Oskar

Ja. Ik ook goedemorgen.

Welkom terug Kaat. Van harte met dag 50 vandaag!

Ik denk dat die levenslust altijd nog wel ergens aanwezig is. Maar door de drank soms nauwelijks nog voelbaar. Wellicht was het eerder een walging van het holle, cynische, drankgedreven bestaan die mij aanzette om te stoppen. Pas daarna kreeg de levensdrift weer de kans om zich echt te manifesteren.

Ja. Een plaatje van een ijsje op een pagina op het forum. Ietwat kinderachtig en nogal tekort schietend. Maar ik hoop gewoon dat het goed met je gaat. Dat gaat het niet. Maar ik hoop het wel.

Vroeger wel. Toen mijn drinken nog in sociale context was. Toen had ik nog wel de illusie dat het levensvreugde bracht. Maar pakweg de laatste tien jaar van mijn drinken voltrok zich in volstrekte eenzaamheid, met de gordijnen gesloten. Toen doodde het de laatste sporen enthousiasme en vervulde mij met een nihilisme waarvan ik lange tijd meende dat het een levensvisie was.

Over het algemeen kalm en opgeruimd, ik, maar ook afwisselende periodes van grote geestdrift en matte lusteloosheid. Niet met de uitersten van naakt dansend over straat tot alsmaar zelfmoord willen plegen, maar met een kleinere amplitude. Ik ben een bipolaire kabouter. Ik schrijf meer vanuit mijn geestdrift, ook hier. Niet om mijzelf te flatteren, maar domweg omdat ik in de vanuit de lusteloosheid domweg geen zin heb om mij te uiten. De matte periodes zogen zich vroeger als vanzelf vol met drank, waardoor het allemaal veel langer duurde. Nu de drank er niet meer is het leven een stuk draaglijker. Maar de neiging bij tijden ergens in weg te vluchten bestaat nog steeds.

En nu ga ik de gravelbike pakken. Eerste keer dit jaar. Door het gebied waar brede rivieren traag door oneindig laagland gaan. Zin in.

En toch verbaas ik me er ook heel vaak over hoe wonderlijk eenvoudig het kan zijn. Geen verwachtingen hebben. Alles loslaten. Het leven nemen zoals het op je af komt. Rauw of zacht. Domweg gelukkig. In de Dapperstraat.

Passiviteit is mijn grootste zonde. En een belangrijke voedingsbodem voor drankzucht. Het maken van to do-lijstjes kan me soms wel op weg helpen. Maar al vrij snel gaat het mij tegenstaan. Dingen die erop staan gaan voelen als een zware verplichting, en ik begin tegen de kleinste klusjes op te zien. En het irriteert mij ook: het mezelf opleggen van verplichtingen. Dat knelt. En ik wil me vrij voelen. Wat voor mij het beste werkt is heel bewust een soort actieve houding aannemen. Longen volzuigen en leven. Hortsik. Dan gaat het vanzelf. Overigens mag ik vanuit die houding ook gewoon een uur op de stoel voor mij uit gaan zitten peinzen. Als het maar bewust is. En niet dat verdomde voortdurende zoeken van afleiding in drank, sigaret, telefoon of wat dan ook om me maar niet schuldig te voelen.

Ik vind het eigenlijk wel iets moois en zuivers om iemand zo te missen. Dat doorleefde voelen. Enige nadeel is dat de geliefde weg is. Maar is dat zo relevant?

Dat kan ik mij nauwelijks voorstellen. Als haddock geen Fries is, dan ben ik geen ezel.

Impressie onjuist. Afgezien van een wat mindere week nu gaat het sinds Kerst juist veel beter dan daarvoor. Maar dat terzijde. Want ik wil liever geen onderwerp van gesprek zijn 🙃

Er zit lekker vaart in de dagdraad vandaag. Altijd fijn als Q & R weer actief zijn 🙂 Maar mijn jongste zoon rammelt aan de poort. Ik ga eten maken. Hij heeft er weliswaar niet voor gekozen dat hij werd geboren, maar vindt het wel leuk als ik hamburgers voor hem bak. Met veel kaas.

Dass Problem ist nicht uns Leben, sondern uns ständige Denken darüber