Alle activiteit

Misschien gaan we hiermee te veel afwijken, maar zeg mij eens wat je bedoelt met appels en peren. Want @bumperjim schreef dat de ene bedoelt is om te verdelen en de andere om te verenigen, maar net zo goed kun je deze woorden omdraaien afhankelijk van wat je morele standpunt is.

Ik zou op je reageren @Mormel, omdat ik het een wezenlijk verschil vind, maar @bumperjim heeft het al uitstekend verwoord. En @Moeps ook al, zie ik. Het er niet mogen zijn of je dan in elk geval zo min mogelijk mogen uiten omdat je niet in heteronormatieve hokjes past. En daarom een regenboogvlag, juist omdat we er allemaal bij horen.

Appels en peren....

Gelukkig ook weer overleefd. Ik ben wel eens meegeweest met m'n zoon naar België om te tanken en tot mijn volle verbazing zag ik dat het heel normaal is dat er bij het tankstation sterke drank wordt verkocht. Gewoon een complete slijterij bij een benzinestation. Ook veel winkeltjes waar ze idd alleen tabak en drank verkopen.

Het gaat om verenigen vs verdelen. De regenboogvlag verenigt. "Eigen volk eerst" verdeelt. Het is niet om het even, welke van de vlaggen je aan de gevel hangt. Verdeel en heers, eendracht maakt macht. Ja, er wordt veel over gepraat, ik word er ook wel eens moe van, maar dan bedenk ik er wordt zo veel over gepraat omdat sommigen traag van begrip zijn 🫤 Er staat nog geen doodstraf op homo zijn hier in west-Europa, maar het is nog steeds geen walk in the park. Ik ben blij dat mn dochters hetero zijn, maar puur en alleen omdat het makkelijker voor ze is.

Op dit punt denk ik dat wij diametraal staan. Als ik morgen een Vlaamse leeuwenvlag aan mijn huis hang dan verkondig ik daarmee ook iets waarmee anderen het oneens mogen zijn, net zoals ze kunnen doen met de regenboogvlag alleen mag je het daarmee niet oneens zijn want dit zou zogenaamd de inclusieve samenleving vertegenwoordigen waarmee iedereen met een moreel begrip het eens zou moeten zijn. Net het gegeven dat de overheid deze regenboogvlag zo omarmt en de lgbtqwat gemeenschap zowat op een piëdestal zet (zie Petra De Sutter) zorgt automatisch voor een tegenkanting omdat niemand wenst dat een andere groep voort getrokken wordt. En voor je dit afdoet als geblaat van een homofobe rukker, ik heb zowel met vrouwen als mannen het bed gedeeld en mij maakt het geen zak uit wat iemand in zijn slaapkamer doet.

Ik zit erover na te denken. Wat ik een lastige vind, is dat het steeds over extra aandacht gaat. Natuurlijk is er extra aandacht voor iets dat niet goed gaat, iets waar aan gewerkt moet worden, toch? En als iemand dan bijvoorbeeld zegt dat de regenboogvlag door z'n strot wordt geduwd, dan ben ik het daar mee oneens. Die vlag hangt er gewoon, roept niet naar je, dringt zich niet op, maar kan wel iemand steunen. Misschien praten we langs elkaar heen, dat kan, maar dan wil ik het liever terugvinden dan het gesprek opgeven.

Maar nou niet een autopech gaan plannen he @Musashi!

Wat @Yanazegt, en ik heb ook gemerkt dat je nooit van tevoren weet wat nou een superfijne herinnering wordt en wat een energie en geld slurpende exercitie waar je onvrede aan overhoudt. Het oorspronkelijke plan is mooi, op stap met je kind. Met zijn tweetjes, even tijd voor elkaar. En soms is idd autopech het avontuur. Komt vast goed, veel plezier

Een met eerste. Maar mijn punt is nu juist dat in sommige gevallen de extra aandacht juist averechts uitpakt dus het inclusiviteitsdenken vermindert. Maar we praten langs elkaar heen vrees ik. @Musashi: eens met vorige sprekers. Weg met het pefectionisme! In elk geval trachten dat streven ernaar wat af te zwakken. Het leven is het mooist als je het domweg over je heen laat komen is mijn overtuiging. Alleen reis en overnachting boeken en dan bij het ontbijt eens kijken waar jullie zin in hebben.

@Yana en @Quinn ja die paradox ook van het besef dat de drang om het zo perfect en groots te maken het ook net in de weg staat. Ik sta mezelf wat in de weg denk ik.

Voor @Musashi the traveller.

Voor mezelf sprekend: nee, het was niet toleranter. Wat er is veranderd, is de ruimte die we evenredig in willen nemen, zonder daar verantwoording over hoeven af te leggen. Het gevoel dat we we mogen zijn, zolang je niet te veel te horen of te zien bent, haast alsof je je moet verontschuldigen. Ik heb nog nooit van een hetero gehoord die werd gevraagd wanneer hij het wist. Dat soort dingen. Dit er even uitgehaald. Inclusiviteitadenken zou volgens mij juist volkomen normaal en logisch moeten zijn. Zolang dat niet zo is, is er dus extra aandacht voor nodig. Sorry trouwens, het zit me hoog. @Musashi wat @Yana eigenlijk ook al zegt, je gaat een weekendje op stap met je dochter van negen. Probeer het te laten komen zoals het komt. Ik heb zelf niet zulke herinneringen, maar mijn zoon had het laatst nog over de keer dat we autopech hadden en met een bus terug moesten. Vond ie een hoogtepunt.

