Spring naar bijdragen
Forum Verslavingdebaas
Soothe

Mooie gedichten.

Aanbevolen berichten

De moeder het water

Ik ging naar moeder om haar terug te zien.

Ik zag een vreemde vrouw. Haar blik was wijd en

leeg, als keek zij naar de verre overzijde

van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien

- toen ik daar stond op het gazon, pils gedronken

in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd

ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -

misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.

Het was mijn moeder, het lijfje dat daar roer-

loos stond in 't gras, alleen haar dunne haren

bewogen nog een beetje in de wind, als voer

zij over stille waatren naar een oneindig daar en

later, haar God. Er is geen God, maar ik bezwoer

Hem Zijn beloften na te komen, haar te bewaren.

------------------------------------------

uit: 'Tot het ons loslaat', 1997

Rutger Kopland.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Voor wie dit leest

Gedrukte letters laat ik U hier kijken,

maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,

mijn hete hand uit dit papier niet steken;

wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.

O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.

Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;

verzacht het vreemde door de druk verstenen

van het geschreven woord, of spreek het uit.

Menige verzen heb ik al geschreven,

ben menigeen een vreemdeling gebleven

en wien ik griefde weet ik niets te geven:

liefde is het enige.

Liefde is het meestal ook geweest

die mij het potlood in de hand bewoog

tot ik mij slapende vooroverboog

over de woorden die Gij wakker leest.

Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn

en door de letters heen van dit gedicht

kijken naar uw lezende gezicht

en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.

Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,

zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;

en laat Uw blik hun innigste niet raken

tenzij Gij door de liefde zijt gedreven.

Lees dit dan als een lang verwachte brief,

en wees gerust, en vrees niet de gedachte

dat U door deze woorden werd gekust:

Ik heb je zo lief.

Leo Vroman

Uit: 262 Gedichten

Querido, 1974

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Geen kind meer

Je leeft je eigen leven,

wat zij er ook van vindt,

je bent allang geen kind meer.

Je wilt erover praten,

maar niet op die manier,

je zult haar best verdriet doen,

maar niet voor je plezier.

Wat moet je nog met haar en

met haar ouderlijk gezag?

En dan opeens, dan is-ie er, die dag…

De dag waarop je moeder sterft,

de dag die je dagen

van dan af aan wat grijzer verft,

al hou je niks te klagen:

je hebt je goede vrienden nog,

die staan je ook dichtbij

en als je soms een minnaar zoekt,

dan staan ze in de rij.

Maar niemand zal meer weten

hoe je met je pop kon spelen

en niemand zal nog ooit

je vroegste vroeger met je delen.

De dag waarna je nooit meer

kwetsbaar wezen mag en klein,

de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.

Wat al die jaren fout ging

komt dan niet meer terecht

en wat je nog wou zeggen

blijft eeuwig ongezegd:

de machteloze frasen

van je genegenheid

en dat het niet haar schuld was

en ook dat het je spijt.

De dingen die je lang niet zeggen kon

en zeggen wou

en dan zo graag nog één keer zeggen zou…

De dag waarop je moeder sterft,

dat jij wordt losgelaten

en al haar eigenschappen erft,

die jij zo in haar haatte:

de scherpe tong, de bokkenpruik,

deze zure schooljuffrouw,

die zullen ze dan binnenkort

herkennen gaan in jou.

En hoop´lijk ook de and´re kant:

de aardige, de zachte,

maar of je die hebt meegeërfd

valt nog maar af te wachten.

De dag waarna de rest

een kwestie wordt van tijd en pijn,

de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.

Jan Boerstoel

mei 1993

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Weet je nog de dag dat ik jouw nieuwe auto mocht lenen en er een deuk in reed?


Ik dacht dat je heel erg boos zou worden.


Maar dat deed je niet.


 


Weet je nog de dag dat ik moest overgeven en jouw tapijt onder de aardbeienvlaai zat?


Ik dacht dat je me zou haten.


Maar dat deed je niet.


 


Weet je nog de dag dat je mee moest naar het strand en het ineens begon te regenen zoals jij al had gezegd?


Ik dacht dat je zou zeggen "Dat zei ik toch!".


Maar dat deed je niet.


 


Weet je nog de dag dat ik met iedere jongen flirtte om jou jaloers te maken en jij dat ook echt werd?


Ik dacht dat je me zou verlaten.


Maar dat deed je niet.


 


Weet je nog de dag dat ik was vergeten te vertellen dat er een dresscode voor dat feest was en jij als enige in een spijkerbroek verscheen?


Ik dacht dat je boos weg zou gaan.


Maar dat deed je niet.


