Hoe bedoel je dit @Mormel

Dank je gek op spruitjes

Ik heb het er een beetje moeilijk mee dat de leuze eigenlijk zegt dat je iets bent dat gerepareerd moet worden en dat je daar elke dag mee aan de slag moet. Voor mij staat het in schril contrast met de spreuk die bovenaan de vorige pagina staat.
Ik weet dat er bij mij een hoek af is, maar dit accepteren en niet langer halsstarrig blijven proberen om "normaal" te zijn heeft mij wel wat rust gebracht.

En spruitjes zijn te gek. Waarschijnlijk zo'n groente die je ofwel graag eet ofwel haat.
Twee kleine receptjes:
- spruitjes blancheren, ondertussen spekblokjes aanbakken en orzo koken (kookvocht bijhouden). Alles samen in een ovenschotel kieperen, goed mengen. Parmezaan mengen met het kookvocht tot je eigenlijk een kaassaus krijgt. Geheel overgieten en vervolgens in de oven tot de bovenzijde kleurt.
- spruitjes koken en ondertussen een currysaus maken (is dit kerrie in Nederland?). De twee mengen en smakelijk. Dit laatste maakte mijn vader regelmatig maar heb het zelf nooit mogen maken voor mijn ex-vrouw.

Spruitjes even aanbakken in olijfolie en daarna met kippenbouillon laten garen. Ook superlekker.

Ga morgen spruitjes maken 😂😂👏👏

Oké @Mormel snap wat je bedoelt ik accepteer me zelf wel hoe Ik ben maar moet ik wel zelf vechten om met me trauma te leven en uit me depressie te komen dat doet niemand anders voor me en moet voor mezelf stoppen met drinken nie tcoor een ander hoop dat ik het zo beter uit leg

@Kaatjee: ik denk dat ik iets te goed begrijp wat je bedoelt.
Wat ik vooral probeerde te zeggen is dat ik hoop dat je strijd geen constante is en dat er ook momenten zijn waarop je enigszins rust ervaart en tevreden kunt zijn met jezelf.

Ozo ja ben altijd bezig met werken aan me zelf nu en verbeteren klopt daar zou best wel is een pauze in mogen misschien 🤔

Gemis

Eindelijk, na weken, was het zover: mijn jongste zoon komt eten. Hij woont sinds zijn zestiende bij zijn vader omdat hij dat prettig vindt qua ligging, werk, vrienden enzo. Ik was een beetje zenuwachtig; we hadden ruzie gehad en sindsdien kwam hij bijna nooit meer, belde of appte hij niet. Hij is inmiddels achttien en ik heb het er vreselijk moeilijk mee. 

Maar goed, alles is weer uitgesproken. We lijken te veel op elkaar en zitten elkaar wel vaker in de haren. Echt genieten was er nog niet van gekomen, maar hij is onderweg. Ik ben zo goed als klaar en zit een beetje op mijn tv-meubel te hangen, te dromen terwijl ik naar buiten staar. Wachten op mijn zoon. 

Ik besef ineens: ik word nu ook oud. O, bloedirritant vond ik dat vroeger als mijn oma dat deed, en nu doet mijn moeder het ook. Betrap ik mezelf erop. Ik lach in mezelf: kaatje je wordt oud! 

Nee, dat gaan we niet doen, denk ik, en ik loop weer naar boven om zijn bed vast in orde te maken. Stel dat hij zich bedenkt en wil blijven slapen, dan is het in ieder geval klaar. Altijd blijven die vragen door mijn hoofd spoken: wat heb ik verkeerd gedaan? Bij elk gesprek legt hij weer uit dat het puur praktisch is, meer niet. Maar het laat me nooit los; ik heb me twee maanden geleden zelfs weer aangemeld bij een psycholoog om hulp te zoeken bij dit stuk in mijn leven. 

