Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Spud]

Op 6-6-2026 om 08:15 zei Mormel:

Dat hele onderscheid van goed of slecht is volgens mij zeer moeilijk te maken en ik geloof dan ook dat de meeste mensen de twee in zich dragen afhankelijk van de persoon waaraan je het vraagt. Uiteindelijk probeer ik te blijven geloven dat het gros van de mensen echt wel het beste wil voor anderen, alleen nog iets meer voor zichzelf en dat ze voor dat ietsje meer quasi allemaal in staat zijn om te handelen op een wijze die een ander schaad. 

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. Er zijn wat dierendingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb, maar als ik heel eerlijk ben heb ik geen grote spijt of schuldgevoelens naar mensen toe. Wat ik hen aangedaan heb. Voor mij voelt het toch wel als dat ze er zelf ook wel bijdrage in hadden dat ik dat hen geflikt heb. Zoals je zegt Mormel, ik hield net even wat meer van mezelf dan dat ik om die ander gaf en zag dat die ook meer om zichzelf gaf dan om mij. Dan is het er samen ongehavend uitkomen en wordt het een eigen strijd. En ja daar lopen beide partijen kneuzingen en beschadigingen bij op. 

Ik merk wel dat ik veranderd ben, ik kan het makkelijker loslaten en ben min of meer vergevingsgezinder geworden. Iets wat ik voorheen echt niet kon de strijdbijl neerleggen voor een beter doel, kan ik nu wel. Het blijft altijd raar, maar daardoor kan onze vriendengroep zonder problemen of ergens over na te denken, mij en mijn voormalige beste vriendin uitnodigen bij een uitje. We doen gewoon normaal tegen elkaar, maar het is niet zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik haar nog wel kan en mag vragen en zij zal dat ook wel ervaren. Ik merk altijd wel als we dan zo een uitje hebben, dat het nogal stroef gaat tussen ons. En dat zij eigenlijk degene was van de groep die sitekick naast haar nodig had. Wat me altijd uitermate verbaast omdat zij juist de meest spontane van ons 2 was en zelfs een entertainment service heeft opgebouwd met haar man. Maar om dat te kunnen doen buiten haar werk om, heeft ze iemand nodig die naast haar staat. En dat doet de groep ook wel. Ze zijn milder voor haar dan voor mij. Omdat ze wel weten dat ik mezelf wel redt. 

Maar zo te kunnen kijken naar je beste vriendin, is raar en ook niet zo fraai. Nu ik haar vanaf een afstand mag bekijken, kan ik in eerlijkheid zeggen dat ik haar eigenlijk niet meer zo leuk vind. Terwijl ik vroeger met liefde en plezier de klappen voor haar opving. Ik merk wel dat ik nog steeds om haar geef zoals ik altijd gedaan heb, dat stopt niet bij een conflict tenminste niet bij mij. 

Dus ja, onlangs heb ik mijn zorgen wel een beetje geuit over mijn oude beste vriendin. En dan schijnt het nog steeds wel te kloppen wat ik denk te voelen. Haar ouders worden ouder, haar man heeft nog steeds een niet aangeboren hersenafwijking dus ze heeft veel zorgen. 

Maar ik mag het allemaal loslaten. Want ik ben haar beste vriendin niet meer en dat hoef ik ook niet meer te zijn. Maar ik vind het wel naar dat ze zich nu in plaats van praten, wat ze vroeger ook al niet kon. Zich vol aan het vreten is aan wat ik noem troosteten. Ze was altijd al een beetje mollig, maar nu is ze ronduit dik. En lijkt daar lichamelijk ook veel last van te hebben. 

En dat terwijl ze wist dat ze mollig was en dus wel gewoon veel ging sporten en naar een diëtist ging. Voor mij is haar dikheid van nu, een teken dat het in haar koppie helemaal niet goed gaat. En daar heb ik een opmerking over gemaakt. Ze kan wel de clown blijven spelen en ons allemaal willen entertainen met trucs en leuke spelletjes. 

Maar met haar omvang van nu, zie ik hoe onzeker en verdrietig ze eigenlijk is. Ik ben ook teleurgesteld in haar zoals zij in mij is. Maar ik ben nooit gestopt met om haar te geven.  Ik denk wel dat ze zich afgesloten heeft voor mij. Dat is namelijk het beste van haar kunnen. Omdat ze geen confrontaties durft aan te gaan. Jammer maar helaas, ik blijf toch om haar geven en als ik het niet kan weet ik wel wat mensen te bespelen die ze wel toelaat. 

