Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Sanity]

56 minuten geleden zei Spud:

Er wordt nu nog een trekhaak achter gezet

Hmm ahumm. 
Realiseer je je wel dat die trekhaak er wel voor kan zorgen dat, dat die in eerste instantie doelstelling van het niet scalperen van een toevallige egel op de weg er nu wel in kan resulteren dat je met jouw trekhaak dat beestje een dwarslaesie kan bezorgen.

Zonder trekhaak kan hij immers nog duiken maar met die trekhaak is hij met/na de eerste pff euforie na de voorwielen overleefd te hebben toch nog aardig de Sjaak.....

 

[Spud]

En verder heb ik even een traantje gelaten bij mijn lievelingsklant. Haar mantelzorg nichtje was er ook en die vertelde me dat de laatste MRI scan niet goed was. En dat ze aankomende zondag nog eens onder de scan mocht. Op zondag, klinkt wel heel erg en spoedeisend! Dus ik dacht, dit gaat wel naar het einde toe en afscheid nemen. Want ik dacht aan kanker.

Ze kwamen mijn klant de uitslag en de afspraken vertellen en ze waren er alleen om mij te zeggen dat ze wellicht van slag kon zijn. Het is gewoon dat er wervels verschoven zijn en als ze nog eens valt, zenuwen beklemd raken en dat ze daardoor verlamd kan raken.

Het plan is, dat ze binnenkort een operatie moet ondergaan en een tijdje in een revalidatie kliniek moet verblijven. Deze klant is heel erg blij met haar zelfstandigheid en is gewoon graag thuis. Dus daar schoot ik van vol. Ik heb gewoon het gevoel dat dit een aflopende zaak is, want als de operatie niet slaagt moet ze naar verzorgingstehuis. Dan gaat het in haar brein gewoon mis, want dat is haar ding niet. Maar mijn klant zegt zelf, dat ze het allemaal zal ondergaan en weer thuis komt wonen.

Dus dat hoop ik ook, maar ben wel voor het geval niet, leuke herinneringen met haar.

[karin123]

40 minuten geleden zei Spud:

Op zondag, klinkt wel heel erg en spoedeisend!

Dat doen ze hier ook. Hoeft niet altijd wat te betekenen.

Dit b.v.

Capaciteitsverhoging: Sommige ziekenhuizen breiden hun openingstijden uit (ook avonden en weekenden) om aan de toenemende vraag te voldoen en wachttijden te verkorten.

En rijdt voorzichtig met je nieuwe auto.🍀

[Spud]

1 uur geleden zei Sanity:

Hmm ahumm. 
Realiseer je je wel dat die trekhaak er wel voor kan zorgen dat, dat die in eerste instantie doelstelling van het niet scalperen van een toevallige egel op de weg er nu wel in kan resulteren dat je met jouw trekhaak dat beestje een dwarslaesie kan bezorgen.

Zonder trekhaak kan hij immers nog duiken maar met die trekhaak is hij met/na de eerste pff euforie na de voorwielen overleefd te hebben toch nog aardig de Sjaak.....

 

Goed opgelet! Maar de auto bleek ook heel laag te zijn, dus een dier had geen enkele kans. Voor mij dus extra opletten en ik heb meerder stickers op mijn auto dat ik voor dieren rem. Vroeger werkte dat, behalve die 2 konijntjes die recht in mijn lichten liepen. Gelukkig waren ze meteen dood, want anders was ik met ze naar een dierenarts gereden. Thanks voor je opmerking.

 

[Spud]

22 minuten geleden zei karin123:

Dat doen ze hier ook. Hoeft niet altijd wat te betekenen.

Dit b.v.

Capaciteitsverhoging: Sommige ziekenhuizen breiden hun openingstijden uit (ook avonden en weekenden) om aan de toenemende vraag te voldoen en wachttijden te verkorten.

