Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Spud]

Ik heb de grote baas gesproken, die gaat nu weer een technieker sturen maar bovenstaande persoon mag daarvoor een afspraak maken. Aangezien ik daar niet zoveel vertrouwen in heb, heb ik maar weer een mail gestuurd met het verzoek om zelf die afspraak maar in te plannen.

Verder heb ik er niet zoveel vertrouwen meer in dat het nu wel opgelost gaat worden. Dus overweeg om maar gewoon te dealen met een miskoop. Maar wel een eerlijke review achter te laten, zoals dat dit bedrijf inmiddels niet meer kan waarmaken wat het verkoopt. Ik begin het gewoon een beetje moe te worden en verspilling van tijd. Ik zou graag verder gaan met mijn verbouwingen, maar zolang ik niet met zekerheid kan zeggen dat ik een miskoop heb gedaan kan ik geen nieuwe plannen maken. Terwijl die plannen er al wel zijn in mijn brein. 

Laatste kans dus. 

[Spud]

pfff, hoe had ik ooit kunnen denken dat een taak als gezinshulp me beter zou passen?  Wel tof dat ik het even heb kunnen proeven van hoe het daar werkt. Om tot de conclusie te komen dat dat totaal niet bij me past. Behalve dat ze niet meer kunnen doen dan ik als poetshulp worden ze ook nog eens geremd in echt contact te kunnen maken met hun klant. Want ze krijgen geen vast klanten. 

Mijn lievelingsklant maakt daar nu gebruik van, en met mijn 2 uur extra voel ik me een gezegend mens om dat mogen doen. Maar ik heb ook eerlijk tegen haar gezegd, als je meer aan de gezinshulp hebt dat geef ik met alle plezier mijn 2 uur extra terug aan jou en blijf ik je vrolijke poetshulp. Als ze maar even op haar eigen portemonnee let. 

En vandaag kwam de nieuwe gezinshulp dan, en ja in de eerste instantie voelde ik wel vrees voor mijn job, maar hoe verder het gesprek duurde voelde ik eigenlijk geen concurrentie meer. 

Behalve dat ze dan een diploma verzorgende hebben, bestaan hun taken uit hetzelfde als die van mij. Alleen zijn zij begrensder. Ze mogen geen echt contact aangaan met hun klanten. Ik ben benieuwd wat mijn klant ervan gevonden heeft? Maar ik miste nogal de interesse in mijn klant want ze was hoofdzakelijk met mij aan het babbelen omdat we dezelfde hobby hebben. Namelijk geocashen. En uiteindelijk kwam de aap ook uit de mouw, ze was een vlinder dus mijn klant zou dit gesprek nog eens mogen voeren met de volgende.

Totaal geen concurrentie dus en heeft het totaal geen zin om een opleiding voor verzorgende te volgen. Aangezien ik alles mag doen wat zij ook mag doen en nog een beetje meer, namelijk echt contact maken de klant. Een band met ze aangaan. 

Ik denk dus dat als ik nog extra geld wil bij verdienen, ik het toch beter kan zoeken als vakkenvuller in een supermarkt ofzo. Geen diploma voor nodig, en trek ik beter dan een baas mij gaat zeggen dat ik niet meer bij mijn klant mag komen omdat ik er te persoonlijk mee omga. 

Volgende week ga ik weer poetsen, dan is gezinshulp  2 weer geweest. Ik ben benieuwd wat mijn klant ervan vind? Voor vandaag, ben ik niet alleen boodschappenhaler en huishoudklusser geweest, maar ook een soort van agenda beheerder dat mijn klant op tijd bij haar afspraak kwam en soort van portier die ze zachtjes naar buiten schoof want ze bleef maar bezig met geocashen. 

En toen ze eenmaal mijn klant op de plek van bestemming had gebracht. Kwam ze terug onder het mom mij te helpen. Dus soort van leidinggevende ook. Maar eigenlijk was het om mij beter te leren kennen want ze zoekt waarschijnlijk nog een geocash maatje. 

