Quinn

Hmm, wat is voor mij saaiheid? Of eigenlijk, het risico van saaiheid? Ergens heb ik de irrationele angst dat ik door de mand ga vallen. Dat ineens helder wordt wat voor saai, onplezierig en vervelend stukje mens ik eigenlijk ben. Om dat te voorkomen, ben ik altijd bezig om te zorgen dat er van alles gebeurt. Bezig houden, afleiden, ruzie maken voor mijn part. Iets! Want stel dat een ander ook gaat zien dat ik helemaal niet goed genoeg ben, wat moet ik dan? In je stuk over relaties ontbreekt een heel belangrijke, de relatie met jezelf. Mijn relatie met mijn zelf is tamelijk *. We mogen elkaar niet echt, tolereren elkaar hooguit. Drank haalt scherpe kantjes weg, zorgt voor verdoving, voor een roes, een waas. Tegelijkertijd is het ook een bevestiging. Zie je wel, ik deug niet, kijk, ik drink. En dan hoef je ook even geen schijn op te houden. Realiteit, zeg je. Ik ontwijk die liever, zoveel als mogelijk, omdat, tja, zie bovenstaande eigenlijk.

Of je probeert deze, want Green Day is wel top natuurlijk.

Hell, dat is zeker een heftige situatie. Logisch dat je je vandaag niet top voelt, dat werkt door. En inderdaad, vandaag niet terugtrekken, maar juist samen doormaken.

Lief, jullie reacties ja, het ging goed vannacht en daar ben ik best tevreden over. Ik houd het eerst op ik drink, maar nu even niet omdat het alles wat hanteerbaarder, minder zwaar maakt. Tenslotte maak ik alles zelf al zwaar genoeg zonder die extra druk van nooit en altijd. Er zijn ook genoeg scenario's waarin het niet goed is gegaan, anders was ik hier natuurlijk niet. Maar nu, nu is er inderdaad even wat rust, een stukje evenwicht, maar dan wel zonder saaiheid. Want als ik ergens allergisch voor ben...

Hmm saai... ik schreef ooit een stukje over hoe graag ik meneer gemiddeld zou willen zijn. Met 1,8 kind, golden retriever, 9 tot 5 baan, postzegelverzameling en een Audi voor de deur. Vriendin zei prompt dat wanneer ze zo'n vent had, ze een affaire met een Quinn zou beginnen. Je blijft jezelf heus wel. Zonder drank in een betere versie. Edit: typen is moeilijk.

Z'n droge, afstandelijke manier van schrijven is boeiend en afstotend tegelijk. Minder snel te lezen dan ik gewend ben, omdat bijna elk stukje me terug slingerde, herinneringen in.

We zouden nu in Barcelona zijn. Een beetje rondwandelen op de Ramblas, de Segrada Familia bekijken, uitgaan in Punto, doordansen in Metro Disco en misschien een sauna in. En een hotel uiteraard. Maar het liep een beetje anders. Je zei dat je hier en nu en zo niet met me weg wilde en zeker niet zo ver. Een ruzie en paar dagen verder dan toch maar eens vragen hoe en wat dan wel. Waar kunnen we wel heen, wat vind je wel okee? Wat ik dan eigenlijk wil, vraag je, waarom ik zo nodig samen weg wil? Het antwoord is niet heel lastig, maar wel wat zelfzuchtig. Ik wil gewoon ongestoord alleen met z'n tweeën zijn, gewoon, voor een paar dagen verder helemaal niemand. Maar daarvoor hoeven we de Stad toch niet uit? Goed punt. En dus zijn we hier, thuis. Zijn we tot een uur of vijf het bed niet uit geweest en hebben we pizza laten komen. Ontspanning. Volkomen rust. Van die pure aandacht ook. Om zeven uur was de pizza op en een half uur later had de fysieke aantrekkingskracht allang weer gewonnen. Nu is het half drie en lig je te slapen. Dat doe je net zo mooi als eigenlijk alles wat je doet. Heel rustig, haast geconcentreerd en toch volkomen ontspannen. Liefst wil ik je wakker schudden, je vragen om me bezig te houden, af te leiden. Want hé, ik kan niet slapen en ben dus wakker en malende. Een pilletje pakken gaat niet, die dingen zijn op en ik kan even niet zo snel aan nieuwe komen. En drinken kan ook niet, want _het enige dat je in huis hebt, is dat gore bier_ dat wil ik niet.. Nu de deur uit lopen en buiten op zoek gaan naar andere afleiding, in welke vorm dan ook, dat zou een botte lepel in je rug zijn. Lomp. Egoïstisch. Van dat pure junk gedrag. Je weet wel, precies het gedrag waardoor je niet met me weg durfde. Dat bevestigen zou behoorlijk stom zijn. En ik ben niet stom. Daarom ga ik schrijven. Voor wie dit leest; hoi, ik ben Quinn. Ik drink. Maar nu even niet.

Maar opgepast, soms lijken de minpunten zomaar op pluspunten, als je links en rechts verwart.