 


Ja, daar waren veel dingen die je niet deed. Maar je bleef bij me, hield van me en beschermde me.  


Er waren heel veel dingen waarvoor ik het met je wilde goedmaken zodra je terug zou komen uit Vietnam.


Maar dat deed je niet…


 


 


 


 


(onbekende vrouw, kwam ik net zomaar tegen)

bewerkt door lady jane

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

afscheid

 

Lieve ........

 

Na 40 jaar, uit het oog

vonden we elkaar weer terug.

Je vond me via facebook en zocht me op

de B&B was te onpersoonlijk

je sliep in Saar's bed.

 

Sjonge meid,

wat was dat vertrouwd weer.

Na jou had ik nooit meer

zo een echte vriendin.

Ik wist niet

dat ik je zo gemist heb.

 

Herinneringen flarden

door mijn hoofd.

Boompje klimmen;

worteltjes en appels jatten;

de Marokkanen in Casa Blanca

de exhibitionist bij Educaboek;

Fietsen naar Vianen

op de thee bij meester Kraaijkamp;

Zwemmen bij de Welborn

en liggend in het gras in de Vicarystraat

praten, kletsen, bomen

urenlang

met niemand zo

je maakt me bang.

 

En nu, ben je ziek

zwaar ziek.

Ik nog mopperen in mezelf

dat je conditie te slecht was

voor het strand.

Dacht dat het door je roken kwam.

Alexandrium werd een alternatief

shoppen, chinees, Primark en

praten, kletsen, bomen

urenlang

 

Jaloers was ik altijd op jouw slank figuurtje

Ik met mijn sterke gezonde lijf,

denk ik.

Jij, toen al de kanker in de jouwe

Vrees ik.

 

Shit happens Wil

ik val stil

 

Jane

bewerkt door lady jane

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Liefde van later.

Verwerking, nasleep en integratie.

Rauwe rouw verduren tot die verdwijnt.

Liefde van later.

Vechtscheiden van vader van mijn kidz,

zijn gedrag haten en hèm zelf daar los van zien.

Liefde van nu

verwerking, nasleep en integratie.

 

triolet met het lied liefde van later van Herman van Veen ter inspiratie

bewerkt door lady jane

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

 

 

 

Kerkhof op Schier

 

ik mijmer in mezelf

 

verzink in de zerken

 

kerkhof op Schier

 

konfrontaties hier

 

met hun en mijn verleden

 

kerkhof op Schier

 

ik mijd mezelf

 

 

Vredenhof.                                                                                                       image.png.e596805b33513b0a3fb7e38ee20064c7.png

 

Ik loop door de duinen, ontvlucht mijn gezinnetje.

Even geen gezelligheid, spelletjes,TV of muziek.

Ik voelde het verleden drukken en zo ook de muren om me heen. Moest eruit!

De zoute zeelucht vermengt zich met mijn zilte tranen; meeuwen

scheren langs en krijsen. Zij hebben honger, ik honger naar gerechtigheid.

 

Eenmaal op het Vredenhof aangekomen kom ik tot rust.

Drentel wat langs de graven en lees sommige zerken.

Teveel jongens lieten het leven hier; teveel moeders ook

moesten hun kinderen missen. Verdriet verandert, wordt boosheid.

Zo gemeen als het leven vaak is, gemener nog is soms de dood.

Oorlog nam hun kinderen weg; vredestijd de mijne.

De pijn schrijnde jarenlang. Nu jeuken slechts de littekens nog.

Het ondraaglijke bleek te verduren, accepteren en verwerken.

Het kreeg een plekje. Symbolisch is dat plekje hier voor mij.

Hier vind ik vrede, met mezelf.

 

Wie ben ik, dat ik hier mag komen?
Wie ben ik dat ik hier mag zijn?

Ik ben een nazaat, een toeristische Schier-fanaat

en kan weer terug, naar mijn gezin.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 10-8-2019 om 11:00 zei lady jane:

 

 

 

Kerkhof op Schier

 

ik mijmer in mezelf

 

verzink in de zerken

 

kerkhof op Schier

 

konfrontaties hier

 

met hun en mijn verleden

 

kerkhof op Schier

 

ik mijd mezelf

 

 

Vredenhof.                                                                                                       image.png.e596805b33513b0a3fb7e38ee20064c7.png

 

Ik loop door de duinen, ontvlucht mijn gezinnetje.

Even geen gezelligheid, spelletjes,TV of muziek.

Ik voelde het verleden drukken en zo ook de muren om me heen. Moest eruit!

De zoute zeelucht vermengt zich met mijn zilte tranen; meeuwen

scheren langs en krijsen. Zij hebben honger, ik honger naar gerechtigheid.

