Alle activiteit

Buitenwerelden verschillen. Ik heb na mijn eerste stoppoging meer dan 10 jaar niet gedronken. Ik wist het toen ook allemaal. Misschien heb ik iets bij/afgeleerd.

Nee hoor, klinkt niet bot. Wat mij betreft, heb geen flauw idee. Ik klooi wat verder. Iemand die 5 jaar aangezichtspijn heeft gehad is echt niet bang om dood te gaan. Mijn vader lag 3 jaar op zijn bed en trok mijn moeder mee in zijn misere. Ik was niet op zijn begrafenis, ik vind niet dat iemand dapper heeft gesteden, alleen omdat hij bang is om dood te gaan. Ik zat er eiegenlijk niet mee, toen hij dood ging, zo'n gelukkige jeugd had ik niet. Mijn moeder (93) kan me ook verder de pot op. Erger dan nu kan het niet worden, denk ik. Jij noemt het uitstappen. Hoe doe je dat? Een derde hartinfact? Voor mij prima, half uurtje doorbijten. Alleen worden dingen zo moeilijk gemaakt als dat niet gebeurt. Zelf denk ik dat ik niet wil dat anderen mij herinneren als de zuiplap, die ik eigenlijk ook wel was. Van de andere kant, maakt het wat uit? Weet ik veel.

Het heeft ook wel iets van een pose, tegelijk een excuus om te drinken en een schild tegen de grote boze buitenwereld.

Ja dat vroeg ik me ook af

@karin123 en @hub02, als ik jullie lees dan vraag ik me soms af waarom jullie nog leven? Zou je er niet liever uitstappen? (Klinkt dat te bot? Ik ben wel echt benieuwd naar het antwoord).

Quinn, ik vind je een held omdat je de moed niet opgeeft, omdat je blijft proberen en omdat je liefde blijft voelen en geven. Schrijf vooral van je af hier, opnieuw en opnieuw en opnieuw als je wilt. Schroom niet, laat het eruit. Je hoeft met onze gevoelens geen rekening te houden, we kunnen er echt wel tegen.

Fijne muziek om rustig bij te werken. Met liefs van de Vlinder https://youtu.be/8SoLPeFquLM?si=TghiZ36aVfVldSIY

Ik had wel eens van die dichterlijke adspriraties. Op gedichten.nl, een k.. site waarin "Toon Hermans" gedichten prevaleren, heb ik een gedicht geplaatst wat mijn gevoel een beetje uitdrukt. Ik was gelukkig waar ik was voordat ik geboren werd ze noemden mij Hubert en kreeg een broek en een jas een naam, die ik niet eens leuk vind maar wat wil je, als pasgeboren kind? ik moet dankbaar zijn kon zelf nog niet denken, ik was nog te klein Ze kenden me niet, maar helaas wilden ze mij en nu moet ik daar dankbaar voor zijn toneel, ze waren zo blij ik niet, ik was nog te klein

Nee, nee, nee, ook niet, nee, nee en nee! 🍀

Karin, ik wil even jouw verhaal eens helemaal goed laten doordringen. Volgens mij lijken we op elkaar. Ik heb bij UWV gewerkt, zelfs als jurist, en ik wil echt alles nog eens goed doorlezen !!

Druk bezig met schoonmaken. Dacht een rustige middag te hebben maar het is woensdagmiddag. Mijn zoon is onderweg met m'n jongste kleinkind. Het is voorbij met de rust

Wat erg. Je eigen kind zie je dus alleen op Dinsdag? In de weekenden? Doe maar rustig aan vandaag. Ik zou even gaan Netflixen..Rustige natuurfilm?

en dat "eendje" is geen spelfout maar mijn stomme humor

Slaat denk ik nergens op, wat ik nu zeg, maar het me gewoon van het hart. Ik heb 2 hartinfarcten gehad, heb kanker, en ondanks dat heb ik voor het laatst begin 2024 een dokter gezien. Ik geloof dat ze allemaal wat aanklooien en ik ga niet op controles en zo. Na 8 wachtenden voor mij kreeg ik de assistente van de huisarts aan de lijn. Ik vroeg om een recept voor een pijnstiller en slaapmedicatie (nooit eerder gebruikt, zelf betalen, geen probleem voor mij). Ik verrek van de pijn en kan gelukkig maandag al terecht, bij een huisarts 3e jaar in opleiding. Ik heb de voordelen niet van een “traject”, dan maakt een 3 X zo dure psycholoog wel elke week tijd voor me. Gewoon, een k.. recept, dat gaat er niet af voor iemand die al die sh.. niet wil. Het wordt wat veel voor mij, ik drink vandaag eendje. Sorry.

