Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Mormel]

7 minuten geleden zei Spud:

Thanks @Mormeldeze is veel beter! Dus geen sorry nodig. En eerlijk gezegd, heb ik dit weer met ongeduld zitten te luisteren omdat ik van jou kant ergens een soort van metal sessie tussendoor had verwacht.  Fijne jaarwisseling! 

Mijn muzieksmaak is heel breed. Opgegroeid met Jackson, Cohen, Lou Reed, Pink Floyd en een heleboel klassieke muziek, daarna kwam house, techno, hardcore, vervolgens metal en hardrock,... ik vind het moeilijk om mensen te begrijpen die vasthouden aan 1 muzieksmaak. 
Ik wens jou ook het allerbeste voor dit nieuwe jaar. 

Je had ondertussen een bericht geplaatst.
Roodborstjes zijn fantastisch en eens ze een locatie hebben gevonden waar ze genoeg eten kunnen vinden, blijven ze daar meestal. Ik heb een zeer diervriendelijke tuin en krijg al jaren bezoek van een roodborstje en dit diertje komt wel erg dichtbij zitten als ik buiten op mijn terras ben. Een aantal jaren geleden hebben we onze voortuin aangelegd met een haag, struiken, vaste planten en twee bomen, en nu alles eigenlijk deftig aan het groeien is zie ik ook meer vogels in de voortuin zoekend naar beestjes etc. Ik hou van dieren en probeer er alles aan te doen om mijn woning en terrein zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor hen. 

[Spud]

@Mormel, ja de mijne is ook breed, maar soms heb ik wel imput nodig van de echte muziekkenners zeg maar. Anders val ik nogal in herhaling.

Dus mijn vraag aan jou, de afgelopen 3 jaar draai ik zo rond 12 uur als ik het haal, happy newyear van Abba, heb jij daar een leuk ander alternatief voor? Want begint ook wel weer nogal afgezaagd te worden voor mij.

[Mormel]

25 minuten geleden zei Spud:

@Mormel, ja de mijne is ook breed, maar soms heb ik wel imput nodig van de echte muziekkenners zeg maar. Anders val ik nogal in herhaling.

Dus mijn vraag aan jou, de afgelopen 3 jaar draai ik zo rond 12 uur als ik het haal, happy newyear van Abba, heb jij daar een leuk ander alternatief voor? Want begint ook wel weer nogal afgezaagd te worden voor mij.

Lap dit vind ik een moeilijke omdat ik je muzieksmaak niet ken. 
Misschien deze: 

 

[Spud]

Mooi nummer! Staat wel echt voor mijn gemis aan ons mam en mijn gemis.

Maar voor 12 uur zou ik graag een rock nummer horen of metal rock, wat ook bij de knallen van nieuwjaar past. En ik houd vrijwel van alle muziek, dus daar kan je vrij weinig mis mee doen.

[Spud]

Veel beter kon ik niet vinden. 

[Spud]

Tot later Mormel, want dat verwacht ik. En hoe in de put je nu ook kan zitten, kijk naar de dieren op je pad, zonde om dat los te moeten laten om gewoon een stom mensen dingetje? En nu ga ik voor mezelf zorgen en iemand willen redden loslaten, aangezien bij mij juist het beste werkt om compleet losgelaten te worden en te verzuipen in mijn dip. Dat geneest me en ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt.

 

[Spud]

Heb ik veel aan gehad. 

[Mormel]

Je maakt het mij moeilijk Spud. Ik ken eigenlijk geen enkel lied dat het nieuwe jaar viert. Hopelijk zijn er anderen die je een betere tip geven. 

[Spud]

Heb jullie berichten gelezen, Sanity en Mormel. Over slaan en vechten.

Door heel veel agressie regulatie therapie, ben ik de weg een beetje kwijt geraakt in waar ik mezelf wel mag verdedigen met mijn vuisten en waar niet. Met 2 oudere broers aan mijn zijden die bij een oneerlijk gevecht wel op kwamen dagen, lieten ze het mij  ook in mijn eentje uitvechten dan. Als oudere broers wisten ze wel dat ik het tegen meer dan 2 mensen zou afleggen maar schepte er geen genoegen in om het als 2 grotere en sterkere broers op te lossen voor mij. Ze waren van mening dat als ik in de problemen gekomen was, ik het zelf ook mocht oplossen maar wel in een eerlijk spel. 

