Vanochtend met de groep over eten gepraat en waarom eten zo'n issue kan zijn. Een stukje herinnering deel ik hier, de heftige delen zal ik weglaten.
Het eten smaakte me niet, maar dat deed er niet toe, want het eten dat je krijgt, moet je waarderen. En dus opeten tot de laatste kruimel. Maar vanavond leek het anders. Pa tilde met een vork het vlees op en gebaarde ermee naar mijn moeder. Het was wat zwartig aan de onderkant en hij was niet blij.
Een stortvloed verbaal geweld werd haar kant op geslingerd en ik zag kans om mijn bord leeg te schuiven in de plantenbak achter me. Onopgemerkt, dacht ik.
Stom natuurlijk, niets ging hier onopgemerkt. Het ene moment zat ik nog aan tafel, het volgende was de stoel onder me weggetrapt en kon ik verder eten, op de vloer, uit de plantenbak.
Eten is bij tijden een probleem.