Pytje

Ik zit op dag 17. Eigenlijk tel ik de dagen veel minder dan vorige keren, maar het is vandaag de 17e, dus dat is gemakkelijk rekenen. Het niet drinken bevalt me zeer goed. Voel me stabieler en de ochtenden beginnen minder depressief dan in de afgelopen maanden. Reden waarom ik nu voor het eerst ook niet zozeer de dagen tel dat ik niet heb gedronken, maar meer de voordelen omarm die het oplevert. Moedig voorwaarts (aldus @knakker)

Ik vergelijk mij struikelpogingen om van de alcohol af te komen vaak met mijn strijd - inmiddels 14 jaar geleden - om te stoppen met roken. Ook daar waren heel wat pogingen voor nodig. En bij roken was het duidelijk: sigaretten zijn smerig, schadelijk voor je gezondheid en ook nog eens duur. Verzachtende omstandigheden waren moeilijk te verzinnen. Bij alcohol ligt dat een beetje anders omdat je jezelf langer voor de gek kan houden: ja, een glas rode wijn is misschien niet zo gezond en kost ook wel wat, maar is ook lekker, kan gezelligheid en feestelijkheid geven. Je geeft niet alleen een gewoonte op, maar ook de daarbij behorende omstandigheden die het leven aangenamer maakten. Die "romantische gedachten" zorgen er volgens mij ook voor dat het achterdeurtje zo gemakkelijk en zo lang open blijft. De trek in een sigaret is uiteindelijk helemaal verdwenen. En zo zal het uiteindelijk ook met de zucht naar alcohol gaan. Maar dat kan alleen als je de achterdeur dichtslaat en de sleutel weggooit. Weggooien is in mijn geval niet voldoende, want ik ga terug om hem te zoeken. Vernietigen is beter😜

Deze woorden vallen recht in het pulletje bij mij. Het altijd maar bezig zijn met de beste versie van jezelf naar anderen toe kost ook zoveel energie. Ik heb in mijn leven niet anders gedaan dan zorgen dan iedereen om mij heen het naar zijn/haar zin had. Altijd bezig om de boel bij elkaar te houden. Nu mijn ouders allebei overleden zijn, lijkt die spilfunctie voor een deel te zijn weggevallen. Een deel van mezelf is daarmee ook kwijtgeraakt. Of heeft meer vrijheid gekregen. Ik wankel tussen die gevoelens in.

Welkom Rudike! Zoals andere voor mij al vroegen: waarom ben je hier als je geen probleem hebt? Het klinkt idd ongezond als je regelmatig in een soort coma terecht komt na het drinken.

Je geeft jezelf nu een flinke stimulans door de hele biografie terug te lezen. Het levert je veel op. Respect!

Ook ik heb nu - na twee weken - weer de ervaring dat alcohol uiteindelijk depressieve gevoelens versterkt. Maar het is venijnig: 's avonds voel je je lichter na een paar glazen en "verdwijnt" het, maar het wakker worden 's ochtends is meestal verschrikkelijk. Voor mij betekent dat hartkloppingen, angstig en somber. Ik ben nu zeker geen zonnetje in de ochtend, maar die extreme gevoelens zijn al twee weken weg. Dus ja...het loont! @Musashi, het is voor mij pas de eerste keer dat ik die relatie zo duidelijk zie. Tijdens mijn vorige stoppogingen is het me minder opgevallen. Wil niet zeggen dat ik toen niet op dezelfde manier reageerde, maar ik denk wel dat mijn lichaam en geest in de loop der jaren harder zijn gaan protesteren tegen het (overmatige) gebruik van alcohol. .