Hi.

Beide niet💜 Vanbinnen jank ik mee.

ik ben ook hsp in de voormiddag ga ik naar buiten in de namiddag en avond moet ik bekomen van de prikkels zowel de negatieve als de positieve en ben ik het liefste thuis

dank je renaldo61

Hi. That's it for today, hi.

Ik moet uiten, zeggen ze. En in die groep met onbekende gezichten en ogen die me aanstaren lukt dat dus mooi niet. Hier dan maar, dan kan ik schrijven zonder praten en zonder fysiek mensen lastig te vallen. Ze staan hier helemaal voor het principe dat delen helen is en dat door het verhaal steeds opnieuw te vertellen, alles draaglijker wordt. Dat is onzin, maar hoe vaak ik dat ook herhaal, ze geloven me niet. Wat hun theorie onderuit haalt, maar ook die ironie zien ze niet. Goed. Je hoeft dit echt niet te lezen, maar ik moet het wel kwijt. Gisteren is die kraan opengezet en ik stik erin als ik het weer weg probeer te duwen. Dus, here goes nothing. Veel te veel TMI, maar als je door leest, is het je eigen keus. Eigen schuld als je daar straks spijt van hebt. Ik heb je gewaarschuwd. Mijn lichamelijke integriteit is geschonden. Ik ben verkracht. Mijn lichaam is gebruikt door iemand die zich af wilde reageren, agressie kwijt moest, macht wilde tonen. En mijn lichaam reageerde zoals het daar altijd op heeft gereageerd; defensief. Het vocht terug, verzette zich uit alle macht tot het ergens knapte en het niet meer deed wat het moest doen. Het hoofd nam over en dat zei "laat het maar gebeuren, laat maar gaan, dan is het zo weer over." En daarna zei het hoofd "zie je wel, zo werkt dat, meer is het niet." En na nog een laatste trap "niet zeuren, je hebt wel erger gehad. En trouwens, wat bezielde je ook om die gast binnen te laten?" Het hoofd sleepte het lichaam naar de douche, spoelde voorzichtig bloed weg, zocht gaasjes en vond jodium. Schone kleren, wilde ogen, alles moest kapot, niet naar me kijken, niet zien wie dat is. Maar in elke spiegel kijkt hij terug. Dezelfde ogen, dezelfde mond. In een reflex sla ik dat gezicht stuk. Meer bloed, meer spiegels. Waarom zoveel spiegels, waarom is hij overal? Het hoofd zakt weg, het lichaam vlucht, naar een veilige plek. De pijn, het janken, het stopt niet. Er was altijd iemand die dat stopte, die zei niet te zeuren, niet aan te stellen als een meid. Accepteren, incasseren, doorlopen. Wat nou gebroken ribben, arm of neus? Beter meewerken, meegaander zijn, liever, dat vooral. Hij houdt immers van je, daarom gebeurt dit. En omdat je altijd zo dwars bent, zo boos kijkt, slaat en schopt en bijt, daarvoor krijg je straf, zo hoort dat. Zo leer je. Kind leert van ouder, daar gaat het om. Straf en liefde. En omdat je een duivelskind bent, is er veel straf nodig. Maar je krijgt immers ook enorm veel liefde? Elke week weer, zo vaak mogelijk, allemaal liefde. Speciale aandacht, hoeft niemand te weten, pure liefde. Maar o wat ben je moeilijk en lastig, harde aanpak nodig. Je vraagt er immers om? En ik kan alleen maar janken en wachten tot het bloeden stopt, tot iemand me vindt hier, onder het bed. Want dit, vannacht, dit was geen liefde, geen opvoeding en straf voor slecht gedrag. En als dit dat niet was, waarom dat toen dan wel? Of andersom? Ben ik zo verkeerd of zo slecht? Vroeg ik er nu om? Nee toch? Of toen niet? Ja toch? Andersom? Beide niet?