In tegenstelling tot mijn klant, wilde ze wel persoonlijk contact met mij. Ik vind dat best raar. Alhoewel, jup ik kan best dominant overkomen als ik zeker ben van mijn zaken. Dus kan ook hielen likken geweest zijn om beter over te komen bij mijn klant. Jammer maar helaas, mijn klant bepaald zelf en laat ik ook los. Ik hoor het wel weer. Maar weet nu wel dat dat dus echt niet bij me past. Dan ga ik weer een baas boven me hebben die gaat zeggen met wie ik wel of niet mag omgaan en hoe. Met mijn autoriteitsprobleem gaat dat enorm mislopen. Met een nare nasmaak voor mezelf op het eind. Lekker ver van weg blijven Spud, ik blijf veel liever doen wat ik nu al kan doen en accepteren dat ik soms dat niet kan doen wat ik wel graag over zou hebben.

Dikke kruis in mogelijk verzorgende worden. 

[stroumfke]

9 uur geleden zei Spud:

pfff, hoe had ik ooit kunnen denken dat een taak als gezinshulp me beter zou passen?  Wel tof dat ik het even heb kunnen proeven van hoe het daar werkt. Om tot de conclusie te komen dat dat totaal niet bij me past. Behalve dat ze niet meer kunnen doen dan ik als poetshulp worden ze ook nog eens geremd in echt contact te kunnen maken met hun klant. Want ze krijgen geen vast klanten. 

Mijn lievelingsklant maakt daar nu gebruik van, en met mijn 2 uur extra voel ik me een gezegend mens om dat mogen doen. Maar ik heb ook eerlijk tegen haar gezegd, als je meer aan de gezinshulp hebt dat geef ik met alle plezier mijn 2 uur extra terug aan jou en blijf ik je vrolijke poetshulp. Als ze maar even op haar eigen portemonnee let. 

En vandaag kwam de nieuwe gezinshulp dan, en ja in de eerste instantie voelde ik wel vrees voor mijn job, maar hoe verder het gesprek duurde voelde ik eigenlijk geen concurrentie meer. 

Behalve dat ze dan een diploma verzorgende hebben, bestaan hun taken uit hetzelfde als die van mij. Alleen zijn zij begrensder. Ze mogen geen echt contact aangaan met hun klanten. Ik ben benieuwd wat mijn klant ervan gevonden heeft? Maar ik miste nogal de interesse in mijn klant want ze was hoofdzakelijk met mij aan het babbelen omdat we dezelfde hobby hebben. Namelijk geocashen. En uiteindelijk kwam de aap ook uit de mouw, ze was een vlinder dus mijn klant zou dit gesprek nog eens mogen voeren met de volgende.

Totaal geen concurrentie dus en heeft het totaal geen zin om een opleiding voor verzorgende te volgen. Aangezien ik alles mag doen wat zij ook mag doen en nog een beetje meer, namelijk echt contact maken de klant. Een band met ze aangaan. 

Ik denk dus dat als ik nog extra geld wil bij verdienen, ik het toch beter kan zoeken als vakkenvuller in een supermarkt ofzo. Geen diploma voor nodig, en trek ik beter dan een baas mij gaat zeggen dat ik niet meer bij mijn klant mag komen omdat ik er te persoonlijk mee omga. 

Volgende week ga ik weer poetsen, dan is gezinshulp  2 weer geweest. Ik ben benieuwd wat mijn klant ervan vind? Voor vandaag, ben ik niet alleen boodschappenhaler en huishoudklusser geweest, maar ook een soort van agenda beheerder dat mijn klant op tijd bij haar afspraak kwam en soort van portier die ze zachtjes naar buiten schoof want ze bleef maar bezig met geocashen. 

En toen ze eenmaal mijn klant op de plek van bestemming had gebracht. Kwam ze terug onder het mom mij te helpen. Dus soort van leidinggevende ook. Maar eigenlijk was het om mij beter te leren kennen want ze zoekt waarschijnlijk nog een geocash maatje. 