En rijdt voorzichtig met je nieuwe auto.🍀

Dankjewel voor de tip, doet alleen niks af aan het gevoel dat ik mijn klant ga verliezen. Ik zit nu in fase mooie herinneringen maken met haar. En omdat ik nu een auto heb gekocht, is de mogelijkheid daar dat ik haar kan bezoeken in het ziekenhuis en in het revalidatie centrum. En dat voelt dubbel op een fijne keuze omdat ik nu een auto heb die me daar kan brengen. Wellicht niet professioneel in mijn vak, maar ik houd rekening met mezelf, ik weet dat ik haar uiteindelijk mag gaan loslaten, dus nu heb ik behoefte om haar op te volgen. Dan kan ik beter rouwen, als ze er echt niet meer is omdat ik dan nog heel veel leuke herinneringen met haar heb.

Ik ben alleen een beetje bang, door de operatie, de revalidatie en de vele pijnstillers die ze gaat krijgen, waarschijnlijk op geestelijk vlak al eerder mag gaan missen dan haar werkelijke dood. 

En dan ben ik heel verdrietig, maar heb dan een enorme doos met leuke ervaringen waar ik dan op kan teren.

Dat iemand dood gaat en ik deze verlies, heb ik geen controle over, ik heb wel controle over mijn eigen gevoelens bij dit. En dat is, enthousiast en vol energie extra dingen doen en daarmee mooie herinnering maken. Ik ben alleen maar begrenst omdat iedereen denkt dat er teveel druk op mij gelegd wordt en ik teveel druk op mezelf leg. Dat beperkt me, in wat ik eigenlijk zou willen. Herinneringen maken, zodat je iemand ook kan gunnen dat ze weer terug is bij haar overleden man en blij bent met hoeveel plezier ons contact bracht. 

En ja, dan zal ik ook weer een traan laten. Gewoon omdat ik onder de indruk ben van de mooiheid die er bestond. Ik vind het nogal moeilijk dat ik omdat ik even emotioneel werd, meteen in een soort bescherming gesteld wordt en me een therapeut aangeraden is.  En mijn grenzen bewaakt worden.

Dat geeft voor mij de boodschap, dat ik weer hard moet zijn en geen tranen mag hebben. Dus als ik nog herinneringen wil maken, vooral niet huilen mag, en hard over moet komen. Empathie of invoelen mag gewoon nie, rot op gevoelend mens, dat is niemands wens. 

Dus ja wederom haat ik het leven, omdat ik er blijkbaar niet mag zijn. En dan heb ik nu een auto gekocht? Veel plezier voor mijn erfgenamen als ik daadwerkelijk klaar ben met mijn leven.

[Mormel]

47 minuten geleden zei Spud:

...

Dus ja wederom haat ik het leven, omdat ik er blijkbaar niet mag zijn. En dan heb ik nu een auto gekocht? Veel plezier voor mijn erfgenamen als ik daadwerkelijk klaar ben met mijn leven.

Dit is mijn constante gevoel. Vele jaren geleden heb ik mezelf beloofd dat ik geen poging meer zou nemen om er zelf uit te stappen. Veel gebeurd sindsdien maar altijd met de sluier van het verlangen naar de dood. 
Het is prachtig hoe jij verbondenheid voelt met dieren en andere mensen, maar onze huidige maatschappij heeft eigenlijk geen ruimte voor ons. 
Ik wens je oprecht veel sterkte. 

[Spud]

Herkenbaar @Mormel. Ik heb de maatschappij eigenlijk nooit zo heel geweldig gevonden, maar als je erin leeft moet je er toch iets mee denk ik dan. En bijvoorbeeld mijn moeder en dierenloslaten vond ik lastig in mijn behoefte hier niet willen zijn en hier niet bij willen horen.

Dus in plaats van, richting mijn eind te werken, ben ik in therapie gegaan en heb tips en tricks opgedaan oqm mezelf wat makkelijker in deze wereld te kunnen bewegen. Want aan mijn oer gevoel dat ik hier niet echt hoor en ergens bij mijn geboorte de verkeerde afslag genomen heb, blijft bij mij hangen. Nou, die therapie gaf me uitdagingen in de zin van anders dingen leren te bekijken en zo. En dat vond ik wel interessant en boeiend omdat ik gewoon heel erg nieuwsgierig ben. Maar de wetenschap dat ik er altijd mee mag en kan stoppen als ik het niet meer leuk of zinvol vind, heeft me nooit losgelaten. 

