Nou, tot zover de ik red me wel. Meds worden wat nader beschouwd, weer een voorzichtige duw richting een behandeltraject, gepreek over kwaliteit van leven.
En verdorie, ik had het toch allemaal, ooit, op enig moment? Van die mensen die van me hielden? Kinderen voor wie ik de beste van de wereld was? Respect van collega's en populariteit bij de studenten? Waarom? Waarom kon ik dat niet accepteren?
Is het echt de drank (en de rest) die alles heeft vernield? Of ben ik het zelf en is alles niet meer dan instrument? Zelfdestructief, ja, maar het was toch nooit de bedoeling daar anderen mee te kwetsen?
Als ik van de drank af blijf, houd ik dan op met vernielen? Zit het in me, onvermijdelijk? Of is het toch wel degelijk af te leren? Nieuwe patronen, ander gedrag.
Tyfus, de schaamte achteraf over sommige situaties. Of over het opzoeken ervan? Zie hoe slecht ik ben, ga weg bij die nergens goed voor kerel, stop met houden van die onaangepaste vader.
Dump me, verlaat me, trap me weg, want ik verdien niet beter dan dat.