Morgen staat me weer zo'n dag te wachten. Opstarten met waarschijnlijk nieuwe gezichten en het bijbehorende ongemak. De gezellige kring ervaring daarna, met meer gespreksstof dan anders, omdat het weekend zo lang was. En ik weet nu al dat ik niets ga zeggen, goede voornemens ten spijt. Het was alles bij elkaar veel te veel en veel te intens om dit met een kring min of meer vreemden te gaan delen. Maar je zou toch leren delen Q? Dan moet je het wel doen hè, anders wordt het nooit wat. Ja, well, misschien overmorgen.
Want ook morgen wordt al heftig genoeg, tenminste, die kans is vrij groot. Want morgen staat er ook een afspraak met de behandelaar die ik gemaild heb. Over delen gesproken. Je kunt niet ontdelen. Geloof me, dat heb ik geprobeerd. Werkt niet.
Maar ook dat is morgen. Misschien. Want misschien is die mail nog helemaal niet gelezen, het was tenslotte een lang, vrij weekend.
Vandaag is vandaag en vandaag heeft genoeg aan zichzelf en de drempels van vandaag zijn hoog genoeg. Uit bed komen. Eten. Weigeren om naar buiten te gaan. Douchen. Douchen. Douchen. Blijven weigeren om mee te gaan. Douchen.
En ik weet het wel, als je wilt dat dingen veranderen, moet je anders doen. Maar alsjeblieft, laat me vandaag met rust. Laat vandaag maar op slot zitten, geen extra drempels. Vandaag is moeilijk genoeg om niet te drinken, niet te snijden, niet...
Laat me vandaag m'n hoofd onder een kussen stoppen en toegeven aan het deprimerende. Vandaag wil ik niet. Period.
Alleen vandaag.