renaldo61

Ik ga hier nog aan toevoegen dat mijn moeder me niet alleen emotioneel in de steek liet, maar me zelfs fysiek achterliet. Zelf vond ze het de normaalste zaak van de wereld dat ik er steeds voor haar stond. Niemand begreep blijkbaar ook niet hoe moeilijk ik het met haar had toen ze begon te dementeren, mijn broer heeft me zeker daarbij nooit geholpen.

Of ik mijn stress van bijvoorbeeld mijn moeder reeds gekregen heb is iets om over na te denken. Maar of ik een antwoord ga vinden?

En waar zit de rest?

Goeiemorgen iedereen. Dagpact: renaldo61🐕 Is het nu weer mijn taak om iedere dagdraad te oprennen ? 😇

@lady jane Ik wist niet dat jij zo'n een traumatische jeugd had. Dit wist ik niet. Dat mijn moeder me achterliet en iemand anders me moest redden heeft me wel getekend. Maar er waren meerdere gebeurtenissen, vooral door mijn moeder maar ook door mijn vader heb ik nooit op een normale leeftijd een relatie gehad, ook dat heeft de rest van mijn leven bepaald.

Ik ben nog steeds in 1961 geboren en verhuis de laatste tijd wel dikwijls, maar ik woon nu al jaren in een klein stadje, Tienen

Ja het zal een normale vraag van haar geweest zijn, ik voel me wel al een hele tijd redelijk depressief maar er zijn ook momenten waarop het wat beter gaat. Ik zal die stoornis ook helemaal niet hebben, anders was het zeker al opgevallen.

@Mormel ik probeer nu zeker positief te kijken, maar iedere periode die ik meegemaakt heb had wel wat positiefs. Ik vond de keuterboerderij waar ik mijn eerste levensjaren beleefde gewoon wat formidabel. Ik herinner me zeker de winters en in de zomer dat ik in de karrensporen ging liggen als kleuter.

Vind je nu zelf niet dat je de draak houdt met mensen die beseffen dat ze een probleem hebben en misschien zelf in ontkenning leeft?

Goeiemorgen iedereen. Dagpact: renaldo61 Gisteren vroeg de psychologe ook of ik een bipolaire stoornis heb. Misschien gaf ik de verkeerde antwoorden of begreep ik haar vragen niet.

Ik ga blijkbaar weer een slapeloze nacht tegemoet. En dan durven sommige mensen beweren dat ik het recht heb om ziek te zijn. Maar slaapmedicatie krijgen, ho maar. Maar mijn psychiater verwacht wel dat ik iedere nacht acht uur slaap.

Ik ga inderdaad iedere ochtend ongeveer een uur wandelen met een hond van een buur. Maar dat is toch niet hetzelfde. Leden die hier al langer zijn gaan zich vast herinneren dat ik in 2021 een opname had waarvan ik wilde dat ze nooit meer eindigde, tenminste als een bepaalde andere persoon er ook bleef. Ik dacht toen nog wel aan mijn Femke, maar ik had daar een andere afleiding.

@spirit Door de reactie van @Mormel op U te lezen heb ik ook U reactie terug gelezen. Was vroeger alles zoveel beter? Ik doe vrijwilligerswerk bij ouderen, vandaag deden we een spelletje met vragen om meer over onszelf te leren. Een bepaalde vrouw die toch nog wat ouder is als ik vertel dikwijls dat ze vanaf haar jeugd altijd moest werken. Bij mijn eigen grootouders was de situatie misschien iets anders, maar het enigste waar mijn overgrootouders geen gebrek aan hadden was veel kinderen.

Het praten met de psycholoog bracht weer heel wat oude problemen naar boven. Mijn psychiater zegt me wel dat ik dingen die ik niet kan veranderen moet proberen te vergeten of zoiets. Maar de gebeurtenissen uit het verleden hebben me wel gemaakt tot wat ik nu ben. Het lukt me gewoon niet om er minder aan te denken. Ik ging naar die psychologe om vooral wat aan mijn eetprobleem te doen. Maar onmiddellijk nadat ik thuis kwam ging ik op weg naar de winkel om chocolade te kopen. Met mijn psychiater probeer ik best ook wat goed te maken, maar ik weet nog niet hoe. Onderweg naar de winkel kwam ik mijn verpleegster uit de kliniek tegen, blijkbaar weet die nog niets van mijn huidige problemen met haar leidinggevende, de psychiater. Daardoor ging ik nog meer snoep kopen als ik gepland had.

Ik herken veel van wat schrijft, begeleiding heb ik naar het schijnt genoeg, ik zou ook al meer als genoeg moeten geleerd hebben over verslavingen, ik moet het alleen in praktijk brengen.