En ja ze hadden me vaak uitgedaagd dus wisten wat ik kon. Dus ze speelde vaak voor scheidsrechter als ik voor mezelf op moest komen tegen een hele groep. Heel onpartijdig waren ze niet hoor, want als ik met een bloedneus en 2 blauwe ogen en zwaar gekneusd thuis kwam, waren ze trots op me omdat ik mezelf wel tegen al die mensen staande gehouden had. 

Maar mijn broers verdwenen en kregen vriendinnetjes, dus mijn fysieke training stopte en die therapie er bovenop maakte van mij een zwak mens. Omdat iemand op zijn neus slaan blijkbaar niet mocht.

Als ik echt in het nauw gedreven wordt dan gaat dat stukje van mij nog aan, maar het zijn dan eerder nog de scherpe woorden die ik gebruik. Als dat niet werkt, voel en zie ik niks meer en kan pas stoppen als de ander ligt of opgeeft.

Die blinde vlek heb ik ook niet meer altijd, en toen ik hoorde dat er in mijn buurt karate lessen waren wilde ik me daarvoor inschrijven. Gewoon omdat je bij karate heel veel controle mag hebben over je mind en dat is  wat ik zoek. Kick boxen zou dat stukje in mij wat vastgeroest zit, ik laat me door niemand slaan juist nog gevaarlijker maken. Als ik karate zou doen, moet ik eerst tot rust komen in mezelf en mijn balans vinden, en ja dan zou ik mezelf kunnen verdedigen als het echt nodig is en zin heeft. Maar ik mag nog niet aan die lessen beginnen, omdat ik nog aan het herstellen ben van een breuk in mijn hand. Ik kan er inmiddels alles mee, dus ik vind het maar raar dat ik die hand dus niet mag gebruiken om karate lessen te volgen? Terwijl dat zo goed zou zijn voor mijn woede beheersing. 

 

 

 

[Spud]

Tjeetje, ik schaam me er altijd voor als ik mag zeggen dat mijn werk huishoudhulp is. Omdat het ongeschoold werk is, denken mensen vaak dat je dan ook dom bent en zo en dat vind ik er lastig aan. Vooroordelen dus.

En ja schoonmaken vind ik ronduit saai en zal ook nooit veranderen verwacht ik, maar wat uitdagend aan deze job is, is de omgang met mensen. En deze week werd het me weer eens haarfijn duidelijk.

Dat ik met dat stomme poetswerk, eigen gewoon hetzelfde mag doen als een soort van maatschappelijk werker, waar ik een diploma voor heb, alleen geen verslagen hoef te schrijven en verantwoording af hoef te leggen aan mijn meerdere. Dus er eigenlijk gewoon puur voor die mens mag zijn, qua luisteren, qua zijn. Niet de druk voel dat ik moet presteren en het gevoel van iemand willen redden er ook niet is. De grenzen waarin ik mag werken zijn duidelijker, waardoor ik dingen sneller los kan laten en daardoor veel productiever kan zijn. Van bovenaf opgelegde beperkingen opgelegd krijgen, werkt voor mij gewoon niet. Maar vanuit, een soort van beperking, zoals huishoudhulp zijn en daardoor eigenlijk geen verantwoording mogen nemen over heftige zaken vind ik heel prettig. Dan kan ik bijvoorbeeld wel gewoon zeggen wat ik denk, maar hoeft er niet zoveel meegedaan te worden. Kan ik ook gewoon oefenen en zo en mezelf beter leren kennen.

Vandaag hoorde ik bijvoorbeeld van een klant, dat deze weer een terugval had in de anorexia, gewoon omdat ik opmerkte dat ik haar wel erg mager geworden vond. Ik weet van haar dat ze problemen heeft met haar kunstgebit en daardoor alleen zacht eten kan eten, dus daar refereerde ik eigenlijk aan. Maar wat ik dan heel erg bijzonder vind, is dat deze dit dan met me deelt. Omdat ze het nog maar pas tegen haar man had gezegd en mij nu ook in vertrouwen nam. En haar kinderen het niet wil vertellen. Dat ze het met me durft te delen vind ik al speciaal, maar wat ik merkte aan mezelf vond ik ook wel bijzonder. Ik hoorde het gewoon en had niet zoiets nu moet ik je gaan helpen.