In tegenstelling tot mijn klant, wilde ze wel persoonlijk contact met mij. Ik vind dat best raar. Alhoewel, jup ik kan best dominant overkomen als ik zeker ben van mijn zaken. Dus kan ook hielen likken geweest zijn om beter over te komen bij mijn klant. Jammer maar helaas, mijn klant bepaald zelf en laat ik ook los. Ik hoor het wel weer. Maar weet nu wel dat dat dus echt niet bij me past. Dan ga ik weer een baas boven me hebben die gaat zeggen met wie ik wel of niet mag omgaan en hoe. Met mijn autoriteitsprobleem gaat dat enorm mislopen. Met een nare nasmaak voor mezelf op het eind. Lekker ver van weg blijven Spud, ik blijf veel liever doen wat ik nu al kan doen en accepteren dat ik soms dat niet kan doen wat ik wel graag over zou hebben.

Dikke kruis in mogelijk verzorgende worden. 

bij mij komt er elke week een verzorgende

momenteel heb ik geen vaste omdat zij door gezonheidsproblemen stopt

het is wel de bedoeling dat ik terug een vaste heb

en ja ik hecht mij aan de verzorgende

ik heb nog nooit een probleem gehad met vervanging

ik voel mij altijd beter als ze geweest is

heb altijd goed kunnen praten met de verzorgende

zij horen bij mijn vaste begeleiding

[Spud]

Prima, maar mij niet gezien hoor! In mijn huidige beroep huishoudhulp kan ik dat ook allemaal kwijt dus daar ga ik op verder borduren. En verder als ik dan extra inkomsten zou willen/nodig lijk te hebben. Dan zie ik mezelf toch meer als vakkenvuller in een winkel, of verantwoordelijke voor een groente afdeling of zoiets. En ver van mens en dier hulpverlening, wel leren maar niet steeds examens af te hoeven leggen. En een gepaste afstand hebben, namelijk wel 9 tot 5. Toch met en voor mensen en dieren en gelijker tijd ervaring opdoen met groenten en fruit. Me druk maken over het welzijn, van mezelf, dieren en de andere mens. Heb ik behalve minder tijd daarvoor, wellicht wat meer overzicht, waardoor ik beter word in mijn doel en geloof in het leven. 

[Spud]

Waarom is het draadje van Mormel weggehaald? 

Ik kopieer mijn teksten niet. Dus zeg ik het nog eens.

Over de dood praten rust een taboe op. En Mormel opende een draadje over de dood. Ik ben van mening dat je daar juist wel over mag kunnen praten omdat het ons allemaal weleens overkomt. 

Waarom zou je gewoon niet open kunnen praten over je doodswens? Of over de dood?  Volgens mij is dat een duidelijke hulpvraag op zichzelf, maar willen therapeuten altijd meer. 

Ik vind dat mormel dat best mag vragen dus zet dat draadje weer terug aub.

[Bob]

Het draadje is er nog, hoor, maar het staat bij "Ditjes, datjes en dagdraad".

[Quinn]

Het is nooit weggehaald @Spud

[Spud]

Waar kan ik de discussie van Mormel dan nog vinden?

Toevallig droomde ik vannacht over mijn eigen euthanasie en was gewoon heel raar, je weet dat je gaat dan, wil niet zielig gevonden worden en twijfelt nog steeds aan de belofte. Want als je iedereen weer ziet sukkelen en verdrietig zijn gun je iedereen het toch wel het beste.

Wat ik eruit haal is dat mijn moeder het ook niet makkelijk had toen ze voor haar euthanasie koos. dus dan toch nog doodgaan is een wel doordachte keuze. En heel anders dan zelfdoding. Het lijkt ook een eenmalige kans te zijn om te mogen gaan. teminste in mijn droom wel, ik had de keuze om toch te blijven en ervoor te gaan dat iedereen over me heen zou vallen omdat ik ze voor niks ongerust had gemaakt of ik zette mijn plan door. 

Ik heb mijn plan doorgezet, ik heb die euthanasie genomen. En was heel lastig! want toen kon ik me nergens meer mee moeien en zag ik veel verdriet. Het was maar een droom maar ik droom dit liever dan andere dromen. 

[Bob]

3 uur geleden zei Bob:

het staat bij "Ditjes, datjes en dagdraad".

 

[Mormel]

3 uur geleden zei Spud:

...

