Niet zo goed afgelopen weekend, nee. En eigenlijk m'n eigen schuld. Want omdat ik de goede momenten en de stappen vooruit wel deelde met de psych en de slechte momenten niet, kwam die met een afbouw plan qua medicatie. Wat dus niet goed ging, omdat ik helemaal niet zo fris en stabiel ben als ik zo deed voorkomen. Zoals c zei eerlijk zijn is meer dan niet liegen. Dat is zo. Ze kunnen me hier niet helpen als ik niet alles vertel, hoe beangstigend ik dat ook vind. Maar zo'n klap als afgelopen weekend wil ik ook niet. Niet weer. Nooit meer.
Mijn hoofd is rustiger, al wankelt alles nog wel. Ik heb c denk ik tien keer geappt of hij nog wel van me houdt.
Dus ja, dat is vandaag. De wanhoop weg proberen te houden. Zoeken naar bevestiging. Wankelen. Angst, heel veel angst. Want ik deed weer iets verkeerd, al was het niet eens echt bewust. En de consequenties van verkeerd handelen zijn me te bekend. Rationeel weet ik dat het anders is, dat ik daar niet meer bang voor hoef te zijn, maar ik hoor het wel en ik ben het toch.