Mormel

Is dit niet steeds het gevolg als je van een verslaving "verlost" (in hoeverre ben je dat ooit?) bent? Veel ex-rokers kunnen ook niet meer begrijpen dat andere mensen roken. Denk dat de illusie van de vrije wil hier opspeelt: mensen hebben graag het gevoel dat ze de volledige controle hebben over hun gedrag, terwijl veel van ons gedrag eigenlijk gestuurd wordt door lichaamseigen of toegevoegde chemische stofjes.

@renaldo61 @bumperjim Begrijp jullie heel goed, zou waarschijnlijk hetzelfde zeggen. Vandaag komen zowel mijn vader (ivm mijn moeder) langs als mijn vrouw (om de hond te komen halen). Hoop dat ik er na hun bezoek nog even onder kruip en overweeg vanavond dan een meeting mee te pikken. Op positief vlak: maandag uitgenodigd voor tweede rond van sollicitatie, dus wel fris zijn tegen dan.

Dat is zo'n oude deugd van vroeger. Heb veel tijd bij mijn grootouders doorgebracht en daar kreeg ik telkens voor het slapen gaan een kommetje met Boss rijstpap en daarover een theelepel kinnekessuiker. Goedemorgen trouwens.

Nog wat vroeg voor het pact op te starten, dus al even over eten. Omdat het mij gisteren niet gelukt is, maak ik vandaag wat ik toen in gedachten had. Rijst koken in bouillon (tip van mij voor zij die gewone rijst maar sober vinden en dit anders overgieten met sausjes: gewoon een bouillonblokje toevoegen aan je water als je kookt). Daarbij een portie schijfjes tomaat, gesnipperde ui, kruiden, grof zeezout en olijfolie, geroosterd uit de oven. En omdat ik nog eens vlees moet eten, een simpele hamburger erbij. Op dit moment meer zin om parmezaan toe te voegen aan de tomaat, maar heb gisteren het vlees al uit de diepvriezer gehaald. Om bij eten te blijven: daarnet al een van mijn favoriete ontbijtjes klaargemaakt. Kommetje met havermout, redelijk wat ciazaad, melk, kinnekessuiker en in de koelkast zodat het kan wellen. Mochten de Nederlanders niet weten wat kinnekessuiker is:

Sorry, was uit het oog verloren dat ik op twee draadjes tegelijkertijd aan het schrijven was. Had gisteren vernomen dat mijn moeder allicht uitgezaaide kanker stadium 4 heeft en bijgevolg een prognose van maanden (ze is 63), had mijn partner gebeld om dit mee te delen en advies te vragen en zij reageerde eigenlijk vrij gevoelloos.

Bedankt. Als ik moet afgaan op de informatie die mijn moeder mij meedeelde en de gegevens die ik dan kan terugvinden, spreken we over een levensverwachting van maanden na de diagnose (echt minder dan een half jaar). Denk dat er op dat vlak de komende weken nog veel zal duidelijk worden. Gevoelens zijn zeer dubbel: had al vijf jaar geen contact meer, maar langs de andere kant wat moet je doen als iemand dat nieuws krijgt. Langs de ene kant denk ik: laat het langs je afglijden en concentreer je gewoon op de zaken waarmee je bezig bent; langs de andere kant vrees ik dat het negeren mij later gewoon zal inhalen door de gevoelens die op onbewust vlak gaan opspelen. Vind het nog heel lastig om nu te bedenken wat de verstandigste beslissing is, enerzijds voor mij, maar anderzijds ook voor de toekomstige relatie met mijn broer en vader. Moet ik op dit moment niet gewoon even mijn persoonlijke gevoelens aan de kant schuiven en handelen in het belang van wat nog rest van onze familie? Sorry dat ik bij deze zo ver off-topic ga. Heb daarnet al enkele uren geslapen. Schat dat ik nu nog drie glazen wijn heb, ga die ook drinken en als ik daarna geslapen heb is het weer koffie. Denk wel dat het belangrijk is dat ik me de komende dagen even focus op wat ik zelf heb lopen en me hierin niet direct laat meeslepen.

Waarschijnlijk heb je gelijk en moet ik op dit moment niet zo'n beslissingen nemen. Denk dat het mij gewoon verbaast dat ze hierover walst. Enkele jaren geleden was het grote drama toen haar moeder een behandelbare borstkanker bleek te hebben en dit nieuws eerst aan mij had meegedeeld ipv aan haar en nu reageert ze eigenlijk op dezelfde manier alsof ik dit van een compleet vreemde had gehoord. Weet nog niet goed wat ik nu eigenlijk moet voelen/denken.

