en zo is het proces weer voor ieder anders,
ik mocht ooit trelefoonboeken verscheuren, heerlijk!
de mattenklopper, bokshandschoenen, worstelen,
door 4 mensen op de grond gedrukt en me vrij vechten,
nog beter, want mijn boosheid was tegen mensen gericht.
Alles onder veilige begeleiding. Want wat bleek ik sterk.
Onder de boosheid zat verdriet, maar ook angst. Pure doodsangst.
Vele therapievormen gehad, maar de lichaamsgerichte psychotherapie
en later sjamanisme en mindfulness, hielpen mij het beste.
En ook dan, de therapeut was soms belangrijker dan de methode,
want zonder vertrouwen, kon ik me niet (over)geven.
Pas na het stoppen met drinken vielen de subtiele dingen op hun plek
en kon het echte integreren en verwerken beginnen.
Mijn weg was lang, maar dat was de weg omlaag ook geweest.
En ik ben een laatbloeier.
Maar mijn nieuwe pad loopt goed en stevig.
Nu achteraf, kan ik zien dat het niet anders kon, inclusief de drank.
Monster, jouw nick is niet zomaar gekozen, na jouw gevechten
wordt er hopelijk een nieuwe nick geboren in jouw ziel.