen, maar ik mis je.

Een normaal mens, wat is dat? Als je jezelf daarmee gaat vergelijken kun je het nooit winnen.

Ah, ik had ook nog een plaatje opgezocht om je te lokken maar je bent er al. Het is toch niet erg als we af en toe een beetje in de clinch liggen? We kunnen daarnaast ook plezier hebben en elkaar gezelschap houden enzo. Ik vind het hier leuker als je er wel bent dan als je er niet bent.

Opgestaan met flinke hoofdpijn. Is gelukkig met paracetamol wat gezakt. Straks naar de buurtsuper met de hond. Eerst even wat wandelen met haar en dan meteen door. Goede slaapmedicatie gehad van de huisarts, want slapen ging wat moeizaam. Voor de rest is hier geen verandering. Ik praat zo min mogelijk met exvriend. Ben blij dat dit een groot huis is. Ik kan zelfs naar de zolder. Je hoeft elkaar zo niet te zien en te spreken. Voor mij is dit op zo'n manier redelijk vol te houden. Ik ga straks even wat muziek en teksten uitzoeken. Ook even wat muziek maken en wat opnamens maken voor mijn youtube kanaal. Ik vermaak me wel. Ik wil me voor vandaag rustig houden.

🍂🍁Dagpact🍁 🍂 Kaatje🌺 Fonny Quinn Mormel Spirit

nou geniet je suf Jimbo! ik was bang dat ik die snelle humor niet zou kunnen bijbenen meer, maar dat viel reuze mee (en wat ik gemist heb mis ik niet😄)

wees welkom dan weer Hub je mag hier precies degene zijn die je bent

Ik ben oud genoeg geworden om te snappen dat omgaan met mensen niet een van mijn betere eigenschappen is. Conflicten die ontstaan zijn heel vaak het gevolg van hoe IK ben, wat ik zeg, en hoe ik dat zeg. Ik heb me de laatste jaren helemaal teruggetrokken, niet omdat ik zo ben, en niet omdat anderen zo zijn. Maar ik weet al hoe ik ben, en blijkbaar lukt het me niet om daar nog enige verandering in te brengen. Ik wil dingen voorkomen, ik wil niet meer nadenken over iets dat me toch niet lukt. Ik denk dat ik te weinig tact in de aanbieding heb. Zelf denk ik niet dat dat het ontbreken van empathie is, maar meer een gevolg van het bij mij ontbreken van dingen die een normaal mens wèl leert. Dus ik wil even pauzeren hier op het forum. Ik kom er niet verder mee, en jullie al helemaal niet. En toch ontroeren me de reacties van Lady Jane en Quinn me best wel. Dankjewel, misschien ooit tot laters dan.

Haha ik hoopte al om tegengesproken te worden 😁💪🏻💪🏻💪🏻 Dat je rookt is hier geen probleem hoor. Maar vertel het niet op het rokersforum 🤣

Ah wij gaan vanmiddag (11 nov is een vrije dag hier)

Goedemorgen allemaal, Lekker rustig de dag opstarten Veel last van droge ogen de laatste tijd, dus heel veel druppelen op een dag. Daardoor vaak hoofdpijn ook. Niet fijn, maar het zij zo. Had me voorgenomen om het hele huis even goed te stofzuigen. Moet ik er wel aan beginnen voordat vriend op de stoep staat 🙃

misschien helpt deze ook wat?

Blij dit vervolg te lezen, maakte me er ook wat zorgen over, het stond er ietwat nonchalant was mijn invulling.

goeiemooiemorgen frummers ik was gisteren naar Wild Horse Nine dat had alles in zich waar ik voor kwam John Malkovich op zijn best.

🍂🍁Dagpact🍁 🍂 Kaatje🌺 Fonny Quinn Mormel

Probeert @hub02 te lokken

Morgen. Wat een kut begin van de dag, klontjes in de Brinta. Brinta over tafel, puinzooi. Dus. Dat belooft wat. Het zet je aan het denken hè @Etty. Ik moet er niet aan denken dat je zo beperkt wordt in je leven, jong niet, maar oud nog minder, omdat je dan weet hoe het ook kan. Vandaag therapie, pittige denk ik. Want dat hangt af van de input hè en ik heb wel wat input vandaag. @Fonny ik gok dat je op het dagpact wilt. 🍂🍁Dagpact🍁 🍂 Kaatje🌺 Fonny Quinn

Dank je wel @Yana voor je reactie. En ik ben blij dat het jou ook dwars zit, want zo klonk het eerst niet. Jammer dat dit erin sluipt, terwijl het voor mensen kunnen koken juist zo'n stap vooruit is. Direct afkappen, die relatie tussen koken en stiekem drinken is totaal zinloos, toxisch zelfs.

