Kohtje

Ja An, ik bedoelde jou. Je kreet: BEGIN ER NIET AAN!!!!!!!Het is zooi en vergif. Dat roept Ferry hier ook al jaren. En het is waar en iedereen weet het ook. Maar toch, hè?

Hihi... je lijkt Ferry wel. Maar jullie hebben wel gelijk.

Tja, An, heel begrijpelijk, maar boos zijn heeft ook geen zin. Geef jezelf liever een schouderklopje dat je jezelf weer een kans gaat geven. Van mij krijg je er in ieder geval één!

Heel veel sterkte, Rapilos.

Dag An, Ik wil je sterkte wensen en welkom terug in het land der nuchteren. Ik herken zoveel in jouw manier van terugvallen... Mij heeft het tot totale paniek gebracht toen ik weer eenmaal was begonnen met drinken. Weten dat ik gewoon weer moet stoppen met drinken maar het niet waar kunnen maken. Gelukkig ben ik toen met de stappen in aanraking gekomen en die hebben me afgelopen najaar tijdens een terugval(letje(????)) vrijwel meteen weer op het droge spoor geholpen, ook mede dankzij de warmte en onbevooroordeeldheid die ik in de meetings ervaarde. Ik hoop dat jij hier ook het droge spoor weer hebt gevonden en er op blijft.

Hai Pino, Nog een waarheid als een koe: we zijn ook niet in één dag verslaafd geraakt. Rustig aan dus. Vallen en opstaan kan erbij horen. In het 12-stappen programma van AA wordt er ook op gehamerd om het allemaal vooral rustig aan te doen, dag voor dag.

Jij ook bedankt, Har. Ja, ik denk dat ik naar de meeting kom. Crea doen gaat me trouwens makkelijker af als het van dat sombere weer is als vandaag. Ik ben een atelierschilder en als het buiten lekker warm en zonnig is word ik wat onrustig. Zou dan graag naar buiten gaan maar dan kan ik niet werken, maar kan ook niet zomaar m'n schilderij in de steek laten. Ik neem dan maar wat vaker korte pauze's om even op één van mijn drie balkonnetjes in de zon te zitten of ga wat vaker met het hondje een rondje. Maar met dit weer ben ik blij dat ik lekker binnen achter m'n ezeltje zit. Ach ja, ik blijf toch wel gevoelig voor weersomstandigheden, hoe ik het ook wend of keer. Maar ik word er niet meer zo depri van als vroeger. Toen liet ik vaak het weer mijn leven bepalen.

Groet vanuit Deventer. Rudy, sterkte de komende tijd. Ik las dat het je tot nu toe (relatief gezien) meezit. Ik denk aan je. Evenzo denk ik aan Joanneke die afscheid heeft moeten nemen van haar moeder. Sterkte meid. En Snowy met al haar tegenslagen wil ik ook een hart onder de riem steken. Tja, en een ieder die het verder nodig heeft wil ik ook veel positieve energie toestrooien. Gisteren (geloof ik) schreef Wingchun: het leven laat zich niet afremmen. Ik vergelijk het leven maar met een rivier waarin ik meedrijf. Inderdaad laat een rivier zich niet afremmen, een stuwdam zorgt voor een stuwmeer dat uiteindelijk weer andere uitgangen zoekt. Daarentegen kun je een rivier ook niet duwen. Go with the flow, dus. Dan heb ik de minste weerstand en voel ik me het prettigst omdat ik dan kan vertrouwen op de macht van de stromende rivier, de macht die groter is dan ikzelf ben. Vertrouwen geeft me innerlijke rust. Har: persoonlijke groet omdat je "rieplaai" wilt.

Hoi. Dag Snowy..groetjes. Alles gaat hier zoals het gaat en dat is goed. Morgen vertrekken we (mijn vrouw, hondje en ikzelf) met ons campertje voor een paar dagen naar Duitsland. Geen idee waar we terecht gaan komen maar dat is nou juist het leuke. Lekker even weg. Ik wens jullie allemaal het allerbeste en lees jullie maandag weer. :)Kohtje.

Haha..zolang je kunt twijfelen besta je, hoor. Hai Rapilos, hai Tactive. En nu ben ik (weer) weg. Groeten.

HAI POLY!! Log speciaal in om jou te groeten. En Tapas dan ook maar in één moeite door.