Ik heb mijn plan doorgezet, ik heb die euthanasie genomen. En was heel lastig! want toen kon ik me nergens meer mee moeien en zag ik veel verdriet. Het was maar een droom maar ik droom dit liever dan andere dromen. 

Als je dit schrijft kan ik mij voorstellen hoe je nachten eruit zien en zou ik je een knuffel willen doorsturen. 
Het is droevig om te horen van je moeder maar tegelijkertijd vind ik het fantastisch dat in Nederland net als in België deze mogelijkheid momenteel wettelijk bestaat. 
Enkele maanden geleden had ik een schriftelijke conversatie met een oom en daarin haalde ik op een gegeven moment aan dat ik sterk overwogen heb op mijn wijlen grootmoeder te "helpen" in haar laatste jaren (medicatie en een fles sterke drank). Dat bericht is niet goed geland terwijl ik destijds wel haar mantelzorger was en hoorde hoe vaak ze zich afvroeg wat ze hier eigenlijk nog zat te doen en hoe moeilijk ze het fysiek kreeg. 

@Spud: als je graag hebt dat ik dit verwijder uit je draadje, laat het dan maar weten.

[Spud]

Nee laat maar staan @Mormel. HEEL GRAAG ZELFS! Thanks 

Die droom heb ik eigenlijk nooit gehad, maar vond deze fijner dan de andere die ik veel vaker droom. 

Namelijk, ik heb nu eenmaal een pestverleden gehad. En droom dus vaak dat het bloed wederom onder mijn nagels vandaan gehaald wordt en ik niks kan daartegen kan doen.  Alleen het meest pijnlijke is dan dat mijn moeder dan ook meedoet. 

Toen ze nog leefde, droomde ik dat al. Ik kan me niet herinneren of zij daar dan ook een rol in had? Ik neem aan van wel. Want als zij me dan belde, schold ik haar de huid vol. En was ik degene die het gesprek afsloot en haar zei ik bel je later wel weer terug. Want mijn moeder zou nooit ophangen of me een soort van afwijzing geven. Ze incasseerde dan gewoon die nare woorden die ik tegen haar zei en nog niet kon uiten tegen mijn pesters.

Mijn moeder en ik, hebben doorheen het leven veel ruzie gehad. Nou ja geen ruzie, contactbreuk eigenlijk. Dan had ze weer een vriendje die haar totaal veranderde en ik mijn moeder niet gunde omdat ik vond dat ze beter verdiende. Maar haar eigen conclusie ook mocht trekken. Voordat ik het volgende ga schrijven, nee mijn moeder lag niet met de eerste de beste in bed, maar waren gewoon niet altijd de meest geweldige mensen voor haar, mijn broers en mij. 

De liefde kruipt waar het niet kan gaan.

Maar ik heb dus wel ooit eens, omdat zo een man over mijn grenzen ging en mijn moeder nog helemaal in de ban van hem was. Aangekeken, en recht in het gezicht gezegd, als je de huissleutels nog niet hebt gekregen van ons mam, ga ik jou zeer zeker niet de huissleutels geven. Maar ik vertrek hier en die huissleutels mag je gaan zoeken. Ik heb ze in de tuin gegooid. En toen ben ik via de voordeur vertrokken. Dat waren 9 maanden geen contact, met angst dat ze in die tijd dood zou gaan en we het niet uitgesproken hadden. Maar die gast deed iets stoms. Ik zat toen in therapie in opname en hij kwam mij een verjaardagscadeautje brengen. Het was ook nog een mega grote en zware doos weet ik nog. Maar ik wilde deze niet openen en niet hebben. Het kwam immers van hem, die mijn moeder ook al ingepalmd had. En toen was er een groepsgenoot met een auto zo lief om dat pakket weer terug te brengen aan zijn adres.

En toen heb ik die doos weer in zijn armen geschoven en erbij gezegd; je hebt mijn moeder nu in je beheer, maar mij krijg je niet. 

En die sukkel is beklag bij mijn moeder gaan doen over mijn onbehoorlijk gedrag aan zijn deur. En dat deed de ogen van mijn moeder openen. Hij kon toen vrij snel vertrekken en mijn moeder deed haar best om het contact tussen ons weer te herstellen. Deed ik zelf ook mijn best hoor.