Net me jongste zoon weer naar zn vader gebracht. zie hem alleen op dinsdag Went nooit 🥹 probeer afleiding te zoeken en wat in huis te doen lastig heb mega migraine door een medicijn. Even baal momentje

goeiemooiemorgen frummers

Hier verder. Ik was altijd al heel gevoelig (hsp), daardoor krijg je veel prikkels. Verjaardagen, bruiloften verschrikkelijk. Met de medicatie die ik nu heb voel ik minder en dat bevalt prima. Ik kan niet "normaal" leven zonder. Ik doe dit omdat ik het zelf wil, anders blijft het vallen en opstaan. Daar heb ik geen zin meer in, het is mooi geweest. Wij zijn hier maar zo kort, dan wil ik zo min mogelijk pijn voelen van de wereld waar wij in "moeten" leven. Wij hebben geen kinderen, bewust, ik wilde ze het leven niet aandoen. Er komt altijd ellende op iemands pad, dat blijkt erbij te horen! Ik snap ook donders goed dat mensen aan de alcohol, pillen enz. zitten. De meesten willen zichzelf verdoven en dat vind ik logisch. De wereld is vaak niet te harden. Je wist dat het ging gebeuren, wat er nu weer in brand staat... Hoe dat verder gaat... wereldoorlog? Macht, arme gevoelige kinderen.. Sorry, dat ik niet eerder reageerde, druk met bezwaarschrift UWV voor de hoorzitting. Zelfde verhaal, zelfde laken, zelfde instituut. UWV, instituut dat alles zelf in de soep heeft laten lopen en het gooit op te weinig verzekeringsartsen.😂 Daardoor moest ik 1,5 jaar wachten...ze hebben een beslissing gemaakt die hun goed past! Eigenbelang. Verzekeringsartsen worden opgeleid door het UWV zelf, slager keurt eigen vlees, wiens brood men eet wiens taal men spreekt. Tot twee keer toe geweigerd informatie van de huisarts op te vragen, informatie die ik hun niet kan geven, ze hebben verder alles, pak van 10 cm dik. Oh ja, ik geloof niets meer, dood is verlossing, unbearable lightness of being, zoiets..

Natuurlijk heb je nog problemen @renaldo61. Ik ook, wie niet? Maar als je daar zoals nu, rustig mee om kunt gaan, helpt dat wel. Jij noemt het ondraaglijk lijden om dit lange tijd te volgen. Maar iets nieuws werkt niet abracadabra poef! Iets nieuws is iets dat geoefend moet/mag worden om ook iets nieuws te brengen. Mindfulness helpt je in het hier en nu te blijven, en dat zou juist voor jouw brein wel meer rust nog kunnen brengen. Want al die tijd die je in het verleden doorbrengt weerhoudt je om in het nu te ervaren. En natuurlijk komt je weerstand nu om de hoek kijken, want jouw manier is vertrouwd. Ook al zou een nieuwe manier je waarschijnlijk meer goeds brengen. Zoals niet drinken nieuw was, je daar om me moest/moet leren gaan ook. En kijk eens wat jou dat brengt. Voornamelijk positief, toch? En nee ook niet drinken repareert jouw rem niet zomaar m.b. bijvoorbeeld eten. Dat is weer een ander nieuw traject. Ook een die weerstand oproept. En voor je gezondheid je toch je eigen maakt. Zo is het ook met Mindful. Je leert het aan en het voelt overdreven/zweverig/noem maar op, en daarna worden er deeltjes gewoon. Je wandelt en hebt meer aandacht voor de natuur, of je eigen lijf, hoe die reageert met pijntjes, moe zijn, of rustig soms. Maar wat wij westerlingen gewend zijn is bijvoorbeeld vast je boodschappenlijstje bedenken. En dan vergeet je om om je heen te kijken en echt te ervaren. Ik heb die training gevolgd net na het stoppen, het was zelfs een voorwaarde vanuit de hulpverlening. Wat heb ik me ongemakkelijk gevoeld in het begin. Thuis oefenen, ja ik ben me daar gek! Maar gaandeweg gebeurde er wel van alles. Subtiel, ik herkende het niet altijd. Maar juist doordat het 8 dagdelen + 1 terugkomdag was, en ik thuis ook wat beter mijn best ging doen (en omdat ik niet dronk) werd ik me meer bewust van dingen om me heen, mijn eigen lichaamsreacties, mijn denken. Nu ben ik er nog maar zelden mee bezig bewust. Maar af en toe plopt er weer iets van op. En voelt dat goed. Geef het een kans. Probeer iets van overgave te voelen in plaats van je weerstand te voeden. en ervaar........ Het zal voor jou anders zijn dan voor mij, maar wat het brengt is oké, geen ondraaglijk lijden, echt niet.

Snap wat je bedoelt 😅