Alle activiteit

nog wakker

ik heb nu 2 dagen niet gedronken en ik voel mij een beetje beter het blijft mij verbazen hoe down je kan worden van te drinken en op korte termijn ik had zondag dinsdag en woensdag gedronken en ik voelde mij op zon korte tijd weer zo down het stoppen met drinken verloopt meestal vlot het nuchter blijven daarentegen dat vraagt veel meer moeite vandaag ga ik niet naar mijn ontmoetingscentrum ik moet boodschappen doen en boodschappen en het oc samen is te veel ik heb veel rust nodig naar aanleiding van mijn opname

Dit was een vriendje, waar ik veel kattenkwaad mee uithaalde en plezier mee had. En ik ontmoette omdat onze moeders naast heel lang in een vrouwenopvangtehuis hadden gezeten een vrouwen trefcentrum opgericht hadden. Gewoon omdat ze geëmancipeerd waren. Ik een rugzak en hij ook. Maar naast dat, bleek zijn vader ook nog het gen van schizofrenie te dragen en kreeg hij dat er in zijn pubertijd ook nog bij. Onze start in het leven, ging dus van beide kanten niet over eieren. Behalve de stress en de onveiligheid die we in ons leven ervaren hadden. Maar hij had nog een extra achterstand, namelijk overvallen worden door psychoses en stemmen in zijn hoofd. En ik gewoon levensmoe. Allebei in therapie dus, en redelijk gelijkgestemd kan ik wel zeggen. We weigerde allebei medicatie te nemen. Voor mij niet zo belangrijk maar voor hem wel echt noodzakelijk. Met desastreuze gevolgen, dwang behandeling. Ja in therapie kan je ook ptss oplopen. Ook ik, maar mij hebben ze nooit in een dwangbuis gestopt en medicatie door mijn strot geduwd. Nee, mij probeerde ze klein te krijgen door altijd maar te zeggen als ik iets terug zei, je staat je eigen ontwikkeling in de weg. Ik heb voor die woorden ook echt een allergie opgebouwd. Want je kan er niks op terug zeggen en als je al een fundering op hebt weten te bouwen wordt dat totaal weer afgebroken. Maar ik, die niet gesedeerd onder medicatie zat, zag de onmogelijkheid om echt een gesprek te kunnen voeren dus heb mijn verbeelding gebruikt. Ik zag de hulpverlener niet meer als iemand waar ik afhankelijk van was en maar moest pikken en slikken wat deze deed. Nee, ik zag mezelf als werkgever, ik had hulp nodig en daar had ik mensen voor nodig. Dus voerde ik sollicitatiegesprekken in de hoop dat er een persoon was die wel aan mijn hulpvraag kon voldoen. Ik heb opnieuw heel vaak te horen gekregen dat ik mijn eigen ontwikkeling in de weg stond en van dies meer. Maar ik had mijn woordje inmiddels terug, dat zou mogelijk kunnen zijn maar ik ga het even onderzoeken. En als u gelijk hebt, vind ik het totaal niet erg om u gelijk te geven. Maar voor nu, zie ik met u geen samenwerking die me echt kan helpen. Dus ik ga toch liever verder zoeken. Maar het is eigenlijk nog nooit gebeurt dat ik echt terug ben mogen gaan om te zeggen ja je had gelijk. Eerder dat ik lotgenoten zei, het is niet mijn keuze maar als het werkt voor jou prima. En ja natuurlijk ben ik weleens in iets gedoken wat achteraf niet zo heel gezond bleek, maar dan durfde ik dat ook toe te geven en mijn kwetsbaarheid te tonen. Maar ja ik weet niet, ook die mensen kunnen geen feedback verdragen, want jij bent en blijft ziek en de hulpbehoevende dus waarschijnlijk ligt het jou En ja ik wil best ook naar mezelf kijken, maar als dat vanuit de noemer komt omdat ik een psychische diagnose heb en dus alles aan mij ligt. Ik weet niet hoe ik het deed of waar ik de kracht vandaan haalde, maar dan voelde ik me gesterkt in mijn eigen gevoelens en gedachtes dat ik best wel eigenwijs mocht zijn. En dat heeft me uit de put gehaald. En weerbaar gemaakt. Gewoon omdat ik toen ook echt verbetering en groei bij mezelf zag. En die vriend van heel erg vroeger gun ik dat ook. We spreken elkaar niet vaak en zien ook niet. En soms weet ik ook niet meer hoe ik met hem om mag en kan gaan. Maar ik hoor altijd terug van zijn moeder, dat hij zich ook wel comfortabel voelde bij mij. Op 1 of andere manier voelt dat vertrouwd, oude vriendschap roest niet denk ik dan. Of gewoon mijn altijd en eeuwige nieuwsgierigheid dat ik vragen durf te stellen ook als ze ongemakkelijk zijn. Ik vind het nu alleen heel L ig dat hij nu zo in een hoekje geduwd wordt door GGZ en hij uiteindelijk flipt. Niet alleen omdat hij zijn noodzakelijke medicatie moet missen, maar de GGZ met hun goed willen doen juist zo angstig maken en onzeker.

