Omdat er op een dagdraad niet langer op mij gereageerd wordt. Schrijf ik hier maar een stukje. Ik besef wel dat ik het drinken zelf deed, maar het werd me wel met de paplepel meegeven. Ik heb het geleerd van mensen die ik wel moest vertrouwen. Roken was ook in mijn jeugd de meest normale zaak van de wereld. Zowel mijn ouders als grootouders beweerden dat als je goed at, dat je dan gezond bent. Ergens blijft daar toch steeds wat van hangen. En ik was tijdens opnames tevreden dat ik weer kon eten. De schuld altijd naar anderen toeschuiven? Roken heb ik nooit gedaan ondanks dat de sociale druk met momenten zeer groot was.
Maar bijvoorbeeld veel depressieve gedachten acht ik nu en zal ik nog lang niet als mijn schuld alleen ervaren, maar die wel veroorzaakt werden en worden door mensen waarop ik moet vertrouwen.