Ik denk dat positivisme zwaar overschat wordt. Ook al is het natuurlijk veel fijner als je je positief voelt.
Maar als notoire drinker is positief zijn bijna een onmogelijk iets is mijn ervaring.
Toen ikzelf bijna rockbottom zat was ik al heel lang depressief. Door omstandigheden en door drinken.
Mijn dochter was toen 13 en had een echt "foute" vriendin die zij heel hoog had zitten.
En ik was ervan overtuigd dat dat mijn schuld was en ja, hoe kon ik ooit een goed voorbeeld zijn als ik zelf
zo afhankelijk bleef van drinken. Ik had geen greintje eigenliefde destijds en van haar hield ik zielsveel.
En voor haar kon ik dus wel stoppen, wat mij jarenlang voor mijzelf, niet was gelukt.
Ik zelf vind dit geen negatieve manier van denken. Het had mooier geweest als ik voor mezelf had kunnen stoppen (misschien?)
maar wie oh wie kan een ideaal pad volgen in zo'n fase? Ik niet dus.
En het mooie kwam toch wel, want al was dochter de aanleiding, ikzelf ging natuurlijk ook drastisch profiteren.
Al was dat 1e jaar nog hel af en toe, ik voelde me sterker worden, ging eindelijk weer in mezelf geloven en kon er voor haar
zijn toen zij, 3 maanden na mijn stoppen, stom dronken thuis werd gebracht. En de fase erna.
Uieindelijk gaat het om het resultaat, hoe de weg ook loopt. Niemand kan echt van te voren bedenken hoe het werkt.
En niemand kon van te voren bedenken, hoe het zo ver zou komen met drinken, toch?