Dus, ja het was moeilijk en lastig om die euthanasie voor elkaar te krijgen, vooral de onzekerheid eromheen. Want je bent zelf wel zeker dat je het wil, lijkt me, anders ga je dat niet door.

En ik zie het als een compliment, maar dat zag ik al voor deze droom, dat ze me met zonder handjes durfde los te laten. Dat ze er vertrouwen in had dat mijn broers en ik het ook zonder haar zouden kunnen redden. Dat heeft me echt kracht gegeven. 

Mijn pa is een heel ander verhaal. Dat ging gewoon van een boodschap hij is terminaal en nu is dood en jij mag niet op de uitvaart komen. Dus ik weet niet of hij aan zijn ziekte bezweken is en zo is dood gegaan? Of ook door euthanasie. Voor mij maakt dat wel een wezenlijk verschil in je kinderen loslaten. 

Aangezien we ook onterft zijn, denk ik niet dat hij veel interesse had in hoe het ons later zou vergaan. Dat hij een beetje wrokkig is gestorven ofzo? Boeit me verder ook niet, ik trek me op van wat ik van ons mam gekregen heb. En soms denk ik wel, dit heb ik weer van pa. Maar daar voel ik niks bij.

Al was mijn vader ook liefdevol op zijn eigen manier. Hij trok de scheiding met mijn moeder gewoon niet. En dat deed hem soms een vervelende man worden.

Maar verder had ik ook een leuke vader.

 

%s om %s bewerkt door Spud
toevoeging over mijn vader, is ook geen slechte man

[Spud]

Even verder met het gashaarden probleem. De technieker die ze stuurden kon wederom niks doen. (zoals ik al had verwacht) Maar behalve dat, heeft deze mijn gsm wel gevonden die ik al dagen aan het zoeken was en op kantoor duidelijk gemaakt dat ze eens contact op moeten nemen met de leverancier omdat hij dit probleem ook niet kan oplossen. Ik had hem ook gevraagd of hij dan ook zou willen vragen of ze er een beetje spoed achter zouden kunnen zetten en of ze mij daarvan dan ook op de hoogte willen stellen? Daar ik steeds wel de diagnose hoor, maar er zelf steeds achteraan moet gaan omdat ik verder niks meer van ze hoor. Na 6 maanden begin ik dat namelijk behoorlijk moe te worden. Nou blijkbaar heeft hij dat gedaan, want binnen 2 dagen heb ik een mail met de vraag of ik het serienummer door zou kunnen geven, zodat de leverancier een afspraak in kan plannen om zelf een technieker te sturen. 

Die technieker is eerlijk waar een topman! Vind mijn gsm, durft toe te geven dat hij ook geen oplossing weet, weet het management in gang te zetten op zoek naar een oplossing en tot slot heeft hij mij inzage gegeven hoe het werkt daar. Namelijk als niemand het opgelost krijgt intern, contacteren ze de leverancier en meestal volgt dan heel snel een oplossing. Het management heeft alleen beetje moeite om toe te geven dat ze fouten gemaakt hebben en zijn eigenlijk veel beter in de verkooppraatjes omdat ze van de techniek niet echt veel kennen. Maar vooral dat hij mij verzekerde dat ik niet voor niks steeds aan de bel aan het trekken ben, want er is duidelijk iets mis met die gashaard. Heel fijn om dat even te horen te krijgen, want ik begon behoorlijk aan mezelf te twijfelen en vroeg me af of ik daadwerkelijk zo een zeiksteel was? (jep en nu hoor ik mensen denken , ja maar Spud je bent ook een zeiksteel. En ja dat klopt!  Maar deze keer dus niet)

[Spud]

Oeps! Heftig om te mogen concluderen dat dierbare mailwisselingen niet eeuwig hun plekje mogen houden in je mailbox. Dat het uiteindelijk toch opgeruimd wordt door, ik weet niet wie? 

