Mormel

Dagpact: renaldo61 MaryArt Knakker Yvonne Luz Mormel Zeer laten toevoeging. Lang geslapen maar aan de (oplos)koffie terwijl de koffie doorloopt. @Smaragdie: op fora ben ik brutaal eerlijk. Irl heb ik dat afgeleerd, maar dat kost me dan weer zo veel energie dat ik eigenlijk nauwelijks contact op zoek met mensen. Dat wat ontregeld geraken door nachtdiensten herken ik wel. Bijna twintig jaar permanent nachtwerk gedaan, zes op zeven en het constante slaapgebrek begint dan soms wel een invloed te hebben op de manier waarop je denkt en je stabiliteit.

Ik hoop dat je vooral voor je eigen ervaring praat. Het liefst had ik nooit meer iets van haar vernomen tot het bericht dat ze zeker zes meter onder de grond lag. "Het is wel je moeder en je kunt maar een keer afscheid nemen", compleet gelijk, mocht het straffeloos zijn dan was dat afscheid met een mes in haar buik gepland, in de buik zodat ik zeker zou weten dat dat klXXX FUXXXX KXXwijf nog zou lijden voor ze zou sterven. Elke zet die ik nu doe is voor mijn vader en broer, niet voor haar en zeker niet voor mij.

Voor mij nog steeds een van de beste nummers ooit.

Dit verbaasd mij weer een beetje. Ik dronk al vroeg stevig en omdat ik bruine kroegen bezocht was het merendeel van mijn kennissenkring toen ik twintiger was personen die de vijftig al gepasseerd waren. Heb er eigenlijk redelijk veel het loodje weten leggen door de (in)directe gevolgen van alcohol. Leukste momenten daarbij was als je een stevige verslaafde in het ziekenhuis zag wanneer zijn lever het begeven had en deze in een opwelling van helderheid jou herkende en alle kabeltjes uittrok om mee naar buiten te gaan; echt alcohol zo'n goede vriend dat hij niet liever doet dan je kapot maken. En ondanks al die zooi gezien te hebben, ben ik nog niet ontsnapt aan zijn greep.

Absoluut eens, daarom ook dat ik expliciet zei dat het niets was om fier op te zijn. Weer heel fijn: daarnet twee uur kunnen slapen en ondertussen drie telefoons van mijn moeder gemist. Heb ze daarnet aan de lijn gehad en het ging over spullen die ik misschien wou hebben. Heb gevraagd hoe we konden afspreken en of ze met de bus naar hier kon komen als ik haar begeleide: kennelijk kan ze al niet meer stappen. Weer een van die fijne dingetjes die ze mij wel laat weten maar niet aan mijn broer of vader wanneer ze met hen belt, zelfs al heb ik haar vijf jaar niet gesproken voordien. Nu kamp ik met de vraag of ik haar ex-man (mijn vader dus) moet inlichten hoe ver ze eigenlijk staat, of dat ik deze info voor mij hou.

Dat was één receptje maar eerlijk ik zou een boek vol kunnen schrijven, kook al sinds mijn twaalfde en de afgelopen acht jaar was het met aanpassingen (gluten-, suiker-, lactosevrij en dan nog eens lekker voor stiefzoon met ass). Om in het kader van alcoholisme te blijven: ik denk dat dit een van mijn grootste reddingen geweest is. Hoezeer ik ook dronk ik lette ook altijd op mijn maaltijden, goed soms sloeg ik ze over, maar verder zorgde ik altijd voor veel groenten, fruit en de nodige koolhydraten. Bij ongeveer iedereen die ik begraven heb door alcoholisme was een van de tekenen dat ze niet meer of slechts zeer eenzijdig aten.

Als jarenlange fan kon deze niet ontbreken:

Dit is niets om fier over te zijn, maar mijn lijf kan enorm goed tegen alcohol (ben ook tamelijk groot). Denk ondertussen een fles of vier binnen te hebben en daarnet ben ik nog twee uur in de keuken bezig geweest met koekjes bakken en appelsap te persen. Beide bezoeken zijn achter de rug en verliepen eigenlijk goed. Had mijn vrouw gisteren enkele berichten gestuurd waarin ik mijn kwaadheid uitte over haar reactie, maar zij weet ook dat ik nooit kwaad kan blijven. Weet oprecht niet of AA vanavond gaat lukken, maar dit moment voelt voor mij wel aan als een kantelpunt. Als ik eindelijk mijn kutmoeder kan begraven. Waarna ik weer verder kan.

