knakker

Hey, ik hoor mezelf hierboven ineens zuchten 🙃 Maar geen zorgen, ik strompel en struikel er ook al jaren op los. The mother of all modder. Het eeuwige verschil tussen theorie en praktijk. 'Je moet het met jezelf eens worden' zijn jouw wijze woorden meen ik. En dat valt soms niet mee, als in je eigen kop iedereen door elkaar roept. Mijn ervaring is dat de meest bruikbare adviezen komen van de ervaren modderaars. Maar ik zou je besluit inderdaad niet laten afhangen van een bokbiertje. Volgens mij maken ze intussen in Nederland alleen nog maar van die vieze zoete. Ik denk niet dat die microbrouwer daarvan geïnspireerd zal raken.

De laatste dag. Daar gaan we dan. Ik wens iedereen alvast prettige oliebollen. Gisteren aan zee gewandeld met zoons. Was aangenaam. Introverte pubers en hun problemen. De precaire balans tussen helpen en loslaten. Vanavond gewoon onbekommerd met de buren het jaar uit luiden. Dat ik dan als enige geen glas champagne (of nee, van die vieze mousserende wijn) neem is allang geen punt meer. Ook al omdat mijn laatste drankjaren niet meer sociaal waren, maar zich ergens in het halfduister afspeelden, achter een juten doek.

Ik wil ook wel op de lijst. Of word ik dan geacht om in februari weer te gaan drinken?

Sehr gut. Ik zit me af te vragen of ik het zou willen als ik in staat ware mij aan die who-norm te houden. Ergens wel. Maar dat geworstel en ook dat boekhoudkundige gedoe eromheen niet. Wat voegt voor jou de drank nog toe aan je leven eigenlijk?

‘Dat zal ze leren’ was schijtlollig bedoeld. Zoon is 14. Naar zee is hier favoriet. Tijdens wandelingen voer ik met hem de beste gesprekken. Moeilijke gesprekken moeten overigens vooral kort zijn. Daarna vis eten. Ofzo.

De eerste dag vakantie is begonnen met knallende ruzies thuis. Problemen rondom oudste zoon en ruzie met vrouw over hoe daar mee te gaan. Uiteindelijk ging iedereen mopperend en scheldend slapen. Was ik maar weer aan het werk dan kon ik daarover klagen. Nee. Maar gedonder thuis trek ik mij wel meer aan. Vandaag ben ik alleen met de jongens. Misschien moet ik maar eens een eind met ze langs de zee gaan lopen. Dat zal ze leren.

Jaantje, ik heb over een nogal mystiek bloempje gehoord. Youtan Poluo, fragiel en minuscuul, die volgens de boeddhisten slechts eens in de drieduizend jaar bloeit bij zeer bijzondere gebeurtenissen. Ik ga hem voor je zoeken.

Ik vond de podcast Onverdoofd wel prettig. Van Erik Jan Hermens, de schrijver van het zeer leesbare boek ‘Hallo muur’. Ik vind podcasts over dit onderwerp al snel iets drammerigs hebben. Maar dit zijn gewoon tamelijk ontspannen gesprekken met mensen over hun verslaving. Met Wim Kieft bijvoorbeeld.

Welkom. Als je letterlijk wijnboerin bent, kun je je beroep dan nog wel blijven uitoefenen? Dat compliceert de boel wel. Maar stoppen met wat je hindert is een prima voornemen. Succes!

Door de associatie met de Lama’s heb ik aanvankelijk weinig met improvisatietoneel. Maar ik lees wel geboeid mee. Om zo te acteren lijkt me best therapeutisch. Als toeschouwer zou ik denk ik de stilering teveel missen.

Het is volbracht. Het jaar zit erop. In elk geval qua werk. Ik ben zo opgelucht. Meestal overvalt een vakantie mij als een plotseling genoegen. O, nu alweer? Dit keer telde ik de dagen. Acht dagen vrij! Eind van deze week gaan we naar België, de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog bezoeken. Ja, ik weet de gezelligheid wel weer meteen op te zoeken. Mijn zoon had het met geschiedenis op school en vond dat ook erg boeiend. Maar vandaag niks. Gewoon weer pompiedom.

@Reacher: kom hier opdat ik u knuffel

Overigens merk ik in alcoholische praatgroepen en in mindere mate ook op dit forum dat het helemaal niet op prijs wordt gesteld als je interesse toont. Want dan is het weer de bedoeling dat je alleen deelt over je eigen struggles. Het valt allemaal nog niet mee.

Mij is juist vooral aangeleerd naar anderen om te kijken en jezelf niet zo belangrijk te vinden. Zodoende werk ik nu in de zorg en blijf met mijn eigen onverkochte zieleroerselen zitten 🙃

Jawel hoor, snoeshanen genoeg. Wat lullen over je werk, de politiek of wat je bezighoudt dat lukt ook allemaal wel natuurlijk. Maar het verwoorden van de echt diepere gevoelens of ervaringen die je betoveren dat is al een hele klus. En daar dan ook nog weerklank mee vinden bijna onmogelijk. Kijk, dat hoeft natuurlijk ook allemaal niet persé. Sommigen vinden een gesprek over het weer of de nieuwe aanbouw van hun huis al meer dan voldoende. Maar ik mis dat bij vlagen wel, dat ik hoeveel ik ook klets, schrijf of onder de mensen ben, dat een bepaald deel van mijzelf altijd onontsloten of onbegrepen blijft.