Ik begin meer en meer te denken dat euthanasie voor mij de enigste oplossing is.
Ik vind bijna nergens nog troost of plezier in, buiten veel te veel eten.
Ik weet dat ik teveel verlang van mijn persoonlijke begeleiding, voor hun is het slechts een job. Dan is er nog dat praktisch probleem waar al veel langer als een jaar een belofte is over gedaan en dat eigenlijk op drie dagen opgelost zou kunnen zijn. Ik weet dat mijn persoonlijke begeleiding slechts een tussenpersoon is, maar de oplossing moet wel komen van de organisatie waar ze voor werkt.
Ik voel me bovendien niet ernstig genomen door mijn psychiater en huisarts. Dat meer speciaal rond mijn slaapprobleem.
En alhoewel ik zeker denk dat mijn psychiater zich bezorgt om mij voelt. Heb ik nog te vaak het gevoel dat we elkaar niet begrijpen.