Ik had gewoon weer even behoefte om de stem weer te horen van mijn beste vriend, dus wilde eigenlijk alle mailgesprekken weer eens lezen, voorafgaande aan zijn dood. Maar die lijken te zijn verdwenen of tijdelijk niet beschikbaar. Tenminste dat lees ik. Het is wel even slikken, maar eerlijk gezegd lucht het ook wel heel erg op. Hij wilde na de dood niks meer, dus heb nooit in het luchtledige tegen hem durven praten, zoals ik wel tegen mijn mam doe en anderen. Ze zeggen nooit niks terug, maar dat gewoon doen geeft mij rust. Bij hem kon ik dat uit respect gewoon nooit doen, dus was was de enige communicatie die ik met hem voelde, de woorden die hij mij meegaf voor zijn dood. En waar ik nog steeds behoorlijk op teer. Ze zitten ook in mijn hoofd en hart  dus eigenlijk is het helemaal niet zo erg dat ik hem niet meer kan lezen online. Ik heb zijn kaartjes en brieven nog die hij mij scheef toen we samen in een kliniek zaten. Maar vooral, de leuke herinneringen die we gemaakt hebben. Dus nee, er is niet zoveel mis met dat ik nu juist het meest pijnlijke stukje van ons contact niet steeds meer kan herhalen. Dat ik nu ruimte krijg om vooral te kunnen genieten van al die leuke momenten. Want die staan in mijn geheugen gegrift. En die ik nu nog weleens toepas in mijn dagelijkse leven.  Hij had een cabrio en daar reden we vaak mee rond, dan vond ik het heel fijn, om op de achterbank te gaan staan en mijn armen te spreiden met a whole new world op de achtergrond. Het gaf me het gevoel van kunnen vliegen. Hij was wel zuinig op mij, maar op zulke momenten liet hij mij vol vertrouwen los en genoot daar ook van. 

En dan gingen we een ijsje eten bij de Bokkenrijders in Hilvarenbeek. En wat we dan zo grappig vonden, was voornamelijk bij  fietsers die witte kleding aan hadden, het zandpad doen verstuiven. Dat ze in een stofwolk zaten en dat vonden wij grappig. (als fietser nu dat dat mij ook overkomt, kan ik alleen maar lachen als ik het terug krijg) Zo zaten we ook eens in cabrio rond te rijden en om een rare reden deed mijn vriend het dak dicht omdat het niet goed voelde voor hem. Nog geen 200 meter later reden we tegen een wespenzwerm aan.  Ramen vol en geen zicht, maar veilig. Hij heeft de auto aan de kant moeten zetten om de ramen schoon te krijgen, want met de ruitenwissers kwam je er niet meer door.

Dat haalt niemand uit mijn herinneringen. Ook niet, toen het zeker was dat hij dood zou gaan, en we een wensballon hebben opgelaten. Ik mis hem, ja natuurlijk, zoals ik iedereen  wel mag missen die een herinneringsstempel bij me achtergelaten hebben. Maar gewoon sommige dingen los mogen laten is gewoon ook heel fijn. Ik bedoel daarmee, als het aan mij had gelegen had ik die mailwisseling nooit kunnen verwijderen omdat ik dan het gevoel heb dat ik iemand weggooi.

En nu is het weg en voelt eigenlijk wel oké. Dat is hetzelfde als, de uitvaart van mijn moeder die gefilmd was. Keek ik ook vaak naar. Maar toen mijn pc kapot ging was dat weg. Mijn broer heeft het nog wel maar ik vraag hem er gewoon niet achter. Want nu is er weer ruimte om te kunnen denken aan mijn moeder toen ze niet dementerend was, en welke herinneringen we toen samen gemaakt hebben. Ze was toen al wel behoorlijk doof, dus had een gehoor apparaat. Maar ik had haar gevraagd of ze samen met mij op mijn verjaardag een parachutesprong wilde doen? Ik wist dat zij dat graag wilde en ik zelf ook, en ik vond het wel  fijn om dat met mijn moeder te kunnen doen, want is toch best spannend. Mijn moeder had eigenlijk totaal geen angst en dat was fijn. Alleen het ging niet zo soepel, ons mam moest van te voren haar blaas nog ledigen, maar kreeg de wc niet meer open. Dus wat doet mijn vindingrijke moeder, ze tikt het Sos teken, toen kwam er iemand, maar die hadden al heel vaak meegemaakt dat als iemand niet durfde te springen zich verstopte in de wc. Dus mijn moeder heeft bijna  alles uit de kast moeten halen om ze te overtuigen dat ze juist wel wilde springen. 