Ik weet niet hoor @Musashi, als je zo graag wilt dat er iets waardevols uit gehaald gaat worden klinkt dat nogal geforceerd. Je gaat gewoon een weekendje naar Londen. De waardevolle dingen die ik me herinner uit mijn kindertijd waren een terloopse opmerkingen die toevallig heel goed landde bij mij, mensen bij wie ik me op mijn gemak voelde, een compliment waar ik van groeide en dat mijn moeder zo enthousiast de gehaktballen at die ik in de zandbak maakte... Het is helemaal niet leuk als het persé leuk moet zijn en er is niets verloren als het niet zo'n geslaagd uitje wordt.

Creëer maar niet een soort ideaalbeeld van de vakantie waar je dan de realiteit aan gaat afmeten, want die wordt nooit wat je had verwacht. Laat ruimte aan het onverwachte. Met Vlinder kreeg zij ineens het idee om ons samen te laten tatoeëren. Dat stond natuurlijk niet in mijn plan, ik had even tijd nodig om aan het idee te wennen, maar we hebben het echt gedaan en dat is letterlijk een blijvende herinnering geworden 😁

Ja die dingen heb ik dan ook op voorhand, veel te duur wss, uit zenuwachtigheid(?) op voorhand geboekt. Op zich wel handig (of een must?) maar dan hang je er natuurlijk ook wel aan vast. London Eye + cruise, hop on off bus, dan Frida Kahlo natuurlijk (de reden van onze trip), en Hamleys heb ik ook zeker nog aan haar beloofd. In se valt dat allemaal nogal mee dus maar het is inderdaad onze relatie waarvan ik hoop dat het die ten goede komt. Dat we er samen in slagen om hier iets moois en waardevols uit te halen want dat zal wel het langste meegaan.

Oh ja ze is nog maar 9 natuurlijk. Doe maar zonder militaire allures inderdaad 🤣 Er zijn genoeg leuke dingen te doen daar Harry Potter, London Eye, wat hebben we nog meer? Straatartiesten in Covent Garden... Een toertje bovenin de bus

Ja dat zeker. Dat ik wil dat alles te perfect verloopt zodat ze een mooie en waardevolle herinnering er aan over houdt zonder ruzie. Maar de spanning die oploopt, verhoogt natuurlijk sowieso de kans op ruzie. En een 9-jarige een paar uur alleen laten in Londen, dat gaat ook niet. Maar die autonomie trekt ook wel heel hard aan haar. Dus dat evenwicht zoeken, tussen mijn planning, uren, op tijd zijn, drukte, ov, tickets, boekingen, grenscontrole, een fijne tijd ‘regelen’ maar het tegelijk ook aan haar kunnen overlaten wat zij fijn vindt. En dat ik het daardoor dan ook fijn vind. Dat een planning dan geen militaire allures krijgt. Dat wil ik, dat hoop ik maar dat vind ik ook spannend of het wel zal lukken. 🙏

Allemaal heel typisch, liegen over de hoeveelheden doen we allemaal. Daar moet je niet over wakker liggen, dat hoort erbij. Minder drinken is vrijwel kansloos, dat lukt een paar dagen en daarna haal je de schade weer in. Het is niet dat hij zo'n kneus is, dat is gewoon het effekt van de verslaving. Wat echt werkt is helemaal stoppen voor langere tijd. Maar dan zonder erbij te denken "mag ik dan nooit meer drinken?" want dan wordt het een heel groot ding en dat moet niet. Gewoon stoppen, dag 1, dan dag 2, dan dag 3 enz enz en gewoon kijken hoe het bevalt. Meestal bevalt het zo goed dat iemand na de eerste paar dagen/weken (detoxen) in een soort "stop-euforie" raakt waarin je je afvraagt waarom je niet veel eerder bent gestopt met die rommel. Vervolgens is het een kwestie van volhouden maar nu kijk ik alweer te ver vooruit. Maar goed ik spreek niet tegen de juiste persoon natuurlijk 🤣 Zou hij hier willen komen praten? Niet om overtuigd te worden want dat kan hij alleen zelf, maar gewoon om een beetje te praten erover.

Doen! Natuurlijk komt er 1 ruziemoment of een moment waarop zij (of jij?) een paar uurtjes alleen haar gang wil gaan. Maar het is vooral een avontuur samen. Ik heb dit met de Vlinder gedaan vorig jaar en het was echt een passage naar de volwassenheid. Ons ruziemoment kwam al op de heenweg in het Gare du Nord waar ik moest toegeven dat zij wel en ik niet goed in de gaten had vanwaar onze trein zou vertrekken. Vanaf dat moment was ze voor mij geen kind meer. (Foto: Vlinder shopt tweedehands in Rotterdam)

Ik gisteren ook niet, maar google is mijn vriend 😁

Of onverschilliger? Tegenwoordig moet je overal maar wat van vinden waar je 'vroeger' nog gewoon omheen kon lopen of je schouders bij ophalen.

Ja die vraag wilde ik ook stellen maar lees hem hier ?