Alle activiteit

ok bedankt

ik speel graag rummikub maar het is even geleden zin om samen te spelen in de broeders

Vandaag even een rustdag ingelast. Mijn vriend moet gewoon weer werken en dat is eigenlijk ook wel fijn. Zo kan ik even mijn eigen ding doen. Heb de honden al uitgelaten. Ook de zwarte teckel gaat nu iedere dag even naar buiten. Mijn labrador ben ik aan het trainen, dat hij niet meer in de tuin poept, maar gewoon buiten. Ik ga nu 4 keer met haar naar buiten. Net terug van een wandeling. Omdat de teckels wel altijd hun behoefte buiten doen, of meer in de keuken. 4 keer per dag moet ik dweilen en poepjes ruimen. Ach, het is er zo ingeslopen, dat ze nooit uitgelaten werden. De oudste is gewoon te oud en dan vind ik het wel logisch, dat ze haar behoefte niet altijd kan ophouden, maar de zwarte doet het uit protest. Teckels zijn eigenwijze beestjes en Wokkel, de zwarte, is een dramaqueen. De was gedaan en opgehangen. Straks met het eten beginnen. Een maaltijd Bami. Gisteren best wel duur bij de Mac. drive, maar voor een keertje mag dat. We waren laat thuis en hadden hard gewerkt. Het zal zondag worden, eer we er weer heen kunnen. Dan nog de maandag, maar dan moeten we savonds ook weer repeteren. Eergisteren was ik niet helemaal fit, dus zijn we niet gegaan. Het was ook geen doen. Hopelijk maandag wel. Zaterdag hebben we een optreden helemaal in Putten met ons jeugdshantygroepje. De pubers. Best een belangrijk optreden, want ik zie veel bekenden, die mij nog kennen uit de Shantywereld. Ik zit daar niet meer in gelukkig. Die tijd heb ik gehad gelukkig. Ik ben alle angsten aan het overwinnen. Ook mijn hypochondrie. Ik geef er gewoon niet aan toe. Ik mankeer niets. Ik heb geen bobbel in mijn been. Alles is oke. Het zijn mijn spieren en dat is ook wel logisch, als je je voet hebt gebroken een half jaar geleden. Ben daardoor ook verkeerd gaan lopen natuurlijk. Het gaat wel beter met mijn voet, maar ik heb toch een afspraak staan voor 17 april. Er moet toch naar gekeken worden, want bij lang lopen, krijg ik echt nog veel last. Voor vandaag vind ik het genoeg. Mijn vriend komt straks thuis, dus gezellig even de dag doornmen en over een uurtje eten.

Hoe gaat het nu met jullie? Lukt het een beetje allemaal?

Afleiding zoeken. Veel afleiding. Iets wat je leuk vind? Wandelen? Fietsen? De natuur in? Je zinnen verzetten in ieder geval. Wat een gevecht voor je 🤔. Ik wens je veel KMW..❤️

het weekend komt er aan en ik wil niet hervallen hoe pak ik dit juist aan graag jullie feedback

Fijn dat jij 's nachts wel slaapt. Ik voel veel steun van de mensen die inschrijven bij het nachtpact. Zoals ik zei, you guys rock. Ik mag zo een uurtje met c naar buiten.

Engelse klant bellen vandaag. "Hello this is John speaking." "Good morning Mr Speaking, how are you?" Maar dit verzin ik want hij neemt al de hele dag niet op. Daar zijn Engelsen verdraaid goed in, niet opnemen, niet terugbellen en geen emails beantwoorden. Scandinaviërs zijn wel leuk, die antwoorden altijd. Ik wou dat ik alleen van Scandinaviërs kon leven. Het regent hier nu trouwens ook. Enfin maar ik drink niet 😜

Niet opgeven liefste knakker van de hele wereld. Eens is het écht de laatste keer.

Oh, au... En dat er dan niemand was om je te helpen 😢. Ik wil zó graag terug in de tijd om je daar weg te halen en te koesteren. Duizend zachte, veilige armen om je heen.

Oei @Oskar, ook nog in de sloot belandt. Beschamend denk ik, achteraf gezien. Wat moet je je vandaag rot voelen. Kom je de dag een beetje door?

Nope, we proberen mensen aan te nemen maar ze zijn niet te vinden kennelijk. Niet al het werk zal gebeuren dus. Het zou ook een verdomd toeval zijn als al het werk dat bij mij op mn bureau terechtkomt precies in de werkdag zou passen. Dat hou ik me voor. Er vallen dingen tussen wal en schip. Geeft niks, het is hier geen ziekenhuis. Ja, niet vergeten te leven idd 👍🏻👍🏻👍🏻

Heb je wel genoeg gegravelbiked de afgelopen weken? Misschien ligt het gewoon daaraan 😁

Het verleden kunnen we niet herschrijven. We kunnen het alleen vandaag anders doen. Dus, zeg ik tegen jou zoals ik tegen mijn dochter zou zeggen, die me dan met traanoogjes aankijkt en zegt ‘sorry mama, ben je nu boos?’. ‘Nee, ik ben niet boos, ik ben alleen geschrokken, net zoals jij. Het is niet jouw schuld, ongelukken gebeuren nu eenmaal, bij iedereen. Dat is niet erg, zo lang we onze verantwoordelijkheid wel nemen. Zullen we het samen opruimen?’ Zo gezegd zo gedaan en we sluiten af met een dikke knuffel. Is dat norma(a)l(er)? Ik weet het niet. Het is wel anders en het voelt beter en dat telt. Veel sterke voor jou, Quinn, je bent dapper en je doet het. Chapeau voor jou. 🌹

nuchter dag 3 ik voel mij veel beter dan maandag toen voelde ik mij zo belabberd dat is nu niet meer ik hoop echt dat ik niet meer drink ik heb een lijstje in mijn hoofd voor als ik nog maar denk van een fles te gaan halen nu is het een kwestie van dingen uitproberen

Dagpact: renaldo61 MaryArt Fonny🌞 Yvonne Kaatje Maja Mariposa Quinn

Morgen. Kan iemand me op het dagpact zetten?