Dat inmiddels is ondertussen al acht maanden waarin zij alleen bepaald wanneer ze hier komt en gaat om de hond te brengen/te halen. Altijd wanneer het haar past in haar dagen, nooit een vraag. Moet bijna smeken om stiefzoon eens te zien terwijl ik in die zeven jaar er evenveel tijd mee doorbracht als haar. Ga nu even juridisch advies inwinnen en als ik haar kan loskoppelen zonder dat ik mijn huis verlies denk ik dat ik dag zeg.

Het telefoontje met mijn vrouw achter de rug en het bevalt me slecht. Denk dat ik gewoon de scheiding in gang ga zetten om het achter de rug te hebben.

Is dit een antwoord?

Moeilijk op een post te antwoorden als er % tekens staan waar een datum hoort. Zal al zeggen dat ik vandaag het pact verbroken heb. Was vandaag na een afspraak bij mijn vader langs geweest en gaf me de boodschap door dat mijn moeder wou dat ik haar belde omdat ze de diagnose kanker had gekregen. Na zeker vijf jaar geen contact met moeder gebeld en uit wat ze vertelde maakte ik op baarmoederhalskanker stadium 4 (slechte vooruitzichten). En nu weet ik niet of ik het ernstig moet nemen. Ze is al jaren psychiatrisch patiënt, heeft me in het verleden al eens voorbereid op een risicovolle hersenoperatie die nooit gebeurde, en nu plots krijg ik dit te horen. Is het weer een spel van haar of is dit echt. Voel eigenlijk weinig tot niets maar weet dat het deze nacht in mijn slaap weer naar boven zal komen.

Mijn middageten waren 4 kiwi's en een mango. Ben op een telefoontje aan het wachten. Als het goed verloopt eet ik straks: rijst, tomaten en ui uit de oven met een hamburger; anders gewoon brood met kaas. Zullen we een topic opstarten: wat eet je vandaag? Om toch wat afwisseling te krijgen op het forum?

Ik zou eigenlijk beter moeten weten omdat ik opgegroeid ben in een gezin met constante geldzorgen, maar als volwassene op wat moeilijke jaren na altijd redelijk goed verdiend voor een arbeider en dan gaat het toch wat naar de achtergrond. Eigenlijk zou ik me niet zoveel zorgen moeten maken omdat er wat gunstige vooruitzichten zijn, maar het bezorgt toch altijd wat stress. Alcohol is wel een duiveltje op dat vlak: je drinkt om even je zorgen te vergeten waardoor het ineens je problemen vergroot. Hoe vaak heb ik ze op de AA al niet horen zeggen dat niet drinken hun problemen niet oplost, maar ze ook niet langer erger maakt. Op ander vlak: heel blij dat het hier gisteren flink geregend heeft, zie de tuin direct opfleuren.

Weet dat het een Nederlands forum zit, maar toch kort vraagje waarover ik zit te stressen. Heb lening op afbetaling lopen waarvan normaal de vijfde (morgen dus) een bedrag van mijn rekening gaat. Schade van mijn vorige binge dagen is dus dat ik weer mijn rekeningen heb geplunderd en er pas de vijftiende terug op gestort wordt. Gaat maar om 100 euro, maar toch. Sturen ze daarvoor eerst een herinnering zodat ik het gewoon de vijftiende kan betalen of vraag ik even aan mijn vader om dit voor te schieten en betaal ik hem dan terug. Stomme vraag misschien maar geen ervaring met betaalachterstanden. Voor iemand dit zich afvraagt: zoals steeds in het begin van de maand ruim boodschappen gedaan dus voedsel en koffie te over en ook mijn andere rekeningen allemaal betaald.

Dagpact: renaldo61 Mormel

Er zijn enkele medicijnen die heel snel kunnen werken daarbij. Had deze ook een tijd op voorraad maar heb ze ooit weggesmeten op een moment dat ik te veel over zelfmoord dacht. Daarnaast zou het een stap naar crisisopname geweest zijn met waarschijnlijk doorverwijzing naar langere opname.

Sinds gisterenavond weer aan de koffie. Waren weer wat lastige dagen en gisterennamiddag op het punt gestaan om naar de spoed te gaan (paniekaanval die bleef duren). Nu weer rustig in mijn hoofd en lijf. Al wat opgeruimd en zo meteen een wasje insteken. Buiten een wandeling met de hond zal er vandaag niet veel inzitten. Morgenvroeg de schade opmeten van de afgelopen dagen en in de namiddag afspraak met de VDAB over dat reïntegratietraject.

