Alle activiteit

Ik had een korte periode zonder veel depressieve gevoelens. Maar het minste wat er tegen zit komen al die negatieve gevoelens weer terug. Het gevoel van niet begrepen te worden, tegen muren aan 't praten zijn. ...

De vraag ik mij dan stel, probeerde mijn omgeving mij ooit verslaafd te maken? Als het over roken gaat dan zeg ik volmondig ja, daar was de druk om mee te roken tijdens mijn legerdienst gewoon enorm groot. Je moest er gewoon bij horen in mijn peloton of je werd iedere dag gepest.

Het werken was geen succes, ik voel me fysiek gesloopt. Dankjewel voor je woorden. Ik ben bekend met post-Covid (een familielid van mij heeft het ook) het is echt onderschat door veel mensen. Degene waar ik naar refereer ligt al jaren op bed, is cognitief helemaal uitgeblust en is haar baan kwijt en zit in de wia. Ik heb fysiek een minne dag en hyperventileer continu, waardoor mijn buik 9 maanden zwanger lijkt en het voelt zo vreselijk. Ik kan nauwelijks ademhalen en bewegen. Dit is fysieke stress. Ik heb geen moeite met niet drinken.

Tijdens een van mijn opnames op spoed wegens mijn drinken. Zegde een verpleegster tegen mij "Dit is hier geen hotel he meneer". Dus volgens haar hoorde ik daar niet thuis.

Waar ik opgenomen was ziet de belangrijkste psychiater wat verslavingen betreft het ook als een ziekte, wie ben ik om hem tegen te spreken? Tijdens mijn laatste opname probeerde mijn toenmalige psychologe mij nog eens uit te leggen wat autisme is, volgens haar is het geen handicap. Terwijl het officieel wel erkend wordt als een handicap. Tegen een verslaving kun je wel vechten zoals tegen een ziekte, maar eenmaal verslaafd zoals ik aan alchohol blijft het toch steeds een gevaar, dus een eeuwige strijd, is het dan niet eerder een handicap?

ja wij hebben nog contact met elkaar

vandaag 1 maand nuchter nieuwe sleutelhanger bij NA nieuwe penning bij AA

Dagpact Maja kaatje Quinn Fonny🌞 renaldo61🐕

Aha, een donderslag, nou snap ik het 😁. Heerlijk om je zo te lezen.

Ik ben aan het herstellen van post-covid en ik drink nauwelijks (een paar glazen wijn in het afgelopen jaar). Dankje voor de knuffel! Geweldig hoe jij bezig bent. Sommige mensen hebben een euforische fase na het stoppen, dat maak jij ook mee denk ik. Geniet ervan maar schrik niet als dat weer voorbij gaat. Sommige mensen zijn ongevoelige horken en sommige artsen ook, het spijt me dat je er zo een getroffen hebt. Ze lijken niet te snappen hoe ze je kunnen raken als je op je kwetsbaarst bent. In plaats van inloten voor de studie geneeskunde zouden ze mensen beter kunnen testen op hun empatische kwaliteiten als je het mij vraagt. Ik hoop dat je hier blijft schrijven, leuk voor ons en heel goed voor jezelf.

En geen wijn is heel wat waard!

Dag 184 Men eerste hypo manie zonder drank! Men hele huis is spik en span alles is opgeruimd en schoon dit waren heftige dagen en we zijn er nog niet. Heel langzaam gaat de energie iets naar beneden. De noodmedicatie doet z’n werk vannacht nog iets kort geslapen maar redelijke oké gaat de goede kant op. kwa kopen is beetje mislukt 😨 probeer contra gedrag aan te passen maar soms is de drang gewoon weg te groot. mooi Ibiza kleed voor de boot nieuw zwembad wat de ander was lek. Een bak voor de konijnen met speelzand 🤷🏼‍♀️🙈😱😰 was natuurlijk ook per direct nodig en kon niet wachten tot volgende maand💰 Boodschappen voor 3 dagen luchtbed hier kan ik nog wel wat aan verbeteren want de rekening is leeg😓 Maarja geen wijn ing gekocht

Gelukkig begin je met het woord persoonlijk @Ludovica want we zijn allemaal anders (gelukkig maar) met eigen wensen, gebruiksaanwijzigingen en blinde vlekken. Dus filter hier waar jij mee verder kan, en kijk wat je triggert want ook (juist?) daar kun je ook van leren.