Oeh nagel op de kop @Etty zo zo herkenbaar! 🙏🏼

Goedemorgen, Ik was gisteren naar Maspalomas. Weer in de kast in het verzorgingstehuis. Terug naar de middelbare school.

Ik herken het patroon 100 %. Ik zit er al mijn hele leven in. Ik loop nu even leeg. Roken en/of vreten, zuipen versus een opgeruimd leven met rust en tevredenheid. Het kind of de volwassene? De vrijheid of het keurslijf? Ik zie bij mezelf de valse hoop en het gevoel van controle die instorten: als ik me maar aan die en die regels houd, dan... In het begin is het gevoel van controle heel sterk en lekker, maar na verloop van tijd gebeuren er dingen waarvan ik onbewust had gedacht dat die er niet meer zouden zijn als ik me aan de regels zou houden: tegenslag, relatiegedoe, en vooral: negatieve gedachten over mezelf en mijn keuzes. Ik raak de controle kwijt. Zolang ik me happy voel ben ik in staat om me aan al die regels te houden, ik word beloond, maar als ze niet meer werken volgens mijn onbewuste (en volstrekt niet rationele) aannames, dan lijken die regels ineens een soort straf. Nou doe ik al die dingen en voel ik me nog waardeloos, nou, dan kan ik net zo goed... Ik heb nooit geleerd om echt om te gaan met mijn zwaardere gemoedstoestanden anders dan weer vor de bijl te gaan en mezelf zo te verwaarlozen tot ik het zat was en weer genoeg motivatie had om me aan de regels te houden. Wat ik wel weer schattig vind, is dat ik er als een kind in ben blijven blijven geloven dat het werkt. Dus ja, wel sporten, gezond eten, niet roken en zuipen, maar om andere redenen dan vanwege die onbewuste beloftes die meeliften met die gezonde keuzes: dan krijg ik voor altijd... dan krijg ik nooit meer... dan kan ik eindelijk... Het helpt mij om die verborgen beloftes steeds weer boven tafel te krijgen. Waar hoopte ik eigenlijk op? Dat ik nooit meer negatief zou denken of dat andere rampspoed zou wegblijven? Dat het leven moeiteloos zou blijven? Ik heb nooit goed leren omgaan met negatieve gevoelens en gedachten. Dat ik ze heb ligt niet aan mij, ze zijn normaal, niks mis mee. Ik hoef niets te doen om ze te voorkomen want ze komen toch, wat ik ook doe. Maar eigenlijk weet ik me op dat soort momenten geen raad, en dat voelt als iets kinderlijks: ik ben niet in staat om mezelf te helpen, en ik pak wat ik pakken kan om me niet reddeloos te voelen. Dat begon bij mij al vroeg: ik vrat de snoepkast leeg, en het kon me geen sodemieter schelen dat ik genadeloos op mijn kop zou krijgen van mijn moeder. Ik herinner me de roes heel goed. Voor mij is het dat: voor mezelf kunnen zorgen als het niet zo lekker voelt, zoals ik dat voor een kind zou doen. Eigenlijk doe ik nog steeds allemaal dingen om er zo snel mogelijk van af te wezen. Een soort zelfverwaarlozing. Eén van de redenen om niet te drinken is om dat patroon eindelijk te gaan doorbreken.

Goedemorgen allemaal Redelijk geslapen wel met lorazepam maar goed we hebben goed geslapen. Blij Zo naar de sportschool bodypump leuke les dan rustig dag proberen te houden . Konijnen schoon huis geven en rommelen in huis en inlezen in een nieuwe therapie. Fijne dag allemaal 🍂🍁Dagpact🍁 🍂 Kaatje🌺