 

Eenmaal op het Vredenhof aangekomen kom ik tot rust.

Drentel wat langs de graven en lees sommige zerken.

Teveel jongens lieten het leven hier; teveel moeders ook

moesten hun kinderen missen. Verdriet verandert, wordt boosheid.

Zo gemeen als het leven vaak is, gemener nog is soms de dood.

Oorlog nam hun kinderen weg; vredestijd de mijne.

De pijn schrijnde jarenlang. Nu jeuken slechts de littekens nog.

Het ondraaglijke bleek te verduren, accepteren en verwerken.

Het kreeg een plekje. Symbolisch is dat plekje hier voor mij.

Hier vind ik vrede, met mezelf.

 

Wie ben ik, dat ik hier mag komen?
Wie ben ik dat ik hier mag zijn?

Ik ben een nazaat, een toeristische Schier-fanaat

en kan weer terug, naar mijn gezin.

even omhoog, nu op Schier komen er herinneringen weer omhoog
net als dit draadje☺

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik zie dit topic nu pas. 
Wat ik nu plaatst is een muziektekst uit de verslavingskliniek.

 

Was Ik Maar Een Robot

Lucky Fonz III

 

 

Was ik maar een robot met een luikje in mijn hart

Waarop iedereen kon zien waar ik van hou

Dan zag je daarop woorden zoals koffie of muziek

Maar altijd stond er ook het woordje ‘jou’

 

En dan hoefde je niet te twijfelen aan wat ik zo vaak heb gezegd

En misschien komt er ooit nog wel een keer de dag

Dat ik onder de douche vandaan kom en in m’n ogen wrijf

Om de woorden die ik in de spiegel zag

 

M, E, Z, E, L, F

Bijna niet te lezen maar het staat er echt

M, E, Z, E, L, F

Hele kleine letters maar alle zes

 

En dan had ik ook een poortje aan de achterkant van mijn hoofd

Waar ik mezelf mee kon aansluiten op de TV

En dan kon ik m’n gedachten van een afstandje bekijken

En het liefste keek jij dan met me mee

 

En dan zaten we op de bank zo met een zakje chips erbij

En dan zeiden we zo lachend tegen elkaar

Wat je daar doet is typisch jou

En wat je daar doet dat slaat nergens op

En wat je daar doet dat is een beetje raar

 

 

En misschien kan ik dan een keer naar bed

Zonder te hoeven denken, ah ik ben slecht

Ik kan niet eens bedenken wie of wat ik ben

Geen wonder dat er niemand is die mij kent

 

En wat ik ook wel kan gebruiken is een soort van microfoon

Niet een gewone maar één om anderen mee op te nemen

En in m’n oren dan een speakertje dat alles dan vertaalt

Naar een taal waarin ze zeggen wat ze menen

 

En dat dan blijkt dat ik al die tijd me heb verloren in een strijd

Omdat ik dacht het zal wel heus niet waar zijn

Toen die keer dat jij me zei dat ik geen robot hoef te zijn

En dat je toch wel van me hield ook als ik raar ben

 

Oh mijn lieve lieve schat

Er komt een dag dat ik hier om lach

Help je me dan herinneren aan wat ik toen wou

Toen ik zei dat ik een robot wilde zijn voor jou...

 

(Voor jou…)

 

Lucky Fonz III

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

@Bor  Ik denk dat het zo 'n tekst is waarin je verschillende dingen kunt in zien, volgens mij zie je er vooral in wat je wil zien. Ik zag erin verliefdheid en communicatie daarrond 

bewerkt door Renaldo61
niet af

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Volgens mij kan je een hoop zien in die tekst  het is zeer multifunctioneel  je pakt er uit  wat je op jezelf kan  betrekken  ..

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Opgesloten

Opgesloten in mezelf,
denkend over dingen,
had ik dit wel moeten doen,
heb ik me laten dwingen

Nu is er geen weg meer terug,
ga er van genieten,
denk nu even niet,
aan die stomme grieten.

Maar nee,
de angst gaat door mijn hoofd
dadelijk nog een keer,
nog een keer verdoofd.

De drugs maakt me kapot,
alles dat doet pijn,
wat kan ik er tegen doen,
dit is toch niet fijn?

Dan kan ik weer iets zien
dan is het voorbij
drugs gaan er niet meer in,
zeker niet bij mij!

Niet van mij Opgesloteninmezelf was wel mijn schuilnaam op een gedichten/verhalen/dagboek en fora waar ik lid van was. Site bestaat niet meer. 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!

Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.

Nu aanmelden

×
×
  • Nieuwe aanmaken...