@LonsterIk ben opgevoed dat ik steeds stil moest zijn. Er waren nooit gesprekken met mijn ouders over gevoelens. Ik heb ook steeds met mijn ouders samengewoond. Pas toen ik 42 jaar oud was zag ik een grote nood om mijn gevoelens kunnen te uiten en ik ben toen professionele hulp gaan zoeken. Maar gevoelens uiten is voor mij nog steeds niet makkelijk.
Hier is geen apart gedeelte of topic voor een koopverslaving? Ik ondervind de laatste tijd een probleem met het aankopen van strips. Niet dat ik het geld er niet voor heb, maar ik lees ze niet en ik heb eigenlijk de ruimte niet in mijn studio om hele verzamelingen aan te leggen. Ik koop ze omdat ik de omslag leuk vind en ze wil bezitten.
Sommige psychiaters staan heel open voor hun patiƫnten. Ze is zeker niet mijn vriendin. Sommige patiƫnten hebben zelfs bijna dagelijks toegang tot hun psychiater via telefoon of zo. Ik laat de mijne zoveel als mogelijk met rust.
Van een ding ben ik zeker, in een gesprek van een op een uit ik nooit hoe ik me echt voel.
Ik had gisteren ook weer een moeilijk gesprek met mijn psychiater. Ze legt me weer een beperking op. Ik mag geen mail meer naar haar sturen. Maar alleen via het internet uit ik mijn ware gevoelens.
Ik heb mijn gesprek met mijn psychiater overleefd. Ik vond het wel moeilijk. Ze heeft weer een groot verbodsbord opgehangen. Wat wel positief is, mijn anti depressiva waarvan ik het nut niet zie, wordt afgebouwd.
Om 16 uur is er terug een gesprek gepland met mijn psychiater, ik kijk er niet naar uit. Ik heb angst van die vrouw, het lijkt een beetje alsof ik vrijwillig het schavot ga oplopen.