Ja die nieuwe sitekick was niet leuk om te zien, dat was ook een vriendin van mij die duidelijk een kant koos in dat conflict. Daar heb ik ook medelijden mee. Maar houd haar nu wel op afstand. 

Het is een leuke groep vriendinnen, maar eigenlijk is die groep best wel een beetje kapot of heb ik gewoon geen zin meer om altijd maar om discussies te voorkomen, mee te gaan met de groep. Door die slechte eigenschap van mij, heb ik later de dingen die ik juist wilde doen maar niet moeilijk wilde doen, later nog eens in moeten halen. 

Ik ben dat dus niet meer van plan, dus ja bij de volgende meeting gaan ze een meer egocentrische en dominantere Spud ervaren. 

Nieuw voor mij en nieuw voor hen. 

Ik ben benieuwd! 

[Mormel]

55 minuten geleden zei Spud:

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. ...

Ik vind het spijtig dat ik deze eigenschap weer verloren lijk te hebben.
Toen ik zoveel jaren geleden terugkeerde naar de bakkerij waar ik eerder gewerkt had, was ik enkele jaren stevig bezig geweest met mijn zelfbeeld, ook andere werkgevers gehad en steeds complimenten gekregen. Het gevolg was dat ik binnen enkele maanden van onder aan de ladder terug in een sturende functie zat en dat ik tijdens het eerste jaar aldaar twee personeelsleden liet ontslaan (eerste omdat hij profiteerde van de zaak, tweede omdat hij zelf eigenlijk wou stoppen maar dit niet durfde aankaarten), waarbij mijn functie uitbreide en ik meer verantwoordelijkheid kreeg. 
Ergens heb ik het soms nog lastig omdat ik toen die keuze maakte, maar achteraf gezien heb ik toen wel stevige financiële zetten kunnen maken en heeft de zaak er ook profijt van gehad. 
Wat ik wil zeggen is dat dit soort egoïsme niet in mijn aard ligt en mijn normale gedrag vertrekt van hard werken, anderen helpen en je zult vanzelf beloond worden, maar eigenlijk moet ik ondertussen besluiten dat niemand anders voor jou zal zorgen.
Ik denk dat je dit laatste wel zult herkennen.   

[Spud]

Jazeker Mormel. Ik ben opgevoed met wie goed doet ook goed ontmoet. Maar toen ik er een beetje teveel in doorging en mezelf daarin verloor en ook wel een beetje teleurgesteld raakte in mijn omgeving omdat ik daardoor doorkreeg dat goed doen niet altijd ook goed ontmoeten betekend. 

Ben ik dat dingetje toch wat gaan verbeteren in mezelf. Ik help mensen nog steeds graag, ik denk dat ik daar nog steeds het meeste plezier uithaal. Maar ik houd ook wat meer rekening met mezelf en mijn eigen grenzen. Want op een slachtveld doodgaan voor iemand, of in de bres springen voor iemand anders en voor een ander op de kolen zitten, werkt voor beiden partijen eigenlijk niet. En met dat goed doen, ontmoet je niks goeds. 

Ik noem het wat egoïstischer, omdat mezelf wegcijferen voor iemand eigenlijk een automatisme is van mij. Maar het heeft me eigenlijk niets gebracht, waar ik eigenlijk op hoopte. Namelijk volledige acceptatie en ook eens gedragen mogen te worden. Ik mag nog steeds altijd zelf de slingers ophangen als ik een feestje heb, als ik gewond of een dood eenvoudige griep heb, mag ik voor mezelf zorgen omdat er niemand is die zich zorgen maakt om mij. Niet altijd omdat ze het niet zouden willen doen, al zijn er mensen bij die het bewust doen. Omdat ze er niet zo goed tegen kunnen dat de rollen tijdelijk even veranderd zijn. En die snap ik ook wel. Ik zie het in ieder geval niet als gemeen of onder de gordel bedoeld. 

En die andere mensen die zijn het wel gewoon van mij dat ik even niks van me laat horen en hebben een groot vertrouwen in mij en mijn kunnen. Dus ook niet heel slecht bedoeld.

Ik denk alleen altijd als ik zoiets aan de hand heb, ik adem nog en ik kan het nog dus waarom zou ik ze met mijn nonsens nu lastig moeten vallen? Een kopje thee op bed, een warme kruik zou nu ook fijn zijn, maar ik zou het niet prettig vinden als ze overbezorgd over mij zouden worden. Dus ik vraag ze eigenlijk nooit meteen om hulp, eerder dat als ik deze tegenvaller weer overleefd heb en de naweeën er nog van heb, dat ik het deel.

Ik heb dat ook met de spoed, ik zal sneller een ambulance voor iemand anders laten komen dan voor mezelf. 