En omdat ik dat zo aangepakt heb, heb ik wel leuke dingen meegemaakt en ook enorm veel dingen geleerd van andere dierbaren die me voorgingen die de stekker er wel voortijdig uittrokken. Er wordt altijd zo geheimzinnig gedaan over doodgaan en sterven dus toen mijn neef stierf op 18 jarige leeftijd in zijn slaap en het voor mij als 7 jarige heel eng leek om dood te gaan in je slaap ben ik gefascineerd geraakt naar wat doodgaan eigenlijk is? Want het was blijkbaar veel verdriet, maar degene die dood was, mijn neef waar ik bij ben gaan kijken leek daar niet zoveel last van te hebben. Dus ik begreep het gewoon niet. En toen stuitte ik op mijn eerste taboe over dood, daar praten mensen niet over omdat ze zelf ook niet weten hoe dat gaat ofzo? Gelukkig was mijn moeder daar heel open in maar kon me daar ook niet altijd bevredigende antwoorden op geven. Dus naast de therapie ben ik gewoon gaan nieuwsgierigen in het leven, en vanwege die therapie kwam ik ook mensen tegen die wel dood wilde. Mijn beste vriend, waar ik een soort van partner in crime was, daar heb ik die opmerking van oer gevoel ook van. Niet leuk om je beste vriend te verliezen, maar dat is misschien wel dat egoïstische gevoel wat de maatschappij je opdringt? Omdat ze het niet willen dat het gebeurt. Het was niet altijd even makkelijk, want zo gunde ik het hem niet, maar het was zijn eigen keuze en hij durfde me in alles mee te nemen. Dus heel veel spijt heb ik er niet van en ben zelfs plaatsvervangend blij voor hem dat het uiteindelijk gelukt is. Tsja ik weet niet, als iemand bij me komt en tegen mij zegt dat deze dood wil, schrik ik niet, ik wil het leren begrijpen en horen wat je ervan denkt te verwachten. En ik zorg voor mezelf, door te zeggen prima dat je dit van plan bent, en dankjewel dat je het even zegt, maar ik wil nog wel wat mooie herinneringen met je maken als dat nog kan? Dus we zijn nog naar de Efteling gegaan en hebben een wensballon opgelaten.

Hij heeft het gewoon netjes afgerond en zijn nabestaanden ook met een gerustgesteld gevoel achtergelaten, ook met een beetje meedenken van mij.  Ik merkte op, dat het misschien handig zou zijn dat hij ook wat zou uitleggen naar zijn broers en zussen. Hij had namelijk nogal wat eisen voor zijn uitvaart en ik moest uit de wind blijven. Dus zag mezelf niet zo goed, doen alsof het ook nieuw voor mij is, maar toch heel veel wensen nog van hem doorgeven. En dat heeft hij ook gedaan, wel met veel pijn en moeite en Harry Jekkers op de achtergrond. Ik mis hem wel, maar ergens is het ook oké. Wat hem betreft zal ik hem nooit meer zien, want hij wilde ook niks meer na de dood. Dat als ik dood ga, hoef ik hem in ieder geval niet te verwachten om me wegwijs te maken in dood zijn.  

Een vriendin nog die tegen een trein is aangesprongen en ons mam met haar euthanasie. Ik weet nu in ieder geval wat het beste is wat ik kan doen als ik besluit hier niet meer te willen zijn. En wat niet. 

En dat voelt geruststellend. Ik heb een escape als ik het helemaal niet meer zie zitten in deze maatschappij. Maar voor nu, ook als de auto tegenvalt, zie ik het helemaal niet zitten om dit pand te verlaten, want ik heb nog 7 katten te overleven, die ik absoluut niet wil overlaten aan de zorgen van een asiel. Dus ik heb nog even, om mijn tijd uit te zitten, want de jongste is van 2019.