Dank jullie wel. Ik was nerveus voor de reacties, maar niemand kan slechter over mij denken of mij beter afkraken dan ikzelf, dus what's to fear. Als niet bekend is wat er is, word je aan alle kanten volkomen per ongeluk gekwetst omdat de onschuldigste opmerking al zo hard binnen komt.
Alles maalt en draait en cirkelt in m'n hoofd en ik probeer uit alle macht om het monster binnen te houden.
Ik wil geen aangifte doen, ik had mezelf nooit in die positie moeten brengen, dat was gewoon onwijs idioot. Een test kun je op geen enkele manier afdwingen, dus het wordt gewoon maanden in de stress en afwachten. Dat klinkt kalm, maar geloof me, ik blijf maar janken.
De meeste schade is wel aan het genezen, de fysieke dan. Eerlijk blijven, mentaal zit ik stuk. Ben dankbaar voor de enorme steun die ik aan R heb, zonder jou lag ik nu nog onder het bed te wachten tot ik vanzelf dood zou gaan.
Dus. TLDR: kut.