Ik had zelf even een mep van de hamer gekregen. Soms is het leven zo zwaar k... Ik hoop deze rotsituatie waarin je nu zit zo snel mogelijk verandert. Laat van je horen zodra het je weer lukt! Ik was je niet vergeten hoor, en ik maak me ook zorgen om jou. Doe rustig en probeer verstandige beslissingen te nemen. Sterkte met alles !!

stroumfke 1973 tienen

mijn ervaring is als je een alcoholprobleem hebt en terug hervallen bent en een weekje crisiopname wilt je niet lang moet wachten terwijl mensen met een andere problematiek die een langere periode in opname willen veel langer moeten wachten tot 6 maanden toe

Hoi Mormel, Leuk je weer te lezen.

Echt belachelijk! En er valt zo weinig tegen te doen. De zoon van een vriendin van mij is schizofreen, het heeft heel lang geduurd om de juiste medicatie te bepalen en hem een soort van normaal zelfstandig leven te kunnen te laten leven. Dat was 1x per maand een spuit (vraag me niet wat voor middel want dat wil ik niet weten) En dat werd dan gezet door zijn vaste casemanager waar hij vertrouwen in had. Alleen 2 maanden geleden, kwam deze ineens niet opdagen op de geplande afspraak. Dus die jonge mailt 3 dagen achter elkaar, met de vraag waarom is mijn casemanager niet gekomen voor mijn medicijn? Geen gehoor. Dus zijn moeder belt eens om te informeren. Wat blijkt zijn casemanager is ziekgevallen en deze dame neemt de boel waar voor hem. Dus die moeder zegt, dit is een zeer belangrijk medicijn voor mijn zoon dus waarom zijn jullie dat niet gaan zetten. En het antwoord is, oef dat is er even tussendoor geglipt, foutje. Dus die moeder vraagt wanneer komen jullie deze dan wel zetten? En wat gebeurt er dan? In plaats van dat hij dan wel die medicatie krijgt. Komen er eerst 2 totaal vreemde mensen bij hem op bezoek een nieuw intake gesprek voeren. Gelukkig was zijn moeder erbij. (deze jonge heeft heel lang hulp geweigerd en medicatie en is van nature wantrouwig vanwege de verplichte opnames die hij al achter de rug heeft die hem niet hielpen) En dan durft zo iemand ook nog te zeggen, terwijl deze aan het vertrekken zijn wellicht gaan we in dit geval weer over tot verplichte opname. Ik snap dat, die moeder ook, behalve dat hij aan het afkicken is van de medicatie die hem hielp, gezien zijn ervaringen daarmee is dat geen bijster goede opmerking. Maar nee, de GZZ luistert daar niet naar, leest zijn dossier ook niet. Maar gaat over tot een nieuwe beoordeling van een psychiater met zijn maat. Inmiddels is deze jonge erg bang wat komen gaat. Maar daar denken ze niet aan. Hun procedure moet gevolgd worden. Intussen zit die jonge, al 2 maanden zonder dat medicijn. Dat zijn psychose onderdrukt en van dies meer. Maar die jonge is psychiatrisch gediagnostiseerd dus heeft vrij weinig te mogen zeggen. En zijn moeder ook. Omdat ze patiënt zijn en dus niet serieus genomen hoeven te worden. Terwijl zij juist de ervaringsdeskundigen zijn. Zelfs ik met mijn lik mijn vestje psychologische kennis zie het al aankomen dat ze met hun protocollen en procedures wellicht zelf