Alle activiteit

Nachtpact Reacher Quinn Leuke dingen? Nou, c kwam langs.

Nachtpact Reacher Leuke dingen Haar is weer mooi roze. Zelfbruin crème maakt je huid nog steeds vlekkerig. Dingen die altijd hetzelfde blijven.. nostalgie. Afz. vlekkie

Beterschap @spirit!

Ahh, @Smaragdie, jij ook al zo'n doemdenker. Misschien gewoon weer een ontsteking. Maarja, jij weet best veel van ziektes, vanwege je beroep. Het zou dus kunnen. Diabetes hoort daar ook bij. Ja, het is realistisch. Ik dacht ook meteen aan mijn lever. Ben overigens behoorlijk ziek. Alleen maar op bed gelegen. De hond nog wel even uitgelaten, maar ik hou niets binnen. Zo vreselijk ziek. Nu een zoethoutthee en weer proberen te rusten.

Jemig Fonny. Wat erg. Hopelijk is het goed te behandelen.

Dank je wel @Kaatjemama😍 Gaat het een beetje?

Wat een schrik @Fonny! Sterkte!

Dat is zeker schrikken @Fonny veel sterkte gewenst met alles wat nu op je af moet komen. @bolletje 🌹

@hub02 ik herinner je er elke dag met liefde aan.

Lieve @Kaatjemama misschien heb je gelijk, misschien ook niet. Als je gevoel klopt, is dat heel jammer en ik begrijp dat je je dan verraden voelt. Maar het is niet jouw fout, niet jouw misstap. In die zin hoef je er niets mee. Hoe hard het ook klinkt, je man moet zijn eigen problemen aanpakken, net zoals jij dat doet en zoals jij dat blijft doen. Wees voorzichtig met wat je in woede en verdriet eruit gooit. Denk goed om jezelf. En vraag vooral om hulp voor de dingen die jij nodig hebt.

@Sanity: dit mag misschien vreemd klinken, maar als je moeder op dit moment nog helder is zou ik proberen om met haar een overzicht te maken van haar abonnementen, verzekeringen, eventuele sites waar ze lid is en consoorten. Mijn moeder is overleden op 20 januari en ik heb echt eergisteren nog een achterstallige rekening voor haar binnengekregen en ineens dat abonnement stopgezet. Omdat je niet met je zus overeen komt is het misschien ook goed om met je moeder te bespreken hoe je de uitvaart moet regelen. Ja dat is confronterend, maar ik kan mij voorstellen dat je ook niet wenst dat je zus dit allemaal regelt. Veel sterkt in ieder geval.

@Mormel dank je, ja precies die tweestrijd zit ik ook een beetje in. Ik ben totaal niet on speaking terms met mijn zus. Als het euthanasie wordt, heb ik mijn moeder wel beloofd om daar dan bij te zijn en die $#$@%^ zus maar even te tolereren. Als het dan voorbij is trap ik haar alsnog naar Mars met een snelheid waar Elon Musk alleen maar van kan dromen. Voor nu ga ik elke dag maar langs en laat alles maar een beetje op mij afkomen.

@Smaragdie thnx man!!!

Jeetje @Fonny heel veel sterkte. Toch dapper dat je deelt. Mag ik vragen hoe je hier achter kwam? Als je niet wilt antwoorden, geen probleem