Terwijl ik boven bezig ben, hoor ik de deur. Daar is hij, op zijn scooter, zo stoer. Hij roept "Mama!" en ik voel meteen van die vlinders. Andere vlinders: vlinders van geluk. Ik ren naar beneden en spring in zijn armen. Hij loopt een beetje in de rondte tijdens het bijpraten en kijkt in de koelkast alsof hij nooit is weggeweest. Heerlijk, mijn dag kan niet meer stuk. Samen boodschappen gedaan, en hij heeft gekookt en stopt een zelfgemaakte loempia in zijn wafel. En we hebben geoefend met het parkeren van onze auto, voor het eerst helemaal alleen!

Gelukkig zijn we weer lekker met zijn allen aan de eettafel. ❤️

heel even mij stukje geluk in stilte denk ik dan hoe lang duurt het voor de volgende keer

soms is ons brein de vijand van ons gevoel.
als je dan toch oud wordt, zou je via de psych een treining mindfulness kunnen vragen, die helpt je in het hier en nu te blijven. dat gepieker is zo zonde van je energie en de spoken die dan komen hebben niets te maken met wat er echt speelt. een zoon heeft zijn vader soms meer nodig (als voorbeeld), zeker in de puberteit. En hij kan ook niets doen aan de feiten dat zijn paps en mams niet meer samen zijn. Het zegt allemaal niets over jou als moeder, als mens.
liefde is ook leren loslaten❤️

Dank @lady jane

Ik vind het naar voor je zoon dat hij iedere keer moet uitleggen waarom hij ervoor kiest om bij zijn vader te wonen, dat zou gewoon prima moeten zijn, het is geen wedstrijd tussen zijn vader en jou. Jij wilt dat het alleen om praktische redenen is, maar misschien voelt hij zich prettiger bij zijn vader, dat kan toch? Dat betekent niet dat jij iets verkeerds hebt gedaan.

Jouw onzekerheid is van jou, dat hoeft je zoon niet op te lossen, hij is op aarde voor zichzelf, daar zal hij al zijn handen vol aan hebben. Hij is jou niets verschuldigd.

Ik snap natuurlijk wel jouw onzekerheid maar ik hoop dat je je zoon oprecht los en vrij kunt laten. Ik had zelf een moeder die aan me zat te trekken en me een schuldgevoel bezorgde. Dat zij voor haar geluk zo afhankelijk was van mijn gedrag vond ik vreselijk moeilijk en het was killing voor de liefde die ik voor haar had.

Of praat ik onzin? Misschien hebben ouders gewoon het recht om te zeuren om de liefde van hun kinderen? Moeders zijn tenslotte niet perfect, dat mag ik waarschijnlijk ook niet verwachten. Het is vast heel moeilijk om moeder te zijn en los te laten waar je zoveel van houdt.

17 minuten geleden zei Yana:

hij iedere keer moet uitleggen waarom hij ervoor kiest om bij zijn vader te wonen, dat zou gewoon prima moeten zijn

Klopt die is zeker niet iedere keer en de rede waarom we de ruzie hadden we omdat ik hem al helemaal los had gelaten maanden lang maar gewoon niets hoor simpel Apje of belletjes is ook voldoende. Maar ook dat kreeg ik niet dat dat vindt niet oké. Leef je eigen leven maar vergeet mij niet.

Het verhaal is ook te lang om hier eigenlijk nog te schrijven en heb er al spijt van komt anders over als je de situatie niet kent.

Zonder te oordelen over jouw situatie, herken ik wel wat @Yana zegt. Ook ik werd/word door beide ouders onder druk gezet voor meer contact. Met ‘eisen’ maar vooral ook boosheid van hun kant als het mij niet lukt(e)/ uitkomt. Dat werkt averechts en veroorzaakt nog meer afkerigheid van mijn kant. Terwijl ik gewoon behoefte heb dat ze ‘er zijn’, niet alleen/ steeds wanneer zij er behoefte/ nood aan hebben en aan mij beginnen trekken en sleuren. Dan zou mijn beweging naar hen toe ook meer vanuit liefde kunnen stromen en niet vanuit ‘verplichting’. Maar ja, ik begrijp ook wel heel goed dat dit een projectie is van mijn verlangen en zeker niets zegt over hoe jij met je zoon moet omgaan.

22 minuten geleden22 min. bewerkt door Musashi