Quinn

Welkom Rita, goed bezig al. Veel ervaringsdeskundigen hier, zowel in stoppen als in gestopt blijven. Succes.

Dag voor dag, ook hiermee. En over een tijdje, als je achterom kijkt, ben je verbaasd over hoe ver je al bent. Wees lief voor jezelf.

Rustig aan Lars, ook straks als je dit weer lezen kunt. Om even een wijze te citeren ga goed.

Interessante presentatie, maar niet gek dat je er snel van afgeleid wordt. Niet alleen omdat het wat droog is, maar misschien ook wel door het confronterende van de inhoud. Ochtend overleefd, vanmiddag vrij voor mezelf. Tijd voor ontspanning.

Ik rook hem wel voor jou erbij Bolletje, geen probleem. Zo groepsgesprek, mijn hoogtepunt van de week. Just turn that frown upside down en alles lekker positief benaderen. Houden ze hier van. Nog even een verse koffie halen.

Ah, hier is vandaag. Woensdag, halverwege dus. Goedemorgen. Dagpact: Quinn

Nuchter en alleen naar bed op Valentijnsdag. Ach ja, voor alles is een eerste keer. Welterusten.

Ik doe het even met multi citeren, wil toch graag op iedereen reageren. Dus niet schrikken, er volgt een lap tekst. Ik weet het niet Smart, ben ook benieuwd hoe het verder gaat, maar vooral nerveus. In principe wil ik gestopt blijven met drinken ja. Het helpt niet, nergens bij en uiteindelijk wordt niemand er beter van. Maar uitsluiten dat ik terugval, durf ik ook niet. Dag voor dag. Aanvaarding, bedoel je denk ik. En nee, zover ben ik inderdaad nog niet. Grappig wel dat bij mij shit is weggemodderd, maar bij jou en basta niet Wat helpt me erdoorheen? Misschien vooral het niet op willen geven, niet nog meer willen verliezen. Er moet ergens licht zijn, toch? Op tijd aangepast, jij mazzelaar! Maar misschien is het inderdaad schijterigheid en ben ik daarin een lafbek. Kan. Ik durf niet, zei hij, en ging toch. In een duikerspak vol gaatjes. Inderdaad, gedoseerd en niet all the time. En dat begint me hier te benauwen, dat er eigenlijk geen ruimte is voor andere dingen. Teveel fixatie, al ligt dat ook deels aan mezelf, de vastbijterigheid. Wanneer de deur opengaat... maar misschien, als ik hem heel goed afsluit, dat ik dat nog heel lang uit kan stellen. En dat ik dan toch een relatief lange en relatief gelukkige periode heb gehad. Al versla je me dan wel weer met je laatste alinea. Ik doe de dingen liever alleen, op eigen kracht en zonder anderen te belasten. En ja, ik weet dat ik niemand zou belasten en dat juist zij het graag voor me zouden doen, maar die kwetsbaarheid, nee, dat trek ik niet. Ben even kwijt hoe oud jouw kinderen ook al weer zijn. Proces, ja. Evolutie enzo. Al heb ik liever hier en nu klaar en afgerond. Geduld schijnt iets moois te zijn. Denk het niet hoor Lars, ze worden hier bij tijden best wel zat van mijn aanwezigheid. En wat ik denk dat goed voor me is, tja... Mijn dochter zegt niet voor niets al jaren dat er, wanneer het over mij gaat, beter niet naar mijn advies geluisterd kan worden. Dat is inderdaad de directe aanleiding geweest. Kan ik me nu beter verweren? Beter denk ik wel ja. Altijd? Standvastig? Twijfelachtig. Er is hier nu gezegd dat als ik erbij blijf dat ik uit de opname wil, ze bereid zijn om me daarin verder te helpen. Als in, kijken wat bij me past, waar dat kan, wat de mogelijkheden zijn enzo. Dat verbaasde me wel, ik stond al klaar om mijn bokshandschoenen aan te trekken. Figuurlijk hè. Gek is dat, juist die bereidheid om te kijken naar wat anders, maakt mij weer aan het twijfelen of ik al klaar ben om hier weg te gaan. Quinn, you weirdo you.