een psychose kunnen veroorzaken omdat ze deze gast momenteel niet aan het helpen zijn maar zijn triggers om in psychose te raken wel aan het aanwakkeren zijn door hun manier van werken. Gewoon een sorry, we hadden het druk het is erin geslopen, we komen morgen die prik geven. Was helpend geweest. Nu is het alleen maar angstaanjagend voor die jonge maar ook voor alle mensen die er omheen staan. Waarom moet hij opnieuw onderzocht worden en waarom zou hij deze stress nog eens moeten ondergaan, inclusief zijn afkick van het medicijn? En niemand van de GGZ wil de feedback horen dat ze wellicht iemand nu weer zieker aan het maken zijn dan goed is. Zo werkt dat dus in de geestelijke gezondheidszorg. Allemaal egotrippers die het allemaal beter schijnen te weten en het werk van andere collega´s blijkbaar ook niet serieus nemen. En als het dan verschrikkelijk misgaat, zeggen we wisten het niet want paste niet in onze voorgeschreven protocollen. Voor de rest wordt dan schuld geschoven in het slachtoffer of de patiënt. En verder worden regels verder aangescherpt en regelmaten getroffen. Maar ho, even de protocollen updaten en je bewust worden van het feit dat elk mens anders is en dus ook baat heeft bij een op deze afgestemde behandeling kan niet. De patiënt is en blijft een patiënt dus heeft alvast geen enkel spreekrecht. Maar erger nog, omstanders de mensen die dag dagelijks leven met deze mens en deze persoon mogen. Mogen en kunnen hun zorgen ook niet uitspreken omdat ze er teveel betrokken bij zijn en geen neutraal beeld ervan kunnen geven. Sorry, maar dat zijn juist de ervaringsdeskundigen en zou je wat van kunnen leren. Maar blijkbaar staat er ergens in de boeken, geef geen opening tot een werkelijk gesprek jij bent de master en je moet de mensen zo benaderen volgens het handboek. Echt heel erg hoor! Een dure universitaire studie gevolgd, maar zelf denken verleerd en voelen ook. Het moet allemaal volgens het boekje en daar moet de patiënt ook aan voldoen en dan ben je goed. De mensen die juist wel goed hun vak uitvoeren vallen meestal uit omdat ze overbelast worden door het falen van collega´s of nog erger tegengewerkt worden door collega´s. En zo blijft het in stand. En worden mensen die nog een goed leven kunnen hebben met de juiste medicatie besodemieterd en de goede hulpverleners ook. Want nu worden mensen moedwillig ziek gemaakt en vind ik het niet gek dat er tegenwoordig mensen vermoord en verkracht worden.

Up

Misschien een verkeerd antwoord om hier te geven, maar alcohol heeft mij veel gebracht zowel in positieve als negatieve zin.

@renaldo61: een opname zou waarschijnlijk sneller kunnen als je via de crisis gaat, maar als je daarbuiten nog wat normaal kunt functioneren kom je op de wachtlijst omdat hun capaciteit beperkt is en ze ruimte willen houden voor crisissituaties. In al je schrijven valt mij op dat je een moeilijke relatie hebt met de hulpverlening maar ondertussen ben je toch maar ruim een jaar nuchter, dus moet je dan niet zeggen dat het ergens toch geholpen heeft?

