Ludovica

Ik heb 2 weken geleden mijn bloed uitgebreid laten controleren, had toen idd verhoogde leverwaardes. ASAT en ALAT net boven de 100 en GAMMA-gt 150 ongeveer. En jij? D weet ik zo niet.

Was ik even weer. Ik ben heel slecht in forums, sorry alvast. Ik ben nog steeds hartstikke clean. 2 weken nu. Gaat goed. Geen cravings. Wel heel slecht slapen, obstipatie en ineens meer trek. Ik ben wel al 5 kilo (!!) afgevallen (maar ik was en ben dan ook veel te dik) Verder voel ik me meh. Niet super en heel erg emotioneel. Veel ruzie met mijn partner. Wil niemand zien. Ben heel futloos en heb nergens zin in. Herkent iemand dit en wordt het beter? Ik ga even bijlezen.

Hoi lieve allemaal, ik ben druk met werk geweest dus sorry als ik afwezig ben. Ik ben nog aan het wennen aan het fenomeen ' forum' en ben een beetje laks daarin merk ik. Sorry daarvoor. In mijn geval denk ik dat ik dan zeg: geen nieuws goed nieuws? Ik ben in ieder geval ruim een week geheel van de alcohol af en het is echt prima te doen. Heb alleen meer slaapmedicatie nodig want ondanks de vermoeidheid kom ik anders niet in slaap. Verder vind ik werk echt wel zwaar maar ook fijn. Ik werk halve dagen nu trouwens. Hele dagen was echt nog te veel nu. Verder niks te melden. Ik ga even bijlezen.

Het werken was geen succes, ik voel me fysiek gesloopt. Dankjewel voor je woorden. Ik ben bekend met post-Covid (een familielid van mij heeft het ook) het is echt onderschat door veel mensen. Degene waar ik naar refereer ligt al jaren op bed, is cognitief helemaal uitgeblust en is haar baan kwijt en zit in de wia. Ik heb fysiek een minne dag en hyperventileer continu, waardoor mijn buik 9 maanden zwanger lijkt en het voelt zo vreselijk. Ik kan nauwelijks ademhalen en bewegen. Dit is fysieke stress. Ik heb geen moeite met niet drinken.

Persoonlijk helpt een harde aanpak bij mij helemaal niet. Ik klap dan dicht en ga op slot en de schaamte neemt de overhand en ik ga me terugtrekken en blijf dan onder de radar. Ik heb behoefte aan empathie want dat helpt mij om mijn duivels te bevechten en om me gesteund te voelen en dat ik niet ' fout' ben maar gewoon een mens die door omstandigheden (die er echt niet om liegen maar ik omwille van mij en mijn liefdes prive houd) een verkeerde afslag heeft genomen in het leven. Waar het eerst een gezellige borrel was, werd het het weekend waar ik naar uit keek, toen een gewoonte, een afhankelijkheid en een verslaving. Ik vind de zin ' eigen keuze' echt impliceren dat je er schuld aan hebt en dat voelt voor mij helemaal niet goed. Ik kom uit een behoorlijk verziekte familie waarin aan alle kanten verslavingen zaten, daar ben ik mee opgegroeid. Het is volkomen genormaliseerd, overal te koop, redelijk te betalen in vergelijking met bijvoorbeeld coke of een illegale medicijn verslaving zoals fentanyl of iets dergelijks. Dus ja hoe lelijker je tegen me gaat doen hoe meer je mij tegen je in het harnas jaagt. De dokter van gisteren gaf complimenten en stelde me gerust en zei dat ik goed bezig was en bevestigde uit hemzelf dat dit iedereen kan overkomen en dat je niet hebt gefaald maar vooruit moet kijken en dat iedereen recht heeft op een onbevooroordeelde behandeling. En dat had ik even nodig. Geen luldebehanger die mij de les kwam lezen en even in kwam wrijven hoe belachelijk veel ik wel niet had gezopen al die jaren en ik het mezelf had aangedaan en hij geen zin had om iemand die er zo met de pet naar gooide te behandelen als ik ooit echt iets ging mankeren. Ik koste het zorgsysteem alleen maar geld en wat ik nou eigenlijk wilde? Hij zei nog net niet dat ik mezelf zou doodzuipen en nooit meer beter zou worden omdat ik al gedoemd was te mislukken. Wat een warm bad was die andere dokter dan. En die zorgt er voor dat ik echt nooit meer wil drinken en dat ik misschien zelfs wel een beetje trots ben op mezelf.

