Deze voormiddag had ik zoals iedere donderdagvoormiddag mijn nazorg. Daar mag ik nog aan deelnemen tot het einde van dit jaar. Ik zeg mag, want in tegenstelling met mijn opnames doe ik dit zeer graag. De nazorg bestaat uit een gesprekje van een kwartier met iemand van de verpleging van de afdeling waar we opgenomen waren. Gevolgd door een praatgroep van een uur geleid door een psycholoog van de afdeling waar ik opgenomen was voor mijn laatste opname. Dan nog een uur muziektherapie geleid door een muziektherapeut. De laatste tijd dommelde ik steeds in tijdens de praatgroep, vandaag niet.
Ik had vandaag wel geprobeerd mijn hart te luchten tijdens de praatgroep, maar de psychologe vond dat sommige van mijn uitspraken nogal kort door de bocht waren. Een uitspraak zoals dat op de afdeling van mijn langste opname dat daar zo goed als niets gebeurd buiten wat luiers te verversen. Zij is daar een van de psychologen.
Ook probeerde ik uit te leggen dat eenmaal bij mij de knop om was, het vrij gemakkelijk was om met mijn alcoholverslaving om te gaan. Waar ze ook niet echt mee eens waren.