Ik koester me suf. Heerlijk. En nu ga ik nog een half uurtje aan het werk. Heb een fijne rest van de dag allemaal. Ps. Tasseke, ouwe rotten en nieuwelingen en alles wat daar tussen zit, allemaal onzin. Ik draai hier bijna drie jaar mee en voel me hartstikke nieuw en onwennig hier. Een vertrouwd plekje zou mij onzeker maken omdat ik dan het gevoel krijg dat ik dat plekje moet verdedigen. En dan zou ik met oud gedrag bezig zijn, mijn ego in stand moeten houden en verdedigen. Ik kom hier als ik daar zin in heb en lees, neem op wat me raakt en laat gaan wat voor mij niet van nut of zelfs schadelijk is. Het forum is een hulpmiddel, geen standaard. Trek het je allemaal niet te persoonlijk aan. Liefs.

Hé, Frannie... (let op!! nuchtere puntjes...)

Hé, ZIZA!!

Hé, Bammie, Vreemde vogel?? Misschien is het vreemd dat ik alweer een dag gelukkig ben? O, wonder.. Niks bijzonders, geen spectakel, geen kicks, gewoon doen wat ik doe en meedobberen op de tijdstroom.. hihi. lieve groet, Koh.

Goedemorgen, Ook hier een bioritme op z'n dieptepunt. Ik ga er maar doorheen. Gisteren een dag die al begon met loom, zwaar en "geen-zin" opstaan. Tja, dat gebeurt zo nu en dan en daar kan ik dan van in een soort paniek raken...hoe nu verder? Uitgerekend op zo'n mindere dag hield ook de gootsteen in de keuken er mee op om z'n simpele taak te vervullen: het afvoeren van wat er aangevoerd wordt. Dus gisteren met m'n "geen-zin-bui" het keukenkastje onder de gootsteen leeggeruimd (wat een troep verzamelt zich daar ongemerkt, mopper, mopper...) gereedschap bij elkaar gezocht en aan de slag. Enfin, allerlei dopjes losgedraaid, vieze prut verwijderd, gootsteenontstopper erdoor, en na een uurtje gemopper en geploeter was de ellende voorbij. Ik kon er niet eens van genieten omdat m'n hoofd niet naar genieten stond. Vandaag weer een beetje zo'n geen-zin-gevoel maar kan nu ineens wel blij zijn dat ik dat probleempje gisteren heb opgelost. En ik zit nu in m'n ateliertje, voor het eerst sinds tijden weer met tl-verlichting aan en realiseer me dat ik eigenlijk blij mag zijn dat ik ook dingen kan doen die ik niet leuk vind. En dat ik bewust zo'n niet-leuk-dag kan meemaken. Zonder te vluchten in een namaak gevoel van wel-leuk. Dag 136 zonder alcohol en dag 38 zonder nicotine. Ik verwacht er niks van en laat het over me heen gaan, of liever gezegd, met me mee gaan. Ik kan het dramatisch maken maar dat heeft me in het verleden niet veel goeds opgeleverd. Dus geen drama hier maar gewoon maandag 27 april 2009. En dankbaarheid dat ik die dag mag meemaken. Met al z'n plussen en minnen. En vooral open (blijven) staan voor de kleine geschenkjes die me elke dag weer in de schoot geworpen worden. Allemaal een groet. Kohtje.

Jip, Naar mijn idee hoeft niemand hier schriftelijk te reageren op wat er geschreven wordt. Als er op mijn schrijven naar iemand niet wordt gereageerd ga ik uit van drie mogelijkheden: 1) niet gelezen, 2) wel gelezen maar ik kan of wil er niks mee, of 3) wel gelezen en ik doe er wat mee, maar dat hoef ik niet mee te delen. Ook weer net als in de shares van een meeting: ik geef weg wat ik weg wil geven en ieder mag daar mee doen wat ie wil. Ik geef niet weg omdat ik een persoonlijke reaktie wil maar omdat ik niets wat mij geholpen heeft voor mezelf alleen wil behouden.

Dag Marjo. Nee, door een fles wijn te drinken kun je niet weer verslaafd worden. Dat kun je maar één keer en dat gaat heel geleidelijk. Daarna ben je het voor de rest van je leven. En nee, als verslaafde hoef je niet bang te zijn voor alcohol. Ik ben er ook niet bang voor. Maar ik neem het niet meer tot me omdat het leven me lief is. Alcohol is voor mij een sluwe vijand van het leven. Liefs, Kohtje.

