De laatste tijd merk ik weer heel goed dat ik hier minder deel. Ik merk ook dat anderen minder delen, minder op het forum komen, vertrekken zelfs. Ik mos het, het contact en de (excusez les mots) kameraadschap (kots voor dat woord). Dus ik probeer het goede voorbeeld maar eens te geven en wat te delen.
Afgelopen weekend kreeg ik een mailtje, een verder heel lief mailtje overigens, van iemand die me probeerde te overtuigen dat mijn depressies onzin zijn. Volkomen onnodig om depressief te zijn, ik heb immers zo veel om blij mee en dankbaar voor en gelukkig om te zijn? Mijn eerste reactie was een impulsieve, maar toen ik mijn nieuwe tablet had opgehaald en geïnstalleerd, kon ik er wel om lachen. Ze bedoelde het waarschijnlijk meer dan goed, al begreep ze duidelijk niet wat depressief inhoudt.
Ik ben er nog. Elke dag kom ik uit bed, sleep me naar de groepstherapie waar ik me moet melden. Slik medicatie waar ik vooralsnog alleen wat suf van word. En weer door. Naar de psycholoog om mijn mentale conditie in de gaten te houden. Naar een diëtist, om me aan normaal eten te krijgen. Naar een spv-er, want verslaafd.
Dat niks doen is verdomd hard werken.