Dubbel goed nieuw voor mij deze week! Ik hoef pas over 2 jaar weer terug te komen bij de gynaecoloog en ik ben officieel nu vaginitis gediagnosticeerd. Voor andere mensen is dat misschien rot nieuws, maar voor mij heel erg bevrijdend. Ik was namelijk gaan denken dat behalve dat het allemaal niet zo naar behoren werkt qua sensualiteit ik ook zwaar misvormd was van onderen. Dat is nu bevestigd dat dat niet zo is. Maar zo leg ik het zelf uit, daar juist al mijn stress uit verleden zit, waardoor het niet naar behoeve functioneert en ook eigenlijk een verdedigingsmechanisme. Voor de diagnose was ik eigenlijk al een beetje klaar met bedpartners, ik verwacht er altijd meer van dat ze klaar kunnen maken dan dat ze kunnen. Namelijk tijd en wederzijds interesse. Maar omdat ik van binnen al heel lang tegen dit probleem aanliep, voelde ik me nogal geremd in echt contact maken met mensen en mij leuk gevonden te laten worden. Als ze me leuker dan leuk gingen vinden hing er toch altijd een prestatie aan vast, waarvan ik van te voren al wist dat gaat lastig en vooral heel pijnlijk zijn. Dus gewoon vrienden zijn voelde veilig maar als het meer werd, moest ik dat elimineren. En verder, wat voor mij het belangrijkste is eigenlijk, ik heb mezelf altijd gezien als een soort van flierefluiter/ levensgenieter, ik houd van muziek dus ik dans graag, maar de bewegingen die ik wilde maken kwamen nooit zo overeen met hoe ik mezelf wilde uiten. Alsof er een onzichtbare elastiek rond mij heen zat. Dus uiteindelijk ben ik niet eens meer gaan proberen omdat ik wist dat ik het toch niet kon. Nu die diagnose er is, en ja ik ben doorgestuurd naar therapie, ik kijk wel of ik dat nog nodig vind. Dans ik voor mijn gevoel beter, de bewegingen die ik maak voelen niet meer zo afgeremd. Dus ja ik wel zoiets, ik ben bevrijd op 1 of andere manier. Ik dans en voel me er niet gebonden bij. En denk nu na over dingen die ik al die tijd heb gelaten en wel behoefte aan had om dat te kunnen doen. Maar omdat ik mijn lichaam niet vertrouwde het niet deed. Wel een late diagnose, maar onderhand is deze er. Ik zal gezien mijn leeftijd en omdat ik niet meer in fabrieken werk, mezelf niet meer in een fabriek me kunnen verplaatsen door middel van salto`s en radslagen, soms had ik daar echt zin in omdat lopen op den duur ook saai wordt. Nu denk ik, als ik een leuk pad zie en de behoefte heb deze met radslagen te belopen het me nog wel lukken kan. Mijn lichaam is weer compleet, dus tijdens hoef ik niet te denken waarom werkt dat niet mee. Wat andere mensen ervan denken of vinden boeit me niet zo. Het is gewoon dat ik nu onderhand met mijn complete zelf wel ga doen en merken waar daar weer de grenzen liggen. Ik kan nog geen radslag dus mag ik gaan oefenen. Maar gewoon van totaal niet kunnen en nu mogelijkheden zien om het wel te kunnen. Ik voel me gewoon minder afgeremd en minder beperkt. Ik ben normaal van onderen, en ergens heb ik die vaginisme opgelopen. Het kan in mijn brein zitten, het kan ook echt gebeurt zijn. Ik denk dat dat geen zin meer heeft om de oorzaak te achterhalen. Ik denk eerder dat het helpende is om gewoon de grenzen van jezelf weer te leren kennen nu de elastieken eraf zijn. Dansen en bewegen dus.

Dank je @Smaragdiefijn weekend

Snap ik daarom morgen gaan spreken met elkaar, dieper. Heeft geen zin nu. Ga afsluiten. Weekend veel te doen. Nogmaals take care Knuffel!

Lief dat je op op me reageert Vindt het zo moeilijk en angstig wil dit hele traject niet nog een keer door. Meneer ligt nu gewoon op z’n bed terwijl ik in alle staate ben familie inlichten. maar dat durf ik nog niet met zo weinig bewijs. helaas ben ik zelf heel slecht ben dit soort situaties ik zie het gelijk nooit meer goedkomen en dat ik hem kwijt raakt en me huis.

Dank je voor je vraag Quinn erg lief. Het is erg wisselend, even kan ik me goed voelen maar er hoeft ook maar iets te gebeuren of m'n andere hondje doet iets zodat ik me aan Puck herinner en hup daar gaat ie weer. Maar ja het hoort er allemaal bij en duurt een tijdje.😘

Ach nee toch @Fonnywat een rotnieuws voor jou. Denk aan jou heel veel sterkte

Daarom goed dat je het hier uit hoor. Sterk van je! Heb je niks aan maar dan nog, knap! Mijn man is overleden uiteindelijk na 30 jaar samen zijn door zijn gelieg en ontkenning en alle hulp die hij kreeg. Moet ook van hem/haar zelf uitkomen anders heeft het geen zin. Eerste 20 jaar waren we wel gelukkig samen trouwens hoor, ik ken deze strijd en zeker het vluchten dan zelf in drank en andere dingen.

Ik sla vanuit Frankrijk mijn armen om je heen @Fonny, wat ontzettend moeilijk voor je. Veel sterkte en moed gewenst!

Goed van je @Musashi. Ik vind dat soort situaties echt lastig, op reis en niemand die weet dat je niet drinkt. Alsof de deur dan weer open staat. Goed dat je 'm dicht hebt gegooid!

Ja beter vindt alleen zo lastig wil het bespreken. En oplossen. ik ben nog zo gek om zelf sorry te zeggen om dat ik niet tegen de situatie kan.

Hoe lastig ook en eigenlijk ook gemakkelijk als er een kind aanwezig is. Laat hem maar slapen dan, morgen gesprek. Niet nu en geen ruzie. Makkelijk gezegd weet het. Hou je bijeen.