In de afgelopen jaren had ik altijd het gevoel dat wel of niet drinken niet zoveel verschil voor mij maakte. Dat het een gewoonte was geworden, die er net zo uit zou slijten als dat hij erin geslopen was. Ik kijk daar nu wat anders tegenaan. Als ik kijk naar hoeveel moeite het mij kost om iedere dag op te starten (daarin maakt alcohol weinig verschil), dan moet ik vaststellen dat ik altijd een depressieve grondtoon heb. Ik heb nooit echt zin in de dag. Na de opstartproblemen lukt het me dan wel om de dag door te leven. En kan ik ook nog wel genieten van dingen. Maar het dagelijkse opstaan staat wel symbool voor hoe ik in het leven sta vrees ik. En als ik er zo tegenaan kijk begrijp ik ook beter dat ik altijd veel behoefte heb aan zaken die dat verzachten. Troostmomentjes. Momentjes om naar uit te kijken om het allemaal wat leuker te maken. Toch weer een momentje van inzicht voor mijzelf...

Die ga ik onthouden! Dank voor je update @Rosee🙏

De euforie van de eerste keer stoppen heeft ook wel weer iets. Zie wel dat ik het kan! En o, ik heb veel meer energie, ik slaap beter, ik geniet net zoveel van een nulpuntnulletje, als ik dit geweten had, was ik veel eerder gestopt. En dat soort gevoelens. En sommigen redden het daar dan ook gelijk mee. Maar de meesten denken na de eerste keer appeltje-eitje "dan kan ik er nog wel eentje nemen, daarna ga ik weer gewoon verder waar ik gebleven was". En dat laatste bleek het meest verraderlijk eigenlijk. Het bleef - althans voor mij - lange tijd een dun koord waarop ik de ene keer de baas was, maar de zucht naar alcohol de andere keer. Maar natuurlijk heb ik er veel van geleerd tot nu toe....haha!

Ik zal dat nog eens bekijken. Ooit wel eens gedaan, maar dat is lang geleden. Dank voor de tip @Lonster1

@bumperjim, wij zijn hier ongeveer in dezelfde tijd binnengekomen. Met dezelfde plannen. Ik kan me jouw en mijn eigen euforie nog goed herinneren toen we voor de eerste keer stopten. Daarna werd het een pad met vallen en opstaan. Voor mij in ieder geval. Periodes van stoppen, maar ook van wederom aan de fles. Nu denk ik ook niet verder dan deze maand. En ja, wie weet rijg ik er nog een maand aan vast. Maar het heeft geen zin om jezelf grote beloftes te doen en daarna alleen maar teleurgesteld te zijn over het resultaat. Toitoi!

Hoi @knakker! Acht jaar geleden al weer?? Dat klinkt echt als veel. En we modderen nog steeds voort? Jij ook? Het matigen is me lange tijd goed afgegaan. Dat wel. Maar toen kwam er dus een periode waarin de aandacht verslapte en - hoppa - de inname werd weer groter en te groot. Dus tijd voor een hernieuwd sober leven.

Hoi @Rosee! Dank voor je ondersteunende woorden! Jij bent dus ook nog hier. Gaat het je goed af om zonder alcohol te leven? Of - in jouw geval volgens mij - met heel weinig alcohol?

Kan iemand mij, Pytje, nog op de lijst zetten? Ik heb tot nu toe een dry january gehouden en heb er wel vertrouwen in dat ik het einde ga halen (van de maand dan - en alcoholvrij dan).

in de laatste maanden, toen ik dus weer op mijn oude niveau van drankinname zat, was ik vaak s ochtends depressief. Dat verdween dan gaandeweg de dag naar de achtergrond en helemaal na mijn eerste glas wijn. Nu is het 's ochtends minder, maar wel steeds latent aanwezig. Ik kan me echt rot voelen in bepaalde situaties, bij bepaalde mensen en door bepaalde gedachten. En daar zit dan weer een gradatie in van rot voelen tot zelfs angstig. Ik gebruik wel al lange tijd antidepressiva, ik weet ook dat ik nu eenmaal gevoelig ben voor depressiviteit. Maar wat doet alcohol nu toch precies in dit hele verhaal? Voel ik het nu allemaal extra omdat ik toch aan het afkicken ben? En kun je dan eigenlijk niet net zo goed alcohol gebruiken als antidepressiva als dit alles toch bedoeld is om te onderdrukken? Niet dat ik overweeg om toch maar weer te gaan drinken. Ik merk nu alleen meer dan vroeger het verschil en daardoor komen dat soort vragen boven.