Persoonlijk helpt een harde aanpak bij mij helemaal niet. Ik klap dan dicht en ga op slot en de schaamte neemt de overhand en ik ga me terugtrekken en blijf dan onder de radar. Ik heb behoefte aan empathie want dat helpt mij om mijn duivels te bevechten en om me gesteund te voelen en dat ik niet ' fout' ben maar gewoon een mens die door omstandigheden (die er echt niet om liegen maar ik omwille van mij en mijn liefdes prive houd) een verkeerde afslag heeft genomen in het leven. Waar het eerst een gezellige borrel was, werd het het weekend waar ik naar uit keek, toen een gewoonte, een afhankelijkheid en een verslaving. Ik vind de zin ' eigen keuze' echt impliceren dat je er schuld aan hebt en dat voelt voor mij helemaal niet goed. Ik kom uit een behoorlijk verziekte familie waarin aan alle kanten verslavingen zaten, daar ben ik mee opgegroeid. Het is volkomen genormaliseerd, overal te koop, redelijk te betalen in vergelijking met bijvoorbeeld coke of een illegale medicijn verslaving zoals fentanyl of iets dergelijks. Dus ja hoe lelijker je tegen me gaat doen hoe meer je mij tegen je in het harnas jaagt. De dokter van gisteren gaf complimenten en stelde me gerust en zei dat ik goed bezig was en bevestigde uit hemzelf dat dit iedereen kan overkomen en dat je niet hebt gefaald maar vooruit moet kijken en dat iedereen recht heeft op een onbevooroordeelde behandeling. En dat had ik even nodig. Geen luldebehanger die mij de les kwam lezen en even in kwam wrijven hoe belachelijk veel ik wel niet had gezopen al die jaren en ik het mezelf had aangedaan en hij geen zin had om iemand die er zo met de pet naar gooide te behandelen als ik ooit echt iets ging mankeren. Ik koste het zorgsysteem alleen maar geld en wat ik nou eigenlijk wilde? Hij zei nog net niet dat ik mezelf zou doodzuipen en nooit meer beter zou worden omdat ik al gedoemd was te mislukken. Wat een warm bad was die andere dokter dan. En die zorgt er voor dat ik echt nooit meer wil drinken en dat ik misschien zelfs wel een beetje trots ben op mezelf.

Soms kan harde aanpak wel helpend zijn, maar je hebt er als alcoholist niets aan om constant te horen hoe waardeloos je bent en hoe hopeloos. "Het lukt je toch nooit", kan echter wel een drijfveer zijn om juist te bewijzen, dat je het wel kan. Ik ben hier ook hard aangepakt als ik vertelde dat ik weer had gedronken. Ik werd boos en dacht: Wat denken die mensen wel niet. Ik zal het eens bewijzen dat ik het kan. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Ik ga pas promoten als het ook daadwerkelijk goed gaat. Dan komen de complimentjes. @Ludovica, wat ga jij goed. Een week geleden nog een hopeloos stukje mens en nu ga je gewoon weer aan het werk. Wat ben jij opgeknapt in een week tijd. Doe je wel rustig aan? Niet te overmoedig worden. @Kaatjemama, ik wens je veel succes met het opzetten van het zwembad. Het is een pietenwerk. @Quinn, geniet nu maar eens lekker en denk lekker even aan jezelf. Wij gaan zwemmen. Met wij bedoel ik mijn zoon, schoondochter en kleindochter. Vriend moet bijkomen vandaag. De bedoeling is om morgen weer te gaan werken. Hij zal wel moeten want zo komt er geen geld op de plank.

@Kaatjemama, er is gelukkig genoeg ruimte in huis om me terug te trekken. Een fijne zolder, waar ik tot rust kan komen en me terugtrekken. Vandaag lijkt het beter te gaan. Het plan is om morgen te gaan werken. Hij is net terug met de hond en ik weet dat hij al een bierontbijt op heeft. Hij zit nu aan de koffie. Ik ga hem echter niet de hele dag in de gaten houden. Straks lekker naar het zwembad. Ik vermaak me prima hier in het mooie brabant. Daar heb ik geen spijt van, alleen had ik niet gedacht dat zijn drankprobleem zo groot was. Het is 5 maanden goed gegaan verleden jaar. Hij kan het dus wel. Hij voelt zich momenteel een *. Gisteren was hij ook heel klein. Had lekker gekookt en quasi zei ik heel vrolijk dat het eten klaar was. Hij voelde zich heel schuldig dat hij niet kwam eten. Laat het hem maar voelen.