Is dit niet steeds het gevolg als je van een verslaving "verlost" (in hoeverre ben je dat ooit?) bent? Veel ex-rokers kunnen ook niet meer begrijpen dat andere mensen roken. Denk dat de illusie van de vrije wil hier opspeelt: mensen hebben graag het gevoel dat ze de volledige controle hebben over hun gedrag, terwijl veel van ons gedrag eigenlijk gestuurd wordt door lichaamseigen of toegevoegde chemische stofjes.

@renaldo61 @bumperjim Begrijp jullie heel goed, zou waarschijnlijk hetzelfde zeggen. Vandaag komen zowel mijn vader (ivm mijn moeder) langs als mijn vrouw (om de hond te komen halen). Hoop dat ik er na hun bezoek nog even onder kruip en overweeg vanavond dan een meeting mee te pikken. Op positief vlak: maandag uitgenodigd voor tweede rond van sollicitatie, dus wel fris zijn tegen dan.

Dat is zo'n oude deugd van vroeger. Heb veel tijd bij mijn grootouders doorgebracht en daar kreeg ik telkens voor het slapen gaan een kommetje met Boss rijstpap en daarover een theelepel kinnekessuiker. Goedemorgen trouwens.

Nog wat vroeg voor het pact op te starten, dus al even over eten. Omdat het mij gisteren niet gelukt is, maak ik vandaag wat ik toen in gedachten had. Rijst koken in bouillon (tip van mij voor zij die gewone rijst maar sober vinden en dit anders overgieten met sausjes: gewoon een bouillonblokje toevoegen aan je water als je kookt). Daarbij een portie schijfjes tomaat, gesnipperde ui, kruiden, grof zeezout en olijfolie, geroosterd uit de oven. En omdat ik nog eens vlees moet eten, een simpele hamburger erbij. Op dit moment meer zin om parmezaan toe te voegen aan de tomaat, maar heb gisteren het vlees al uit de diepvriezer gehaald. Om bij eten te blijven: daarnet al een van mijn favoriete ontbijtjes klaargemaakt. Kommetje met havermout, redelijk wat ciazaad, melk, kinnekessuiker en in de koelkast zodat het kan wellen. Mochten de Nederlanders niet weten wat kinnekessuiker is:

Sorry, was uit het oog verloren dat ik op twee draadjes tegelijkertijd aan het schrijven was. Had gisteren vernomen dat mijn moeder allicht uitgezaaide kanker stadium 4 heeft en bijgevolg een prognose van maanden (ze is 63), had mijn partner gebeld om dit mee te delen en advies te vragen en zij reageerde eigenlijk vrij gevoelloos.

Bedankt. Als ik moet afgaan op de informatie die mijn moeder mij meedeelde en de gegevens die ik dan kan terugvinden, spreken we over een levensverwachting van maanden na de diagnose (echt minder dan een half jaar). Denk dat er op dat vlak de komende weken nog veel zal duidelijk worden. Gevoelens zijn zeer dubbel: had al vijf jaar geen contact meer, maar langs de andere kant wat moet je doen als iemand dat nieuws krijgt. Langs de ene kant denk ik: laat het langs je afglijden en concentreer je gewoon op de zaken waarmee je bezig bent; langs de andere kant vrees ik dat het negeren mij later gewoon zal inhalen door de gevoelens die op onbewust vlak gaan opspelen. Vind het nog heel lastig om nu te bedenken wat de verstandigste beslissing is, enerzijds voor mij, maar anderzijds ook voor de toekomstige relatie met mijn broer en vader. Moet ik op dit moment niet gewoon even mijn persoonlijke gevoelens aan de kant schuiven en handelen in het belang van wat nog rest van onze familie? Sorry dat ik bij deze zo ver off-topic ga. Heb daarnet al enkele uren geslapen. Schat dat ik nu nog drie glazen wijn heb, ga die ook drinken en als ik daarna geslapen heb is het weer koffie. Denk wel dat het belangrijk is dat ik me de komende dagen even focus op wat ik zelf heb lopen en me hierin niet direct laat meeslepen.