Dit is de eerste keer dat ik hier reageer omdat ik een poos weg ben geweest (ban). Ik herken een groot stuk in je denken maar van toen ik veel jonger was. Was op de lagere school al bezig met honger en milieuvervuiling (mijn leerkracht destijds noemde mij quasi spottend een greenpisser), daarna filosofie, psychologie, verzet tegen het systeem... Ondertussen midden veertig en ben ik veel rustiger geworden op dat vlak door het besef dat er slechts weinig individuen in ons bestaan zijn, die echt de macht hebben om radicale veranderingen door te voeren. Wat niet wilt zeggen dat ik het compleet opgegeven heb, maar ipv van boosheid en zinloosheid probeer ik mijn energie te steken in mensen te helpen. Gewoon simpele dingen als mijn wekelijkse plogronde (zwerfvuil ruimen), een dakloze helpen, in de kroeg luisteren naar iemands problemen, zo min mogelijk aankopen (ook geen kinderen), eens aanbellen bij die buur die al een poos zijn huis niet verliet, een asielhond adopteren,... Nog steeds ben ik ervan overtuigd dat ons bestaan zinloos is en dat leven een periode van lijden is, maar dat weerhoudt me er niet langer van om toch te proberen dit lijden iets te verlichten en daarom niet voor mij maar voor de wezens met wie ik in contact kom. Als je nog wat lectuur kunt gebruiken raad ik je op dit vlak Peter Singer, Zizek, Patricia De Marteleare, Naomi Klein,... aan met als absolute uitspringer Ethics into action. Sorry als dit te ver off-topic ging.

Bedankt. Ben hier wel blijven lezen en heb dus kunnen zien dat het voor sommigen een woelige periode geweest is. Vorige week daar nog met iemand online over gepraat en deze gaf aan dat het deze maanden zijn, het einde van de donkere periode en dat sommigen dan mentaal op hun tandvlees zitten; ben het daarmee wel eens.

Ik heb een haatliefde relatie met to do lijstjes. De voorbije vijftien jaar had ik altijd een vaste dag in de week waarop ik eerst mijn budget update (ben zo iemand die elke uitgave in inkomst nauw bijhoudt, zelfs mijn kassatickets van de boodschappen worden nog eens onderverdeeld per categorie) en vervolgens een werkschema opstel voor de komende week met alle taakjes en klussen die gedaan moeten worden. Het voordeel dat dit bood voor mij was dat ik dan dagelijks een extern papiertje had dat zei wanneer ik genoeg gedaan had en dat het tijd werd voor ontspanning, want als ik in mijn normale mentale doen ben ga je mij eigenlijk nooit voor 20u zien ontspannen; het nadeel was dat ik zelfs na al die jaren steeds vergat om slechte dagen in te plannen waardoor ik steeds hopeloos achterliep op zelf vooropgestelde doelen. Dat ik nu al sinds december geen to do lijst of weekmenu meer gemaakt heb, zegt mij genoeg over de mentale staat waarin ik mij nu bevind.

Deze avond naar een feest geweest, dat gebeurt zeer zelden bij mij en ze hadden verschillende keren mij alcohol aangeboden, daar heb ik geen probleem meer mee, maar met het voedsel...

Nachtpact Reacher Kaatje

Nachtpact Reacher Rosee renaldo61

Zet mij er ook maar op

Ik ga slapen als je t niet erg vindt 😜 heb wel niks gedronken

Nachtpact Reacher

Deze is voor jou

Zet hem op Spock!

Kijk, ik heb een fort voor je gebouwd😍 Hopelijk straks lekker slapen..

Grote geestdrift en matte lusteloosheid. Die uitersten herken ik inderdaad bij je. De opgeruimde tevredenheid trouwens ook. Maakte de drank destijds dat je je minder mat / levendiger voelde?