geniet jij maar eens even (heel lang) van gezond egoisme Quinn. Je bent al empatisch genoeg van jezelf hoor. dit oogsten is je zooooo gegund harde werker, dappere dodo en doorzetter, en nog bescheiden ook; chapeau!

de eigen verantwoordelijkheid zit hem erin dat je eenmaal verslaafd, bewustzijn creeert en je eigen aandeel wel degelijk erkent. Waarom de een wel en de ander niet verslaafd raakt is minder duidelijk. Maar dat er gesjoemeld wordt met argumenten is van alle tijden. in de politiek raken sommigen verslaafd aan macht, bij dingen als femicide, discriminatie, genderproblematiek, mensen hebben ego's en willen hun meningen nogal eens verkondigen. Ik hier ook trouwens Maar Mormel, ik zie het niet als een ziekte, zoals velen wel. En dat geeft mij persoonlijk de kracht om de verleidingen te weerstaan (voorlopig dan toch). En ik heb altijd keuze.

Ook als je iets kunt verwachten en als anderen het ook doen, hoef je je eigen verantwoordelijkheid niet weg te strepen. Ik wil het nu niet specifiek over de genoemde arts hebben, maar meer in het algemeen hebben verslaafden nogal eens de neiging steeds maar naar anderen te wijzen, of naar externe omstandigheden. Het houdt de verslaving ook in stand. De vraag die je je kunt stellen is: wat wil ik eigenlijk zelf? Volgende vraag: heb ik daar hulp bij nodig, zo ja, wat voor hulp en van wie kan ik die krijgen? Of kan ik het zelf?

Ik denk dat niemand er zelf voor kiest om alcoholverslaafd te raken maar om die verslaving te bestrijden moet je wel zelf die keuze maken en aangaan. Dát is eigen verantwoordelijkheid. Het zou wel prettig zijn als je daarbij zoveel mogelijk empathie en steun/hulp krijgt in plaats van bij voorbaat al als hopeloos en waardeloos en 'eigen schuld, dikke bult' geval gezien te worden.

Ik vind dit een lastige. Alcohol is de meest sociaal aanvaarde drug waarmee jij heel vaak in contact komt, is het dan echt volledig de eigen verantwoordelijkheid dat het bij sommigen tot een verslaving leidt of is dit iets wat je dan kunt verwachten?

Ja ik ben all about transparantie en het stigma rondom verslaving weghalen. Het kan iedereen overkomen. Hoog- of laagopgeleid, dikke baan of onder een brug. Verslaving discrimineert niet. Man, vrouw, dik, dun, zwart, wit. Juist door er open over te durven zijn (vond ik ook moeilijk hoor ben pas de laatste tijd gaan praten) haal je de sluier van geheimzinnigheid weg. Ik heb ook echt wel paniek gekend, zie mijn topics hier. Maar ik ben inmiddels al veel rustiger en word meer mezelf. Ik heb op de een of andere manier een bepaalde afslag genomen in mijn leven om vreselijke trauma' s die zich bleven opstapelen te verdoven. Ik kan het niet meer terugdraaien, alleen vooruit kijken. Maar als zo' n hufter van een arts je zo te kakken zet, want dat was echt wat hij deed en hij hield me zelfs voor leugenaar terwijl ik daar verdorie met de billen bloot ging want ik wilde geholpen worden. Ik heb meteen om een andere arts gevraagd want ik wil me niet uit het veld laten slaan en ik wil ook niet onder de radar verdwijnen. Het is allemaal al erg genoeg. Ik ben ziek en verslaafd en ook al ben ik gestopt ik zal dat altijd blijven en dat realiseer ik mij terdege.

Maar dat is het uiteindelijk wel, toch?

Lieve @Yana een onverwachte donderslag geweest hier en ik ben er ongelofelijk blij mee. Dankbaar ook. Ik zal m'n best doen snel weer wat empatisch te worden, maar ik stroom echt even over.

@Ludovica: het is zeer spijtig dat er ook binnen de zorg nog personen rondlopen die verslaving primair zien als eigen verantwoordelijkheid.