Eerder dat ik het gewoon aannam en nieuwsgierige vragen ging stellen. Of gewoon geïnteresseerde vragen stelde. Dat had ik zelf niet zo door, maar dat gaf deze me later wel aan dat ik deze gewoon heb kunnen laten praten en deze zijn verhaal heb kunnen laten doen.

Natuurlijk vind ik het wel erg en hoop ik dat het beter gaat, maar dat is niet aan mij om er iets mee te doen.

En ja, dan denk ik, huishoudhulp zijn is niet zo schaamtevol ook weer niet, zonder autoriteiten boven mij, verantwoordelijkheden en dergelijke, kan ik met dit werk soms ook gewoon even weer mijn talenten benutten. En dan voel ik me toch best wel weer nuttig.

Under cover, mag ik dan toch een beetje mensen helpen en mezelf ook. Want gaat op een super veilige manier. En ja dat maakt mijn werk dan weer heel bijzonder. Ik poets voor de kost om mijn rekeningen te kunnen betalen en wat ik ernaast doe verrijkt mijn leven. En daar heeft mijn baas niks mee te maken, enkel mijn klanten die me daar in toelaten. Dus eigenlijk heb ik niks om over te klagen of me voor te schamen. 

[Mormel]

Beetje late reactie en ik weet dat je niet altijd zit te wachten op reactie dus als je wenst verwijder ik deze post. Ben sinds kort zelf aan de slag als huishoudhulp en herken wat je schrijft (lang als bakker gewerkt, maar mijn achtergrond is menswetenschappen). Kuisen om te kuisen (dus op de plekken waar het eigenlijk gewoon proper is) is doodsaai, dus ik heb aan het kantoor gevraagd om mij bij de moeilijkere klanten te zetten, waar er echt werk is en je het gevoel hebt een meerwaarde te bieden. Maar dat sociaalpsychologische is ook wel fijn. Bij de klant waar ik komende dinsdag moet zijn heb ik de vorige keer bijna een uur aan tafel gezeten om koffie te drinken en te praten, even schoonmaken en vervolgens had ze wafels gebakken en zei ze dat het tijd was voor een pauze, waarna we weer een uur gebabbeld hebben.  

[Lonster1]

Op 15-1-2026 om 17:50 zei Spud:

Dus eigenlijk heb ik niks om over te klagen of me voor te schamen. 

Mooi omschreven. Ongeschoold werk is vaak het "echte werk". Het betaalt slecht, je krijgt maatschappelijk vaak minder waardering maar het kan op persoonlijk vlak veel voldoening geven.

Daarnaast (weet ik nu ook uit ervaring) is het fijn om verlost te zijn van verantwoording naar managers, het maken van rapportages, bijwonen van vergaderingen, reorganisaties, geblaat over missie en visie en andere bullshit-activiteiten. 

[Spud]

Dankjewel voor jullie reacties! Vooral dat jullie er iets in herkennen word ik best wel blij van en hetgeen wat ik probeer onder woorden te brengen, eigenlijk aanvullen met jullie eigen ontdekkingen en ervaringen geeft me een gevoel dat ik even heel goed gehoord en begrepen ben. En dus niet altijd, ook weer zo een vooroordeel de zagende en zeurende poetsvrouw ben. 