En  daar kwam mijn moeder dan, haastig haar springpak aantrekken en zich voegen bij de rest.

De vraag was nog, kan ik mijn gehoorapparaten inhouden of niet? Maar daar wist niemand wat van dus ze heeft ze ingehouden. Mijn moeder en ik gesprongen en genoten! Maar toen we landen wist ik mijn moeder haarfijn te vinden door haar piepgeluid. Dat hoorde ze zelf niet. Die gehoorapparaten waren compleet van slag. Dus de rest van de dag, moest ik of heel hard tegen haar roepen of onze gebarentaal weer tevoorschijn halen. Bij spelletjes hebben we ontdekt dat we elkaar heel goed kunnen liplezen, dus dat deden we eigenlijk de verdere dag. En  dat was fijn en leuk. En ook goed voor mijn schorre keel, want je moeder even uit het oog verliezen en roepen naar waar zit jij? Is lastig om in gebarentaal of liplezen over te brengen. Ik vind  het echt mijn tofste verjaardag van allemaal. Dat was ook de laatste keer dat ik nog zoiets met mijn moeder heb kunnen doen.

Ik zelf had al weleens in luchtballon gezeten, maar ons mam niet. In corona tijd heb ik kunnen regelen dat ze  het zou kunnen doen. Maar ik had een extra taxi nog, mijn broer die later me beschuldigd heeft van onder het mom van emotioneel alles weg geroofd tee hebben van de erfenis. Vond het zonde van zijn tijd om ons mam dat nog te gunnen.

Ja een smeerlap, maar als zus blijf je trots op je broers, pas na het overlijden van ons mam wist ik wel beter. 

Maar daar gaat het voor mij niet over, ik merk dat ik het stiekem toch wel moeilijk heb om dingen van dierbare weg te doen. Maar als het verdwijnt het me ook wel heel veel lucht geeft.

[Spud]

Ik heb Luna toch maar de vrijheid gegund, ik ben blij dat ik de dubbele deur nog niet veranderd heb in 1 hele. de onderkant stond open. Dus kon kiezen. Ik kan het namelijk niet aanzien, dan blijf ik me maar moeien. Loslaten en de kans geven, is voor mij in mijn bed gaan liggen en muziek luisteren, want zonder heb ik stress bij elke auto die passeert en mogelijk over mijn kat heenrijdt. Een naar geluid is dat. Maar ze heeft het goed gedaan, dus ik krijg steeds meer vertrouwen ook in deze kat. 

Alleen nu nog leren hoe het werkt om ook binnen te raken als de deuren gesloten zijn Gewoon onder het afdakje bij de voordeur blijven zitten of even beschutting zoeken in de garage via het kattenluikje.

Ik wil haar niet kwijt, ik wil wel dat ze ook zelf redzaam wordt, gewoon voor het geval. Maar ik lastig is het wel om ze los te laten en je zorgen achter je te laten. Ik heb het eeuwige leven niet, en begrijp inmiddels dat er rond mij ook niet zoveel mensen zijn die weg weten met mijn katten. Ik heb ze niet voor niks uit een asiel gered dus als ik dood ben zou ik niet graag zien dat ze daar naartoe moeten. Dus hoewel ik een kattenvanger ben geweest, leer ik mijn eigen katten ook om zwerfkat te kunnen zijn. Gewoon voor het geval, het enige wat ze nog niet helemaal onder de knie hebben is van wild gevangen te eten. Dat verdraagt hun maag niet, maar ze kunnen het wel al. Maar altijd eng bij de laatste nieuwe, drukke weg hier, ik ben altijd bang dat ze overreden worden. Maar ik voel me wederom gezegend, want ze heeft buiten gekeken en toen kwam Luna binnen en mepte me in mijn gezicht. Doe effe niet zo dramatisch spud, dat leek ze te zeggen.