Denk dat die quick fix zeker meespeelt. Was hiervoor actief op enkele grotere fora en daar klaagden de leden ook steen en been dat het rustiger was tegenover tien/twintig jaar geleden. Daarnaast is dit forum nogal specifiek qua onderwerp, denk dat er misschien een handvol topics zijn die niet over alcohol gaan (of heb ik zoveel gemist), dus dan is het vrij logisch dat je minder reacties/deelnemers hebt.

Dagpact: renaldo61 MaryArt luz Mormel

Ik wens je daar veel succes mee. Heb mezelf proberen aan te melden een maand geleden bij twee verschillende CGG's en bij alle twee kreeg ik te horen dat er een aanmeldingsstop was tot eind dit jaar; dus zelfs niet eens op de wachtlijst, gewoon zoek het zelf maar verder uit.

Vandaag is lastig. Ik zie de wereld, zie de problemen waarmee we kampen en vraag me af waarom ik nog langer probeer. Ik wil er al zo lang uit stappen en iets wat me op de been hield was nieuwsgierigheid: hoe ziet de toekomst eruit. Op dit moment biedt nieuwsgierigheid weinig hoop. De laatste dagen probeer ik gewoon de dag door te doorkomen en kijk ik uit naar de slaap, dus waarom niet permanent slapen? Heb mezelf vele jaren geleden beloofd om er niet zelf uit te stappen, maar waarom eigenlijk niet? Is dit een moment dat ik naar de crisis moet? Waarom? Ik eindig toch altijd hier in een situatie waarvan ik niet weet hoe ze te veranderen.

Normaal staat dit op een rekening die geblokkeerd is. Echt, doe een aangetekend schrijven en als hij daarop niet reageert: klacht neerleggen bij de politie. Tenzij hij kan aantonen dat er valabele reden is om je waarborg in te houden is dit diefstal. Je hebt hier al regelmatig geschreven dat je omringt wordt door een organisatie, kaart het ook bij hen aan want zij zullen zeker op de hoogte zijn van de wettelijke procedures.

Weet niet hoe je relatie met de vorige huisbaas zit, maar als je al een maand verder bent zou ik toch eens beginnen met een aangetekend schrijven.

@MediRocky: ik denk niet dat ik je tips kan geven, maar heb wel wat herkenning. Hier ASS, bi-polair en stevige PTSD door misbruik en mishandling in mijn jeugd. Heb eenmaal cocaïne gebruikt en vond het fantastisch, zo fantastisch dat ik besloten heb het nooit nog te gebruiken. Alcohol gebruik ik al veel langer en net als jij kan ik er bijzonder goed tegen. Gewoon in nuchtere toestand meedraaien in de samenleving blijft een enorme worsteling voor mij. Hoop dat ik dat punt misschien ooit kan bereiken (neem braaf mijn medicatie, ga naar psycholoog en psychiater), maar steeds meer begin ik de hoop daarop te verliezen. Wat mij ergens gelukkig maakt is dat ik al 43 ben en het dus nog maximaal 27 jaar duurt alvorens ik op pensioen kan en helemaal niet meer moet proberen om mee te draaien.

@Spud: ik ben blij dat je het niet als gratuite commentaar zag. Ik gun je best een hond. Misschien is het goed om eerst je verbouwing en reis naar Zweden af te handelen en dan te zien waar je staat. Zelf ben ik vrij labiel omdat ik met nogal wat mentale problemen kamp naast die verslaving. Psychiaters stellen bij mij ook steeds dat alcohol niet het hoofdprobleem vormt voor mij, maar dat ik het gebruik als een soort van zelfmedicatie, maar dat is voer voor een ander topic. Wat ik wou zeggen: wij hebben zelf een hond, een staffordshire terrër, en voor mij is die eigenlijk een stabiliserende factor. Omdat mijn vrouw "tijdelijk" (ja ik blijf tijdelijk zeggen) elders woont hebben we een soort van co-ouderschap regeling met de hond en ik merk op de dagen dat het dier hier is, zij voor meer structuur zorgt. 's Morgens, als ze eindelijk wakker wordt (is al een oud beest), moet ze gaan wandelen, liefst in de namiddag nog een wandeling, dan de wandeling 's avonds, waarna het haar irriteert als ik mij nog aan mijn bureau en pc plaats. Rond zeven uur, half acht, komt ze dan naar boven en begint ze tegen mij te blaffen omdat ze meent dat het tijd is dat ik met haar in de zetel kom liggen zodat we wat series of films kunnen kijken. Wat ze ook over het ras mogen schrijven, onze hond is een groot knuffelbeest dat niet graag alleen is.