renaldo61

Ik had enkele maanden geleden geprobeerd zelf een appartement te huren. Verhuurders staan er niet op te springen om iemand met huisdieren toe te laten. Het appartement waarvoor ik een contract ondertekend had leek me uiteindelijk ook totaal niet geschikt voor mij. Geen plaats voor wasmachine en droogkast, geen douche wel een bad. Ondertussen merk ik ook op dat ik teveel geld uitgeef. Veel gaat nu naar voedsel. Ik moet eerst mijn uitgaven onder controle krijgen voor ik een nieuwe poging doe om zelf wat te huren. Ik vrees dat het allemaal wat boven mijn budget ligt en aanbod met huisdier is er helaas niet. Voor een sociale woning blijkt dan weer mijn inkomen te hoog te liggen.

Mijn bloed wordt regelmatig gecontroleerd. De huisarts nam een tijdje geleden zelf bloed van mij af. Vooral voor mijn cholesterol waarden is dit nodig.

@Musashi Ik ga daar proberen eerst een kort antwoord op te geven. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik zelf totaal niets over mijn leven te beslissen heb.

121,7

Voor eerst dank jullie wel voor jullie reacties. Deze ochtend had ik bijkomende problemen door gisterenavond luiheid, verstrooidheid of gewoon vergeten mijn cpap apparaat bij te vullen. Maar ik voel me de laatste tijd gewoon zeer moe, zelfs bijna te moe om hier nog te reageren. @Musashi Heb jij dan zo een schakelaartje waarmee je je eigen gedachten zomaar kunt omschakelen? Volgens mij niet en sukkel je nog steeds met problemen? Anders zou je niet zoals vele andere niet meer op dit forum komen? Aangezien ik niet op een onbewoond eiland woon en nog steeds afhankelijk ben van vele anderen vermoed ik dat veel van mijn problemen toch een oorzaak bij anderen kunnen hebben. Morgen ga ik naar de huisarts, maar niet bij mijn vaste huisarts binnen die praktijk. Ik geef al jaren aan dat ik jeuk heb op allerlei plaatsen. Mijn huisarts gaf me steeds het advies "Niet krabben" alhoewel dit misschien gezond advies is, heb ik er weinig aan. Mijn vaste begeleidster vond het afgelopen vrijdag gewoon hilarisch dat ik mij aan 't krabben was.

@Mormel Voorlopig antwoord. Het volgende schreef ik in 2004 of zeer kort daarna . Schakelaartje Heb ik ook een knopje in mijn hoofd, waarmee ik mijn gevoelens uit kan zetten. Als dat er echt zou zijn, wellicht onvindbaar klein, zou niemand mij 't gebruik ervan beletten... Ik zoek nog steeds naar antwoorden over die periode in mijn leven, maar ga ze helaas niet vinden.

117,6

Ik begin meer en meer te denken dat euthanasie voor mij de enigste oplossing is. Ik vind bijna nergens nog troost of plezier in, buiten veel te veel eten. Ik weet dat ik teveel verlang van mijn persoonlijke begeleiding, voor hun is het slechts een job. Dan is er nog dat praktisch probleem waar al veel langer als een jaar een belofte is over gedaan en dat eigenlijk op drie dagen opgelost zou kunnen zijn. Ik weet dat mijn persoonlijke begeleiding slechts een tussenpersoon is, maar de oplossing moet wel komen van de organisatie waar ze voor werkt. Ik voel me bovendien niet ernstig genomen door mijn psychiater en huisarts. Dat meer speciaal rond mijn slaapprobleem. En alhoewel ik zeker denk dat mijn psychiater zich bezorgt om mij voelt. Heb ik nog te vaak het gevoel dat we elkaar niet begrijpen.

Ik had watermeloen, helaas bleef het daar niet bij.

O ja vandaag is het een feestdag in België tegenwoordig heb ik daar nog nauwelijks nog een besef van. Maar dit betekent wel dat de meeste winkels dicht zijn hier.

Goeiemorgen iedereen. Allee goeie, misschien voor de rest van de wereld, voor mijn wordt het juist maar de zoveelste in mijn troosteloze bestaan.

De zon schijnt ook al niet zoveel uren meer

Je kunt ook steeds afbeeldingen kleiner maken

Ik heb je volledige geschiedenis niet gelezen hier en ik heb een slecht geheugen. Maar ikzelf zat zo diep dat ik steeds als ik opstond een bier dronk. Maar verder terug ben ik opgegroeid dat men inderdaad uit dorst een bier dronk. Mijn grootouders misschien tafelbier, maar bij warm weer was het doodnormaal om een bier te drinken. Ik ben wel niet steeds iedere ochtend met bier begonnen.

Het belooft weer een troosteloze dag te worden