Maar ik begin er wel meer over na te denken, en dat mijn manier van leven namelijk niet moeilijk doen en meegaan met de groep. Niet helemaal mijn ding, want omwille van andere mensen zo graag tegenmoet komen in wat zij graag willen. Mis ik eigenlijk de dingen die ik graag zou willen doen of zien. En dat gaat zo ongezien en zo onopgemerkt, omdat ze het gewoon zijn van mij. Dat er geen dankjewel vanaf kan dat ik me voegde tot de groep, maar dat ik wel nog even voor mezelf mag gaan regelen dat ik dat wat ik echt wilde doen toch doe in mijn uppie.

Ik heb geen zin meer om dat te moeten doen, dus tegenwoordig vind ik het eigenlijk ook goed om mijn eigen hart te volgen tegen de keuze van de groep in. En ja misschien is dat egoïstisch, voor mij wel, meer als reminder voor mijn eigen wensen in vervulling brengen dan dat ik wraak wil nemen ofzo. Ik wil ook tevreden zijn over dat ik ooit eens niks gelaten heb voor anderen mensen. 

Want het lost niks op voor die ander, alleen dat ze jou beter leren kennen. En ja ik heb mensen ook weleens laten ontslaan en daarna mezelf laten ontslaan. Ik was wel mee met het bedrijf, maar had niet zoveel zin om ze verder te helpen. Ten koste van ik zei de gek. Ik vond het gewoon heel erg rot, om iemand toch te moeten dissen terwijl deze zelf al weg wilde. Maar voor het grote geheel dat wat je in vertrouwen is gezegd toch te gebruiken om deze er toch uit te wieberen ook al wilde deze dat zelf. Wie ben ik om dat te mogen bepalen voor iemand? Vroeger dacht ik dat ik alles kon regelen voor mensen, maar daardoor ontnam ik ze hun eigen keuzes en levenspad. 

Nu denk ik meer aan mezelf, en denk er meer over na als jij er beter van zou kunnen worden als ik weg was, zou je dat meteen doen. Dus waarom zou ik dat ook niet mogen doen? Wat dat betreft zijn wij mensen best wel primitief. Maar als dat zo is, vind ik het eigenlijk wel prima dat ik mensen weggewerkt heb en ik nog steeds besta. Dat ik ervan geniet? Niet echt, het kost je zoveel positieve energie die je juist zo goed voor jezelf kan gebruiken. 

Maar als het op leven na dood aankomt, denk ik wel dat ik zal vechten om zelf te overleven. Ik heb namelijk nog steeds een hekel aan onrecht.

[Spud]

Hoi lieve mensen,

Ik heb zojuist een forum vakantie aangevraagd via pb bij de moderators en hoop dat ze dat willen doen. Jullie verhalen grijpen me aan en ik zou er heel graag voor iedereen zijn. Maar ik trek het gewoon even niet, ik heb nog zelf heel veel pijn en verdriet te verwerken. Maar omdat ik er ook voor iedereen wil zijn lukt me dat vaak niet om daaraan toe te komen. 

En mijn grenzeloosheid is dan in er voor mensen zijn, tegen beter weten in toch proberen er voor die ander te zijn terwijl je zelf eigenlijk geen energie meer over hebt. Maar ja het is zo makkelijk omdat ik gewoon in kan loggen, en voordat ik weet zit ik weer in een pijnlijk verhaal wat me aangrijpt. En die persoon zou willen helpen, maar zelf nogal moe aan het lopen ben.

Zodoende dat ik de moderators gevraagd heb om mij even een ban op te leggen voor een maand en dan zie ik wel weer. En ik hoop dat ze dat gaan doen, want die rust kan ik wel gebruiken.

Maar ik vind het ook belangrijk dat jullie allemaal weten, dat het dus een reden heeft dat ik niet meer reageer op jullie, maar jullie zeer beslist niet vergeten ben. Ik wil gewoon dat niemand zich afgewezen voelt of zich af moet vragen waarom zegt ze niks meer? 

Ik vond dat altijd lastig om mee om te gaan en dat wil zeer beslist niet een ander wel aan doen. 

Maar dat noemt egoïsme denk ik, ik mag ook wel een beetje voor mezelf gaan zorgen.

No worries, ik kom wel weer terug, maar nu mag ik even gewoon even een beetje veel meer voor mezelf zorgen. 

Lieve groetjes,

Spud

[Mormel]

Na je vorige bericht is het mooi om te zien hoe je dat "egocentrisme" ook in de praktijk brengt.
Geniet van de rust en tot in de toekomst.