Tja, Woman.. Tokyo is inderdaad niet echt naast de deur, er van uitgaande dat je in Nederland woont.. Maar er zijn in Nederland gelukkig ook genoeg meetings te bezoeken. Ik ga zelf dus meestal naar NA meetings omdat in deze regio de AA meetings ook wat dun gezaaid zijn, en de paar waar ik wel geweest ben waren me te "rommelig". De NA meetings houden zich streng aan de format en het principe van sharen.. dus elkaar niet de les lezen, niet in de rede vallen en zo. Dat geeft mij het veilige gevoel dat ik kan zeggen wat me bezig houdt en ook ongehinderd kan luisteren naar wat een ander te vertellen heeft. Zonder de kans op (soms) oeverloze discussies. Marieke, drinken en alles wat daarbij komt kijken (inclusief nuchter worden) kost meer tijd en op den duur zelfs je gezondheid.

Haha, Woman, de tot nog toe enige keer... Hoe lang is dat dan geleden, hoe lang wil je de belangrijkste persoon blijven???

IJs en weder dienende zal ik graag naar deze meeting komen.

Hoi, daar ben ik weer even. Het is klaarblijkelijk zo'n dag dat ik even m'n mond niet kan houden:). Aan het begin van elke NA (Narcotics Anonymous) meeting waar ik heenga, worden elke keer enkele teksten voorgelezen. Een van deze teksten heeft de titel: Wat is het programma van NA. En daarin komt de zin voor: De nieuwkomer is bij elke bijeenkomst de belangrijkste persoon omdat wij alleen kunnen behouden wat wij hebben door het weg te geven. Ik vind dat een mooie zin die aangeeft dat het programma dynamisch en sociaal is.(We leren als het ware sociaal niet te drinken, haha..). We groeien in ons programma, maar de nieuwkomer laat ons zien waar we vandaan komen. We groeien, groeien, groeien... soms recht, soms krom, soms omhoog, soms omlaag. Maar onze wortels, ons moment dat we begonnen te groeien mogen we nooit negeren en/of uit het oog verliezen. Van daaruit geven we onszelf voeding. En ons groeien laat de nieuwkomer op zijn beurt zien dat het allemaal mogelijk is. Nieuwkomers en "oudgedienden" hebben elkaar nodig. We hoeven het allemaal niet alleen te doen. Sterker nog, we kunnen het niet alleen doen.