Volgens mij hebben jullie allebei, @Mormel en @Lonster1 de dingen die ik even achterwegen liet perfect ook aangehaald in jullie eigen ervaring. Mijn dank hiervoor!  Dat doet me deugd, omdat ik met mijn collega poetshulpen die ik soms ontmoet bij opleidingen, eigenlijk niet verder kom dan dat iedereen zijn beklag doet over klanten en aangeven hoe ze voor zichzelf opgekomen zijn. Ook boeiend om te horen soms, maar in zulke situaties kom ik eigenlijk vrijwel nooit meer, omdat ik behoorlijk selectief ben in mijn klanten en vaak zelf al snel door heb dat de samenwerking met deze persoon niet werkbaar is voor mij. Tsja ik weet niet, voelsprieten, lang asielwerk gedaan dus met mens en dier gewerkt en gewoon iets heel basaal of banaals (of geef het juiste woord, want kan er effe niet opkomen) gewoon dat ik het hele huis niet leuk vind om in te werken en het huis en dus de mensen ook geen fijne geur vind hebben. Dan geef ik het nog wel een kans, maar zeg ook alvast zoek maar even een andere klant tegen het poetsbureau. Want uiteindelijk gaat het dan ook botsten.

Dus meestal kan ik alleen maar zeggen tegen mijn collega´s dat ik leuke en makkelijke klanten heb, tsja en dan kom je echt niet verder in gesprek. Dus leuk die verhalen van jullie te horen! Er zijn er dus meer! 

 

[Spud]

@Mormel, echt gore en vervuilde huizen zal je nooit gaan krijgen, daar zijn wij huishoudhulpen voor beschermd. Dus schone huizen blijf je poetsen in dit werk.   Maar als je gevraagd hebt om  moeilijkere mensen om bij te werken, zal dat vast lukken! Dan ga je vast de klanten krijgen, waar andere collega´s het nog geen uur volhouden. En, inderdaad dat vind ik  ook de meest leuke mensen om bij te werken, omdat je dan niet alleen met een poetsdoek en stofzuiger hoeft rond te zwabberen om je uren vol te maken, maar eerst vertrouwen moet inwinnen om überhaupt de stofzuiger of poetsgerief te mogen gebruiken. En dus gewoon eerst mag beginnen met mensenwerk. Dus je brein en je gevoel. 

Als kanttekening mag ik er ook bij zeggen, pas op je tellen daarbij. Want je bent en blijft ten alle tijden huishoudhulp. Je klant kan heel blij zijn met jou aanwezigheid en hoef je niet zoveel van te poetsen, maar deze zijn omgeving kan daar anders over denken en dan krijg je klachten. Of, heb ik zelf nooit meegemaakt, maar van gehoord, iemand met een psychische rugzak, die tegen de huishoudhulp zei je hoeft dit of dat niet te doen en achteraf ging klagen dat ze haar werk niet gedaan had. Puur om het kunnen klagen om met mensen te kunnen praten. Zelf ben ik er nooit door in de problemen gekomen, maar ik ben ook altijd open en eerlijk tegenover zo een klant, dat ik eigenlijk kom om te poetsen, maar als ze willen dat ik bijvoorbeeld een potje scrabbel speel en klets, dat wel van mijn poetstijd afgaat. En dan doe je eigenlijk niks verkeerd en kan je dat ook goed uitleggen mocht er wel een klacht van komen.

Ik heb 1 mannelijke collega in dit werk en die verteld vaak dat nieuwe klanten altijd even moeten wennen aan dat er een man het huishouden komt doen. Ook weer zo een vooroordeel vrouwen kunnen poetsen mannen niet. Hij moet zich blijkbaar extra bewijzen. Aangezien je aangaf dat je ook pas begonnen bent, ervaar jij die verbazing ook? Ja, ik ben weer ontzettend nieuwsgierig.  

Verder, is mijn guilty pleasure qua carrière in de schoonmaak, huizen schoonmaken die dermate vervuild zijn dat je ze alleen nog maar kan betreden met een beschermend pak en mondmasker en het zo schoon te krijgen dat degene die zo van het padje afgeraakt is daar weer lekker kan wonen. En ja daarna wil ik daar nog heel lang huishoudhulp zijn. Maar mijn werkgever gaf me al aan, zulke klanten hebben we niet. Bij een hele goede vriend van mij, kwam het een beetje in de richting dat ik dat kon doen, hij is een kluizenaar en werd aangereden en zat opeens met een open beenbreuk thuis die verzorgd moest worden. Ik had al vaak gezegd, zal ik je helpen opruimen ofzo, maar dat hoefde nooit niet. Maar toen de verpleegkundigen zelfs weigerde om zijn huis te betreden omdat het zo goor was en zijn wond dus ook niet gingen verzorgen. 

