Lonster1

Een bedankje hoeft niet per se. Het is een gevoel van verbondenheid, samen een klus opknappen, bij de community horen. Tevredenheid over het feit dat ik redelijk fit en gezond ben, soms voel ik opluchting dat ik niet zo in de ellende zit als sommige anderen. En afleiding van mezelf. Ok, eten nu en wat nuttigs doen van mijn to do lijstje dan maar.

Gefeliciteerd, goed bezig!

Ja dat klopt. Als ik mezelf terug lees, lees ik: als jij mijn steun niet wilt, ga ik het wel ergens anders brengen. De behoefte om nuttig te zijn, om nodig te zijn, gezien worden. Het voelt een beetje kinderlijk. Maar ja, wel menselijk. Het 'gevaar' zit er in om zoals Etty al schrijft vooral met anderen bezig te zijn. Ik heb thuis ook genoeg klussen, maar ga liever iemand anders helpen.

Luisteren, vragen stellen en het echt willen begrijpen. Het is niet gek dat je over die persoon blijft nadenken. Ik had het laatst met een vriendin, wiens moeder overleed. Ik wilde er voor haar zijn, maar zij gaf er de voorkeur aan zich even terug te trekken en in haar eentje te lijden. Haar goed recht uiteraard, maar het voelde toch wat kaal voor mij. Ik voelde me ook een beetje afgewezen. Dat moet je dan ook maar weer accepteren. Ik doe klusjes voor buurtbewoners die dat zelf niet kunnen en geen netwerk hebben. Gisteren weer zo'n klusje gedaan en dat verzet de zinnen. Al dat tobben daar wordt een mens ook niet beter van.

Tsja, dat is maar de vraag. Wat is slimmer? Meer parate kennis? Een een hoger IQ? Meer studies gedaan, goed kunnen praten? Volgens mij heeft het met zelfvertrouwen en daadkracht te maken. Daar kan ik ook wel jaloers op zijn, mensen die daar veel van hebben.

Ja zin om iemand in elkaar te slaan, of de ramen in te gooien van dat bedrijf. Iemand die in de weg loopt gewoon opzij duwen. De banden lek steken van... Af en toe wel fijn om te bedenken.

Nou ja, en dan denk je jezelf te kennen. Vervolgens weet een vriendin beter uit te leggen hoe ik in elkaar zit en ergens over denk (onderbouwd met voorbeelden) dan ik zelf. Daar keek ik raar van op. Maar dan nog vind ik dat ik ook wat anders mag vinden.

Een druk chaotisch hoofd, dat klinkt inderdaad vermoeiend. Maar het is niet alleen maar kommer en kwel, toch @Francoise. Autisme en ADHD hebben ook voordelen. Ik heb vorige week meegedaan aan een wandeling met neurodivergente vrouwen. Dat zijn ADHD'ers, ASS, HSP, hoogdbegaafdheid. Om maar wat etiketjes te noemen. Veel creativiteit, humor en herkenning. Het is wel handig om iets van je eigen handleiding te weten, hoe met overprikkeling bijvoorbeeld om te gaan. Ik had gisteren een verlate nieuwjaarsbijeenkomst. Er stond champagne klaar. Zal ik wel, of zal ik niet. Ik pakte een glas en toen ik het bijna leeg had, wees iemand erop dat het de rij van alcoholvrije champagnes was. Niks aan het handje dus. Wat fijn, dat ze daarin voorzien hadden. Verder was het nogal tam. Daar hadden een paar glazen alcohol ook niet bij geholpen. Overprikkeling heb ik (als zelfbenoemd ADD'er) ook vaak last van. Maar de laatste dagen ook van sufheid en loomheid en desinteresse. Kijken of ik weer kan gaan mediteren, dat kan hierbij goed helpen.

Zo doe ik dat ook; alleen op de laptop inloggen. Scheelt je inderdaad veel verslavingstijd. En als je er echt wilt minderen ga je gewoon op iemand schelden en schuttingtaal gebruiken. Dan zorgen wij er wel voor dat je wordt geband.

Musashi en gelooft jouw kind je dan, dat je het écht niet wist dat die kinderdisco er was? Ik denk dat ik dat als kind moeilijk te geloven zou vinden. Maar ja, ik ben geen ouder dus zie het vooral vanuit de kind-kant. Er zijn vast wel leuke documentaires of praatprogramma's, of het journaal? op de Duitse zenders. Wel goed om je van tevoren een beetje te oefenen. Ik merk het ook als ik op vakantie ben in Duitsland, het duurt even voordat je er in komt. Ik begin weer wat meer in de klus-modus te komen. Er liggen nog veel onafgemaakte klusjes. Wat meer lente-achtig weer zou wel helpen.

Als het inderdaad je laatste poging is, zoals de titel zegt, is het goed om een plan te hebben. In de berging zetten betekent erover blijven tobben.

Of een tas klaarzetten voor de drank, deze overhevelen en direkt naar de glasbak lopen.

Als je dat lukt, is het leven lichter. Je kan boos blijven op anderen, maar daarmee heb je vooral jezelf. Dat is niet eenvoudig soms, maar wel het proberen waard. Ik denk dat ik soms wat naïef ben, maar dat is ook een bewuste keuze. Liever dat, dan een zwaarmoedige en cynische zwartkijker.

Nou nee, maar het draagt wel bij aan de sfeer. Net zoals er een vriendin op de thee komt, en ik mijn mooie servies en een servet pak voor de appelflappen, in plaats van ze op een broodplank te gooien en de thee in een grote mok met een barst serveer.

Ik vind lummelen heerlijk, maar het voelt beter na gedane arbeid.