Waarschijnlijk heb je gelijk en moet ik op dit moment niet zo'n beslissingen nemen. Denk dat het mij gewoon verbaast dat ze hierover walst. Enkele jaren geleden was het grote drama toen haar moeder een behandelbare borstkanker bleek te hebben en dit nieuws eerst aan mij had meegedeeld ipv aan haar en nu reageert ze eigenlijk op dezelfde manier alsof ik dit van een compleet vreemde had gehoord. Weet nog niet goed wat ik nu eigenlijk moet voelen/denken.

Dat inmiddels is ondertussen al acht maanden waarin zij alleen bepaald wanneer ze hier komt en gaat om de hond te brengen/te halen. Altijd wanneer het haar past in haar dagen, nooit een vraag. Moet bijna smeken om stiefzoon eens te zien terwijl ik in die zeven jaar er evenveel tijd mee doorbracht als haar. Ga nu even juridisch advies inwinnen en als ik haar kan loskoppelen zonder dat ik mijn huis verlies denk ik dat ik dag zeg.

Het telefoontje met mijn vrouw achter de rug en het bevalt me slecht. Denk dat ik gewoon de scheiding in gang ga zetten om het achter de rug te hebben.

Is dit een antwoord?

Moeilijk op een post te antwoorden als er % tekens staan waar een datum hoort. Zal al zeggen dat ik vandaag het pact verbroken heb. Was vandaag na een afspraak bij mijn vader langs geweest en gaf me de boodschap door dat mijn moeder wou dat ik haar belde omdat ze de diagnose kanker had gekregen. Na zeker vijf jaar geen contact met moeder gebeld en uit wat ze vertelde maakte ik op baarmoederhalskanker stadium 4 (slechte vooruitzichten). En nu weet ik niet of ik het ernstig moet nemen. Ze is al jaren psychiatrisch patiënt, heeft me in het verleden al eens voorbereid op een risicovolle hersenoperatie die nooit gebeurde, en nu plots krijg ik dit te horen. Is het weer een spel van haar of is dit echt. Voel eigenlijk weinig tot niets maar weet dat het deze nacht in mijn slaap weer naar boven zal komen.

Mijn middageten waren 4 kiwi's en een mango. Ben op een telefoontje aan het wachten. Als het goed verloopt eet ik straks: rijst, tomaten en ui uit de oven met een hamburger; anders gewoon brood met kaas. Zullen we een topic opstarten: wat eet je vandaag? Om toch wat afwisseling te krijgen op het forum?

Ik zou eigenlijk beter moeten weten omdat ik opgegroeid ben in een gezin met constante geldzorgen, maar als volwassene op wat moeilijke jaren na altijd redelijk goed verdiend voor een arbeider en dan gaat het toch wat naar de achtergrond. Eigenlijk zou ik me niet zoveel zorgen moeten maken omdat er wat gunstige vooruitzichten zijn, maar het bezorgt toch altijd wat stress. Alcohol is wel een duiveltje op dat vlak: je drinkt om even je zorgen te vergeten waardoor het ineens je problemen vergroot. Hoe vaak heb ik ze op de AA al niet horen zeggen dat niet drinken hun problemen niet oplost, maar ze ook niet langer erger maakt. Op ander vlak: heel blij dat het hier gisteren flink geregend heeft, zie de tuin direct opfleuren.

Weet dat het een Nederlands forum zit, maar toch kort vraagje waarover ik zit te stressen. Heb lening op afbetaling lopen waarvan normaal de vijfde (morgen dus) een bedrag van mijn rekening gaat. Schade van mijn vorige binge dagen is dus dat ik weer mijn rekeningen heb geplunderd en er pas de vijftiende terug op gestort wordt. Gaat maar om 100 euro, maar toch. Sturen ze daarvoor eerst een herinnering zodat ik het gewoon de vijftiende kan betalen of vraag ik even aan mijn vader om dit voor te schieten en betaal ik hem dan terug. Stomme vraag misschien maar geen ervaring met betaalachterstanden. Voor iemand dit zich afvraagt: zoals steeds in het begin van de maand ruim boodschappen gedaan dus voedsel en koffie te over en ook mijn andere rekeningen allemaal betaald.

Dagpact: renaldo61 Mormel

Er zijn enkele medicijnen die heel snel kunnen werken daarbij. Had deze ook een tijd op voorraad maar heb ze ooit weggesmeten op een moment dat ik te veel over zelfmoord dacht. Daarnaast zou het een stap naar crisisopname geweest zijn met waarschijnlijk doorverwijzing naar langere opname.