Toen mocht ik met een paar andere vrienden komen om de ergste goorheid daar weg te halen. Zodat hij geholpen kon worden. Maar was zwaar en moeilijk voor hem, en voor mij ook, want bij die vuilheid had je echt enorm heftige schoonmaakmiddelen nodig en die had ik niet. Dus ik vond dat ik faalde, omdat ik het niet zo schoon achter kon laten als dat ik voor ogen had. Maar daardoor heeft hij nu wel een huishoudhulp in dienst kunnen nemen die niet meteen heel hard weggelopen is.

Ik blijf erbij, een heel goor huis wil ik nog steeds een keer schoonmaken, maar niet van iemand waar ik om geef. En wel met de juiste middelen daarvoor. En ook niet dat die persoon daar nog zit, die ontmoet ik later dan wel. Want het was voor mij ook heel pijnlijk en verdrietig om te zien, hoe mijn beste maat daar geblesseerd zat met zijn been omhoog, en het zelfs moeilijk vond om andere vrienden, alleen maar stapels met oud papier, oude dozen en verpakkingsmateriaal zonder pardon in een aanhanger gooide en afvoerde naar de stort.

Het was niet meer, ik ben gewoon vergeten om het oud papier buiten te zetten, voor hem waren al die lege dozen ook iets geworden. Best wel heftig dus dat die mensen er zo mee omgingen. Nou ja ons bondje staat nog steeds, hij wil nog steeds met mij trouwen als alle homo´s tegen de muur een kogel krijgen. 

Een andere vrouw zou zich benadeeld voelen, als dat gezegd zou worden. Ik niet, want vanwege homofobie is onze vriendschap ontstaan.  Ik weet niet, dat is allemaal achteraf gedacht en mag ik nog eens vragen. Maar ik was pas net lid bij een studentenvereniging en toen kwam hij ineens aanzetten, met de boodschap alle homo´s en lesbo´s moeten tegen de muur en een kogel krijgen.

Behalve dat ik zelf nog aan het ontdekken was van welke kant ik was, was ik gewoon opgevoed met alles is normaal. Ik had lesbische tantes en homo ooms, gekleurde mensen kwamen ook gewoon bij ons over de vloer. En totdat ik mijn 14de jaar in ging, was dat normaal voor mij en zag ik totaal geen verschil. Toen pas kreeg ik te maken met discriminatie, toen ik met een vriendje de stad in ging en iedereen zei hij is bruin. Toen zag ik pas echt dat hij bruin was, maar begreep het eigenlijk nog niet. Want ik had wel gezien dat hij donkerder was dan ik, maar bruin zijn is toch de mode dus waarom zo moeilijk doen? Maar blijkbaar mocht ik als blanke niet naast een gekleurd mens lopen. 

Dat kon me een worst wezen, maar uiteindelijk is het wel misgegaan. Ik ben pispaaltje geworden en heel veel gepest en de ouders van mijn vriend, die jehova waren vonden het niet goed meer dat wij vrienden bleven.

En toen pas, ben ik verschillen gaan zien, en vind ik nog steeds geen leuke ontdekking.

Ik zie de mensen liever zoals ik ze vroeger zag. 

Maar die vriend van mij, alle homo´s moeten een kogel krijgen. Ik hate hem, totdat hij op een keer binnen kwam en ik zuchtte van tsjonge is die klootzak ook weer hier. En iemand me vroeg waarom haat je hem? En ik zei, hij haat homo´s en lesbo´s en anders denkende mensen, en toen lachte ze me uit omdat hij zelf homo was.

En ja ik kon er zelf ook om lachen, maar de strijd is pas over als ik dan gewoon tegen je kan zeggen dat je een lul bent dat je mij zo in de zeik genomen hebt, dus dat heb ik gedaan. En dat vond hij weer zo grappig, omdat hij nooit weerwoord had gehad. En toen werden we niet de beste vrienden, maar als de nood aan de man is, wel de beste huwelijkspartners in crime