Dank beiden. Fijn die reacties. En ik schrijf in mijn boekjes, elke dag. Nog eerlijk ook. Denk dat de angst voor ‘iets anders’, boosheid, nieuwe dingen, verantwoordelijk zijn, zo groot is, zo ontzettend groot dat ik wellicht nooit tot een keuze kom. En dat is ook een keuze. Alleen wringt daar iets. Namelijk dat het er opeens toe doet of ik het goed doe voor mezelf. Daar heb ik dus al die jaren nooit zo over nagedacht. Nooit zo doorvoeld. Of ik met mezelf kan leven en gewoon dat beetje doorademen voor elkaar kan krijgen in dit huis met al die anderen.
Normaal zou ik zeggen: ‘mekker niet zo en ga door’. Maar precies dát gaat nu al een tijdje niet. Omdat mijn adem stokt, ik misselijk word etc. En soms gaat het ook heel goed. Denk ik.
-gaat verder aan de sudder-