@bolletje

Goed gegaan vandaag Bol. Dank je.

Eigenlijk was ik wat warrig.

Sleutels vergeten, bankpas vergeten, belangrijk briefje kwijt.

En toen kwam alles toch nog goed. Gewoon, vanzelf opgelost.

Ik ben uit m'n doen doordat ik lang ziek was en door de ziekte van mijn moeder. Dat kost allemaal veel tijd en energie. Maar zowel moeder als ik zitten in de opwaartse spiraal gelukkig.

En morgen mag/kan ik eindelijk weer naar yoga. Ben er zo aan toe.

Zou bijna jaloers worden op je .. Kastanje

Jij en je gesprekken...en ja een betere peut kan je je niet wensen

En jij Bol?

Gelukt met de keien en de vijver?

@kippetje, ik had het gelezen op jouw draadje maar nog niet gereageerd. Vind het echt zó goed dat je dat hebt gedaan! Zegt ook heel veel over hoe gemotiveerd je bent. Aan de ene kant de voor jou moeilijke drempel van het hulp vragen, aan de andere kant ook wat je er zelf in hebt moeten investeren.

Hoop dat je snel een therapeut krijgt. Is er iets bekend over wachttijden?

Blondie...das balen.

Hebben ze ook geen idee of ze worden overgenomen?

Lijkt me ook heel redelijk om je peut te eisen bij doorstart..gaat tenslotte niet om robots.

Lieve mensen, ga afsluiten hier...droog.

Wens iedereen een fijne avond en een goede nachtrust,

tot morgen.

Welterusten,niet gedronken vandaag, tot morgen!

Trusten...drogerds

Weer een begrafenis gehad en een nieuwe uitdagende klus op het werk.

Het hoofd zit vol. Met mooi en minder mooi. Tijd om de grenzen te bewaken.

Ik geef mezelf reiki en concentreer me op mijn eigen energie, dat brengt me weer bij mezelf.

Het mooie was dat oude vrouwtje bij haar levenloze man.

Toen de kist dicht ging bedankte ze hem hardop.

Heel eenvoudig en zo lief. Waardig.

Ik ga mijn bed opzoeken. Het is klaar voor vandaag.

Slaap lekker.

Ikke effe, niet bijgelezen.

Dacht dat ik opgelucht zou zijn, maar zit hier gewon te bleiten zoals ik zelden gebleit heb.

 

Het was een respectvol en ietwat emotioneel gesprek.

 

Ik heb me akkoord verklaard met een ontslag om medische redenen.

 

Loopbaanonderbreking bleek geen realistische optie, omdat ik in de tussentijd dan vervangen moet worden, en voor het profiel zijn interims eenvudigweg onbestaande. (en ook onzinnig wegens relatief lange inwerkperiode)

 

Dat ze het spijtig vonden, dat ik de capaciteiten had voor de job, etc. En of ik al wist wat ik nu ging doen.

 

Ik heb het dapper droog gehouden. Bij het afscheid kreeg ik het echter zwaar, en heb dan maar met tranen in mijn ogen gebaard van "dag dag".

Jen meid, wat een dag voor jou.

Geen wonder dat je nog steeds zit te bleiten.

't Is nogal wat.

Fruit, waarschijnlijk onnozelaars die het boek niet hebben gelezen.

Waar ik dan benieuwd naar ben: wat deed Kieft nadat hij champagne aangereikt kreeg?

Zal wel de herhaling bekijken.

Voor nu welterusten.

Er zijn nou eenmaal veel idioten te bekennen op aarde, dat was me al eerder opgevallen, en het zou me niet verbazen dat dat percentage bij televisiemakers nog net iets hoger is.

Heftig Jen, ik vind het een moedig besluit dat je akkoord gaat. Kan me ook voorstellen dat je blijft twijfelen of dit nu de juiste keuze was. Als ik het al een keuze mag noemen. Wat niet gaat dat gaat niet.

Soms behoor ikzelf ook te het kamp der idioten, doe ook lang niet alles goed. Gelukkig.

 

Een goede nacht.

Kate, thnx

 

Jen, misschien komt er morgen wat rust

of opluchting, nu moest eerst de stress/spanning eruit denk ik.

Voor morgen, wat extra twinkeling voor jou

 

welterusten frummers

Tja.

Het was een droomjob.

Die ik om privé-redenen niet aankon.

 

Wat moet een mens daarmee.

 

Ik ben geen 20 meer. Een nieuwe droomjob ligt niet meer op mijn pad.

 

En dat is nu eenmaal deprimerend. 

 

Ik heb dan ook beslist om niks te zeggen tegen mijn familie of schoonfamilie. Voorlopig maar de schone schijn. Liever dat dan wat me anders te wachten staat: verontwaariging, achterdocht, adviezen.

 

Opglegde schaamte, dat vooral.

 

Toen ik 14 was, pleegde mijn oudeste broer zelfdoding. De begrafenis was op een schooldag, maar mijn leerkrachten en klasgenoten blonken in afwezigheid.

Eerst dacht ik dat ze de geplande toets Latijn belangijker vonden.

Maar toen in terug op school kwam, vroeg een klasgenootje me of ik genezen was.

 

Ze wisten het niet. Want de schooldirecteur had beslist dat ik me erover schaamde.

Jen..heftig

Toch kun je zien hoeveel tekortkomingen andere mensen nog hebben

Is dit de eerste keer dat je nu werkelijk voor jezelf kiest?

Zo lees ik je.