Van lastige dingen kun je leren, schijnt. Ups en downs, morgen hopelijk weer een prettigere dag.

basta is Oost-Indisch doof voor sarcasme

Klagen over mannen in het algemeen? Zou ik niet doen Lieve, mannen zijn tenslotte onfeilbaar en perfect. Gods gift to the world, you know

Afmelding, nuchter. Jazeker is het lastig MarQ. Ik vind het toch knap dat je het in de hand hebt kunnen houden.

Nuchter gebleven vandaag, al wordt mijn vriendin knettergek van mijn ik zoek afleiding pogingen. Ik geloof dat er van de week vijf pakketten van Bol binnen zullen gaan komen. Ach ja, alles beter dan drank, was het toch?

Grinn, ja, en die honderd jaar min of meer trouwe dienst. Plus dat ze er toch al zat ervaring in hebben. En liefdadigheid ja. Of misschien een experiment. Vooral niet omdat ze verwachtingen van me hebben natuurlijk, dat is beangstigend. Ach ja, mijn chef is een beste kerel, too bad dat ie volgend jaar met pensioen gaat. -oloog en ik hadden een goed gesprek over het waarom van mijn zelfdestructieve gedrag en rotgedachten. Heel verhelderend blijkbaar. Nu heb ik weer een rood labeltje achter mijn naam hangen. Jolly. Edit: typegriep.

Ach, aan één kant snap ik hem wel, maar verdorie, we zouden morgen gaan en kom daar dan wat eerder mee. Bovendien, waarom hij het nu ineens niet ziet zitten? Gaat het dan nog zoveel slechter dan ik al denk? Kan haast niet immers, met mijn zonnige gedachtengang. Echt sociaal ben ik niet, nooit geweest ook. Probeer ik wat aan te doen, door wel mee te gaan naar iets met schoonfamilie, vakantie, iets van school, dat soort dingen. Maar alsjeblieft niet te vaak. Misschien moet ik het hem vragen. Werk gaat wederom z'n best voor me doen. Geen idee waarom, maar ik waardeer het beslist.

Ja, natuurlijk is het wachten op de intake een prettig excuus om nu nog even door te drinken. Ik ben immers bezig met oplossen? Kortzichtig hè, een typische alcoholisten redenering. Wat had ik kunnen doen om niet te drinken? Iemand wakker maken. Hulp vragen op die manier. Maar hell, hulp vragen druist zo tegen mijn karakter in. Niet klaar met mij, wel met mijn gedrag, aldus mijn vriend, die het momenteel dus niet aandurft om samen weg te gaan. Belachelijk, want wat maakt het uit waar ik ben. Nee, ik denk niet dat de hulpverlening op zich me gaat redden, maar dat een periode afgesneden van de mogelijkheid om te drinken beslist gaat helpen. Zit nu te wachten bij de -oloog. Daarna een afspraak gemaakt op mijn werk, zodat dee kroeg nog wat lastiger wordt. Hoop dat -oloog vandaag kalm aan doet. O ja, deze nacht nuchter doorgekomen.

Wat fijn Lars! Vrijdag een mooie afspraak en de hele week voorpret Dochters... blijft een zachte plek hè.

Goedemorgen, vannacht nuchter gehouden, straks aan het werk Dagpact; Momentum Lars Nadia Lars jowan Rapilos Quinn

Dat is okee basta. En je interpretatie is juist, elke dag opnieuw een veldslag. Sommige verlies ik niet.

Niet geweldig. Vrijdagnacht gedronken, afgelopen nacht ook. Flink ruzie gemaakt ook, geplande vakantie afgezegd en zin om wat te vernielen. Als ik er nu, nuchter, naar kijk, is het typisch het gedrag dat ik vertoon als ik helemaal klaar ben met mezelf. Maar ja, je ontkomt zo slecht aan jezelf, dus dan is er verdoving. Vluchten. Ik ben zo klaar met mezelf. Hoop op een snelle intake.

Elke dag een veldslag, het leven de oorlog?

Van harte Spirit. En voor de meeting mensen, veel plezier!

Wat jane en Gerrit al zeggen, alles wat je nu niet drinkt, is winst. Al begrijp ik best dat je niet zomaar stoppen kunt. Bekijk het per dag en kijk ook vooral naar wat er goed gaat.

O jongens, op het moment dat ik me ga afvragen waarom ik mezelf afwijs, begin ik meestal met drinken. Dus dat wordt een leuke klus. Ik weet wel waarom, maar ik wil het niet binnen voelen komen, niet aan voelen komen en al helemaal niet delen. Zelfs niet met mezelf. Er gaat geen dag voorbij waarop ik me niet afvraag waarom ze in vredesnaam bij me willen zijn. basta, ik ben in het Hallo muur! boek begonnen en ik zie inderdaad wat gelijkenis. Apart. Ja, er is een mogelijkheid tot opname, maar dat hangt van de intake daar af. Wellicht vinden ze het niet nodig. En ja, ik hecht enorm aan mijn vrijheid. Fraaie paradox hoe ik mezelf dan weer gevangen weet te houden.

Bedankt voor je stukje over behoefte aan zelfdestructie en gebrek aan zelfliefde. Niet nieuw, maar wel weer een duw de goede kant op.