Alle activiteit - Forum Verslavingdebaas

Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

discussie antwoordde op een Spud van Spud in Wie is wie?

Ik ben bij de opendeurdag geweest in mijn uppie en heb mijn grenzen goed in de gaten kunnen houden. Wel naar de wc´s gekeken maar niks aangedaan. Wel effe on low profile geholpen met de tombola, een soort van memorie spel, lege envelopje zoeken en de briefjes daar weer in doen. Maar toen het een soort van gewoonte werd en er een soort van verwachting op kwam liggen, die Spud doet dat nu. Ben ik er ook wel weer mee gestopt en vond ik het ook wel mijn moment om weer naar huis te gaan. Ik heb hele leuke dingen weer gehoord en gezien en gevoeld. En het was weer een leuke les in mijn grenzen te bewaken. Ik heb het nog steeds niet concreet wat ik daar eigenlijk echt wil gaan doen? Dat vlinderen bevalt me wel, kijken en voelen waar ik kan helpen en ook zeggen nu doe ik het niet meer. Ik heb daar mijn hart soort van verloren en ook een beetje achtergelaten toen ik daar werknemer was. Ik vind het leuk om bekende kattenkopjes van vroeger nog te zien, al weet ik van iedereen niet meer de namen. En nieuwe katten te ontmoeten. En die status van vaste medewerker of vaste vrijwilliger hoef ik eigenlijk ook niet meer. Dat is iets egocentrisch ofzo, ik weet niet? Natuurlijk vind ik het met een rondleiding wel irritant dat mensen op hun telefoon zitten of door de uitleg praten. Maar ik voel me niet geroepen om daar wat van te zeggen. Als ze dan een dier willen aaien waarvan ik weet dat die dat niet leuk vind, ja daar zeg ik wel iets van. En ik houd ook het vliegengordijn de mensen open en zorg ervoor dat een spontane kat niet even meeloopt naar het gedeelte van de rondleiding waar een kat niet hoort. Dat vind ik allemaal heerlijk, maar als mensen met vragen over dieren komen bij mij stuur ik ze graag door. Ik denk dat ik die verantwoordelijkheid gewoon niet meer wil nemen. Omdat dat mij eigenlijk het meeste pijn gedaan heeft toen ik merkte dat ik ontslag moest nemen. Omdat het me boven mijn hoofd steeg. Het was de mooiste job die ik ooit gedaan heb, zwerfkatten vangen staat voor mij nog steeds op nummer 1, maar proeven van soort van uitbater zijn van een dierenopvang op de momenten dat de uitbaters even op vakantie waren. Het was zwaar, maar gaf me ook wel een kick. Ik bedoel ik heb heel veel beroep mogen doen op wat ik niet wist dat ik in me had, tot dat ik voor dat probleem kwam te staan. Ik heb mezelf eigenlijk ook verbaasd toen. Maar het raakt ooit eens op, of je word met je neus op de feiten gedrukt dat je je eigen verantwoordelijkheden ook nog hebt. Zoals je katten, of je moeder of vrienden. Qua dieren helpen heb ik gewoon geen grens, dus eigenlijk zou ik beter geen eigen huisdieren meer houden, geen familie meer hebben, (deze is bijna uitgestorven) en geen vrienden meer hebben. Er zijn er ook wat weggevallen, maar ik kan er niks aan doen, er komen soms zulke leuke en interessante mensen op mijn pad, dat ik ze gewoon aanspreek. Maar die zien mij sneller voor vriendin aan dan ik zegt de gek. Ik zie dat meer als kennissen ofzo. Want echte vrienden heb je maar weinig. En als ik me aan iemand hecht vind ik het maar lastig om los te laten. Dus kennis vind ik dan wat makkelijker. Al wijs ik deze ook niet snel af. Wat ik van mijn vrijwilligerswerk leer is, dat ik helemaal niet in iets de beste meer wil zijn. Of te horen krijgen dat ik daar de beste in ben. Ik kan best veel, maar nog steeds ben ik op zoek naar wat kan ik goed voor mezelf? En voel ik me prettig bij? En heb ik de bevestiging van een ander daar niet bij nodig? Ooit was mijn onderschrift, je blijft leren totdat al je vingers even lang zijn, ik denk dat dat nog steeds van toepassing is op mij. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik ergens bij mijn geboorte een verkeerde afslag genomen heb en hier niet hoor. Maar in mijn wachttijd op de juiste bus, ga ik misschien wel zeggen, het is hier ook zo ontzettend boeiend dus ik wacht wel weer op de volgende bus. Tsja ik weet niet, ik ben in ieder geval niet meer zo levensmoe als dat ik was. Ik wil nog steeds een spuitje krijgen als ik niet meer kan functioneren zoals ik wil. Maar voor nu is het leven hier toch wel een grote speeltuin. En ik geloof ook niet zo meer in dat het echt zo is dat ik een verkeerde afslag genomen heb en dat er een andere wereld is. Ik ben volgens mij gewoon een ADHD/Hsper zonder echt doel. Behalve mensen met elkaar verbinden, en rare dingen die me overkomen, vanwege het niet onverwachte. Ik denk dat ik teveel dingen gewoon heel leuk en interessant vind en mijn spanningsboog gewoon nul is, ik zoveel wil doen en uiteindelijk niks doe. Groeten Spud en geen sorry voor de lange tekst weer.

3 minuten geleden
312 antwoorden