Goedemorgen, Regelmatig lees ik hier mee, soms log ik in om wat te schrijven. Zo ook nu. Toen ik hier voor het eerst op het forum kwam, kwam ik net uit een kliniek en stond toen zo'n vier maanden droog. Ik wilde in gesprek blijven met lotgenoten zoals ik dat ook in de kliniek had gedaan en voelde me zo gemotiveerd om droog te blijven. Mijn leven had een positieve wending genomen, dacht ik, want niet drinkend had ik zelf weer de contrôle over mijn leven gekregen. Ik voelde me weer een hele piet worden. Toch was er niet echt veel veranderd ten opzichte van de tijd dat ik nog wel dronk. Ik bleef doen zoals ik altijd had gedaan, was bang voor de dingen waar ik altijd bang voor was geweest, droomde me suf over alle mogelijkheden die voor me in het verschiet lagen, zoals ik altijd gedaan had maar nu zonder drank. Denkbeelden, theorieën, goede adviezen, tips, weten hoe het niet moest hielden me droog en ik dacht werkelijk dat de drank voor altijd uit mijn leven was verdwenen. De niet verslaafde buitenwereld was echter niet zo begaan met mijn "overwinning" als dat ik eigenlijk vond dat ze moest zijn. Tot die niet verslaafde buitenwereld behoorde ook mijn vrouw. In mijn ogen bleef ze dingen van me verwachten die ik onacceptabel vond. Ik vond dat ik recht had op waardering en een eigen leven, ik vond dat ik dat niet kreeg. Uit frustratie begon ik een buitenechtelijke relatie met iemand die mij gaf waar ik in mijn ogen recht op had. En toen escaleerde alles. Mijn leven werd totaal onoverzichtelijk, ik werd heen en weer geslingerd tussen hoop, vrees, schuldgevoelens en wederom veranderde er niets. Sterker nog, ik ging weer drinken om de rust te vinden die ik zo nodig had. Vorig jaar februari kreeg ik een reikende hand toegestoken in de vorm van een 12-stappen behandeling. Ik maakte kennis met AA, het Big Book, met een levensvisie die me echt een ommekeer in mijn leven heeft doen maken. In plaats van dingen van het leven te eisen ging ik inzien dat ik niets te willen heb. Dat mijn wil me dusdanige beperkingen van het leven oplegt dat ik me in een hoek gedrukt voel. Ik nam zelfs de beslissing om mijn wil en mijn leven over te dragen aan de zorg van God, zoals ik hem ben gaan begrijpen. Ik leer vertrouwen dat het leven goed is zoals het zich manifesteerd en dat ik ook door de meest negatieve momenten heen zal komen zolang ik maar blijf wie ik ben, namelijk een stukje van dat leven zelf. Om deze voor mij nieuwe levenswijze toe te kunnen blijven passen ga ik bijna elke avond naar een meeting om daar mijn wederwaardigheden te vertellen en om te luisteren naar wat andere verslaafden te vertellen hebben. We onderbreken elkaar niet, we oordelen niet over elkaar, we geven elkaar geen adviezen, we delen alleen met elkaar onze eigen ervaringen. Een ieder neemt van zo'n meeting mee wat ie kan gebruiken voor zijn/haar eigen weg van herstel. Een weg van leren, werken, blijven werken.. Vorig jaar november/december vond ik dat mijn herstelroute wel duidelijk was voor mezelf. Ik ging minder naar meetings en vond zelfs dat ik mijn Hogere Macht niet meer de baas moest laten spelen. Ik wilde de regie zelf weer in de hand nemen. Daar hoorde ook een gecontroleerde manier van drinken bij. Ik was sterk, ik was eigenwijs, ik was zwak. Want ik zie het nu als zwakheid dat ik mijn vertrouwen in de loop der dingen min of meer opgaf. Ik was bang dat ik mezelf zou kwijtraken in theorieën die steeds zweveriger werden en waar ik nooit en te nimmer iets nuttigs mee zou kunnen doen in het dagelijkse leven. Maar met dat ik weer ging drinken werd ik juist zweverig. Ik verzon allerlei mooie verhalen, excuses om mijn drinken te rechtvaardigen. En raakte volkomen in de knoop. Dit proces voltrok zich in sneltreinvaart. Binnen twee weken zag ik het hele leven niet meer zitten en dacht ik dat ik gedoemd was om als alcoholist ten onder te gaan aan mijn verslaving. Tot ik weer naar meetings ging en daar mijn dwaling uitsprak. Er volgden ook nu geen adviezen en veroordelingen. Ik voelde me ook geen looser, ik ging weer goed luisteren naar anderen, mensen die met behulp van het stappenprogramma een nuchter en clean leven leidden. Geen hallelujah verhalen dat het leven over rozen ging, maar verhalen met vele grote en kleine, vrolijke en verdrietige elementen. En hoe ze daar mee om konden gaan door te vertrouwen op hun Hogere Macht. En ja, daarbij hoort bidden en mediteren, maar nee, het is niet devoot de hele dag door gebedjes prevelend en de ogen ten hemel gericht als een wezenloze door de straten te struinen, het is gewoon leven zonder angst voor wat er allemaal zou kunnen gebeuren.. Mijn vrouw was mij al enkele stappen (?) voor, zij had al toenadering gezocht tot Al-Anon waar ze ook met de hulp van de 12 stappen een eigen leven kon leren leven. Een heel belangrijk begrip in het programma is "loslaten". Zij liet mij los en uiteindelijk ik haar ook. Door elkaar los te hebben kunnen laten zijn we nu nog (weer) in goede harmonie bij elkaar. Onze angsten en verwachtingen zijn niet meer zo synthetisch. We hebben alletwee leren vertrouwen dat als we in alle eerlijkheid naar onszelf toe blijven, als we elkaar los kunnen laten, we geen voorwaarden aan elkaar stellen, elkaar respecteren om wie en wat we zijn, we elkaar het beste aanvullen en plezier van elkaar kunnen hebben. Momenteel heb ik nog regelmatig trekmomenten wat betreft de nicotineverslaving. Op zo'n moment geef ik niet toe aan de trek, aan mijn wil om een sigaret op te steken, maar vertrouw erop dat ik meeglijd in de tijd en dat dat kortstondige moment van "rust" die een sigaret mij geeft een fake is. De grote rust vind ik in het vrij zijn van middelen. En mijn dankbaarheid daarvoor is iedere avond weer groot. Dit is allemaal niet zweverig bedoeld, maar ik vind het moeilijk om in woorden uit te leggen wat ik nou eigenlijk ervaar. Groetjes, Koh.

In dat geval: proficiat, Elvez. Zo zie je maar dat je zonder Refusal ook NIET kan drinken.

Vind je dat belangrijk, Elvez?