Ja ik ben all about transparantie en het stigma rondom verslaving weghalen. Het kan iedereen overkomen. Hoog- of laagopgeleid, dikke baan of onder een brug. Verslaving discrimineert niet. Man, vrouw, dik, dun, zwart, wit. Juist door er open over te durven zijn (vond ik ook moeilijk hoor ben pas de laatste tijd gaan praten) haal je de sluier van geheimzinnigheid weg. Ik heb ook echt wel paniek gekend, zie mijn topics hier. Maar ik ben inmiddels al veel rustiger en word meer mezelf. Ik heb op de een of andere manier een bepaalde afslag genomen in mijn leven om vreselijke trauma' s die zich bleven opstapelen te verdoven. Ik kan het niet meer terugdraaien, alleen vooruit kijken. Maar als zo' n hufter van een arts je zo te kakken zet, want dat was echt wat hij deed en hij hield me zelfs voor leugenaar terwijl ik daar verdorie met de billen bloot ging want ik wilde geholpen worden. Ik heb meteen om een andere arts gevraagd want ik wil me niet uit het veld laten slaan en ik wil ook niet onder de radar verdwijnen. Het is allemaal al erg genoeg. Ik ben ziek en verslaafd en ook al ben ik gestopt ik zal dat altijd blijven en dat realiseer ik mij terdege.

Ik had gisteren zo' n fijn gesprek trouwens met de arts. Helemaal niet veroordelend maar meelevend en opbeurend en hij was vol trots naar mij in plaats van die andere arts in het ziekenhuis die me gewoon als een dronkelap behandelende, een derderangs mens. Ik schaamde me zo dat ik dichtklapte. Deze arts was echt lief en nam alle tijd voor me en zei ook: het kan best een keertje zo zijn dat je de bocht toch weer uitvliegt en dat is okay, zolang je jezelf maar weer weet te herpakken. Mijn bloeddruk was goed mijn pols was goed (is echt wel anders geweest - herstelt dit zich zo snel?) en verder heb ik nergens last van (wat niet zegt dat de binnenkant - nog - goed is natuurlijk) Ik ga aan de slag hier.

@Yana Ik ken je verhaal niet maar wil je even een knuffel komen geven. Het is allemaal zo herkenbaar. Drink je nog of ben je al gestopt?

Goedemorgen, ik ga vandaag weer aan het werk. Zin in. Ik voel me goed. Behalve die nachten. Het is een godswonder dat ik er op functioneer. Ik heb vannacht echt plafonddienst gehad maar voel me beter dan met al die alcohol in mijn bloedstroom. Hoe is het mogelijk?

Wat lief dat je het vraagt, ben het helemaal niet gewend. Therapie gehad. Ik hoef geen detox meer want dat ben ik al dus nu vinger aan de pols bij de arts. En vit B1 slikken. Maar verder gaat het heel goed. Ondanks de 2 of 3 uur slaap ben ik hyper. Herkent iemand dit? Jaren onder een sluier van katers en onder invloed geleefd en ineens is dit het echte leven waar ik weer in sta en het is zo raar. Het filter is weg en ik word er helemaal druk van. Ben weer begonnen met werken en ik kom helemaal bij. Ik ben geen thuiszitter. Ik wil gewoon echt nooit meer alcohol drinken. Ik wil het echt niet meer. Ik wil mijn leven terug. Mijn gezondheid. Het is me alles waard.

mooi...

Dankjullie wel. Ik ben alleen nog steeds zo bang voor cirrose. zijn er hier mensen, of op dit forum, die dit hebben en die me kunnen vertellen hoe de klachten waren, het verloop, de toekomst, hoeveel en hoevaak en hoelang ze dronken. Hoewel het oke gaat heb ik ook klachten. Ontdekte wat spider naevi op borsten en neus die ik niet eerder heb opgemerkt, heb jeuk (met kleine bultjes als ik krab) op random plekken (nu in nek met hele kleine uitslag - lijken kleine galbultjes) het komt en gaat zeg maar.

Goeiemorgen. Iedereen een fijne dag gewenst. Ik heb geen oog dicht gedaan. Ik ben wel moe maar niet moe. Kan het niet uitleggen. Ik kom niet over het randje heen om in slaap te vallen zo frustrerend. Ben nu vanaf donderdag helemaal van de drank af maar slapen wordt steeds moeilijker. Ik voel het gewoon niet. Ik lig alleen maar te woelen. Wanneer wordt dit beter? Ik slik overigens wel gewoon slaapmedicatie nog. Dezelfde als ik altijd al slikte maar ze doen nul komma nul. Ik gaf ze altijd een flinke zet natuurlijk met de alcohol die ik nu niet meer gebruik. Ik moet natuurlijk er niet een nieuw probleem bij gaan krijgen en meer slaapmedicatie krijg ik toch echt niet.

Bagger nacht gehad. Sinds 4 dagen clean maar val gewoon niet in slaap. Ik ben gewoon niet moe. Wanneer wordt dat beter?

Haha voor bumperhond. Maar cool waar woon jij (dit is niet Nederland)