Vanochtend liet ik een dienblad vallen. zou je zeggen. So what? zou je zeggen. Na een uur flinke paniek kan ik je vertellen wat er te so what aan is. Triggers, kijkwijzer, etc. Ik trigger mezelf verdorie constant. Een donderend geraas en terug de jaren zeventig in. Okay, nee, lees maar niet. Ik geloof niet dat dit normaal is. En die gedachte zal wel een stapje vooruit zijn. Het was natuurlijk mijn eigen schuld, want ik wilde zoveel mogelijk in één keer meenemen, zodat ik niet opnieuw die kamer in hoefde. En dus droeg ik teveel, boven m'n macht ook. En ja, toen ging het schuiven en glijden en lukte het niet meer om met rechts op te vangen wat links liet gaan en lag het halve servies in diggelen op de keukenvloer. Donderend geraas gevolgd door een angstaanjagende stilte. Mijn moeder draaide zich in een soort slow motion om en keek me recht aan, terwijl ik probeerde de vloer over te halen open te gaan en me op te nemen. Geen succes. Voetstappen komen dichter bij terwijl zij en ik elkaar nog altijd zwijgend aan staan te kijken. En dan stapt hij binnen, neemt zwijgend de schade op en zet een stap richting mijn moeder. "Wat was dat?" Ze kijkt naar zijn voeten en zegt dat hij alles liet vallen. Ik, hij is ik, maar de vloer blijft massief. Ik staar naar m'n eigen voeten en zwijg. "Opruimen." En heel even durf ik hopen dat het daarbij blijft. De vloer ligt onder de scherven en ik neem ruim de tijd om zelfs het laatste schilftertje op te rapen. Naar boven gaan lukt niet zonder door de eetkamer te gaan en ik weet zeker dat hij daar nog is. Ik heb gelijk, hij zit aan tafel en doet niet eens alsof hij de krant leest. Toch probeer ik stil bij hem langs te glippen. Een vaste greep in mijn nek en weg is die hoop. Nog altijd zwijgend trekt hij me naar zich toe, zijn hoofd centimeters van de mijne, grijpt zijn vingers dan in m'n haren en laat me kennismaken met het blad van de tafel. Eén keer, twee keer, dan ben ik de houvast van het tellen al kwijt. Als het weer licht wordt, lig ik op de vloer en voel ik zijn schoen mijn maag raken, dan mijn rug. Ik voel vocht over mijn gezicht lopen, maar ik weet toch heus zeker dat ik niet huil, huilen kan niet, huilen is voor meisjes. En dat was de eerste keer ziekenhuis.

Zelf heb ik niks horen rommelen. En ik was ook de afgelopen tijd best heel tevreden met mijn leven. Ja, ik weet donders goed waar ik het voor moet doen. Zoals ik ook donders goed weet hoe stom ik ben op het moment dat ik toch weer een fles openschroef. En dat maakt het zo eng.

Zoiets heb ik mij ook wel eens bedacht. Dat ik mij in het ravijn stort om daarna, als ik er weer moeizaam ben uitgeklauterd weer extra te genieten van het uitzicht. Erg rationeel is het allemaal niet. Temeer omdat elke keer het moment dichterbij komt dat alles definitief stuk is.

Een duidelijke aanleiding of trigger voor mijn trieste uitspatting zie ik niet. Ik leef kalm en tevreden, de laatste dagen en weken was dat niet anders. In de ochtend had ik eerst mijn zoon nog geholpen met zijn wiskunde. Toen hij naar school vertrok was ik alleen thuis. En van daaruit weer die verrekte gedachte: nu zou het kunnen. En dan gaat het razendsnel in mijn hoofd. Dan neemt de drankzucht direct volledig de controle over. Natuurlijk had ik gewoon kunnen denken: laat dat nou uit je hoofd stommerd, doe het gewoon niet. Maar binnen enkele minuten is het kwaad al geschied. Ik ben overgeleverd aan mijn eigen ratten. Ik heb niet de indruk dat ik dingen wegdruk, en stress heb ik zelden. Maar ondanks dat blijf ik toegeven aan de neiging waarvan ik weet dat het mij helemaal niets zal brengen buiten narigheid en ellende. Trefzeker op ramkoers.

een hele goede morgen allemaal, Tja een regenachtige ochtend, maar inderdaad Jane, goed voor de tuin. Hondje lijkt na 2 maanden alweer loops. Ik hoop het niet want ze wordt over een maand gesteriliseerd en dat moet normaal tussen twee loopse periodes in (Normaal is een hond maar twee keer per jaar loops en de laatste keer was begin januari) Ik snap het nachtpact niet helemaal Zijn er dan zoveel mensen die geneigd zijn snachts te drinken ?? ik slaap dan altijd 😉