Rustig aan Lars, probeer wat kalmte te vinden en hulp toe te laten. Altijd makkelijk gezegd, ik weet het, maar vergeet niet dat mensen om je geven

Ja, best wel. Ik had me alleen alweer voorbereid op afwijzing, dus alvast opgebouwde woede erover is nu loos. Maf. Maar goed, meer dan dat ik ook wat mag vinden, is het niet. Alsnog is het prettig.

Ze gaan hier mijn verzoek om een andere vorm van behandeling in overweging nemen. Ben er een beetje stil van eigenlijk.

Inmiddels zitten we in deel drie van de woorddomino

Nee. Je bent geen proefkonijn en je wordt niet aan het lijntje gehouden. Waar ze (jullie eigenlijk) nu mee bezig zijn, is kijken wat voor jou werkt. Welke medicatie, überhaupt medicatie, welke therapie en hoeveel dan. Allemaal stukjes gereedschap om jou bij te staan op weg naar een situatie die voor jou hanteerbaar en leefbaar gaat zijn.

Ja, je hebt altijd keuze, altijd opties. De kunst is om voor die optie te gaan die ook op lange(re) termijn goed voor je is. Sterkte.

Goedemorgen mensen. Verdraaid ja, Valentijnsdag zou een appje ook tellen als pure, oprechte en vergeetachtige liefde? Dagpact: Lars Lieselotje Quinn

Of misschien vind je juist jezelf.

Ben niet van plan om morgen op te stappen hoor, of nou ja, eigenlijk wel, maar dat ga ik heel verstandig niet doen. Maar wat richting een soort eindresultaat en dan wegwezen hier, dat lijkt me wel wat. Tijd voor de volgende fase ja. Weet niet of het vermijdend is, of eigenlijk, of vermijden eigenlijk wel zo verkeerd is. Je kunt niet alles verwerken, oplossen of een plekje geven. Sommige dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn, klaar. Get over it en leef verder, dat. En ja, waarom eigenlijk niet? Als ik dan gewoon kan functioneren, lijkt me dat best een aardige oplossing. Misschien hoef ik niet door de * heen, maar is er een route omheen. Gesprekken samen met thuis heb ik nog weten af te houden, zie er niet echt veel toegevoegde waarde in.

Ik merk dat ik het moe word, dat ik verder wil dan dit. Ja, heel leuk, dat niet meer drinken (#sarcasme), maar wanneer kan ik nou weer gewoon verder met leven? Daar ben ik aan toe. Niet meer hoeven te praten over gevoelens en de dag doornemen en de trekmomenten evalueren en bespreken in de groep hoe een ieder met zijn slash haar problemen omgaat. Maar gewoon een normale dingen dag hebben, waarop je je druk zou kunnen maken over dat de kaas op was terwijl je juist zoveel zin had in een tosti. Klaar met navelstaren en reflecteren? Of gooi ik gewoon weer een deur dicht en krijg ik hier later alsnog last van? Kun je misschien heel goed verder leven met een stevig afgesloten kamer in je hoofd? Doen alsof er nooit wat aan de hand is geweest? Heb aangegeven dat ik toe ben aan een einddatum hier, dat ik best opensta voor verdere behandeling, maar dan als dagbehandeling of gewoon wat therapie afspraken ofzo gewoon door de week, tussen andere beslommeringen door. Wil ik hier vandaan, of wil ik ergens naar toe? Op de een of andere manier beland ik toch altijd weer in van die levensbeschouwelijke vraagstukken. Beroepsdeformatie.

Dat is zeker spannend. Veel plezier vanavond Sis, pas goed op jezelf.

Bedankt JaNina, ken ik nog niet, maar ik ga hem opzoeken.

Geeft niet, ik ook niet

Wat heb je aan verwijten? Je bent er weer, daar gaat het om. Lippen al gestift?

Kuiken piep Lars? Die is echt heel vervelend. Afmelding hier, ook maar weer proberen te slapen.

Mijn doel moet nog wat concreter, ben ik bang. Vooralsnog kom ik tot mezelf aan kunnen kijken en accepteren. Niet vluchten in. Proberen per dag te leven.

Hoe is het nu met je, zo aan het einde van het weekend?