renaldo61

Bijna de dag door zonder me vol te vreten. Sinds mijn gesprek met mijn psychiater om 11 uur heb ik niet veel gegeten. Ik begin nu een beetje te snappen dat ze hard moest lachen toen ik zei dat ik zeer veel rijstwafels had en mijn frigo vol met kwark zit. Morgen is het de wekelijkse boodschappendag voor mij. En ze heeft me aangeraden om slechts voorraad voor een dag in te slaan. Wat nu?

Eigenlijk geen gelukkig aandenken voor mij, het is nu op de elfde dag van de maand dat ik mijn Femke 9 maand geleden afstond. Maar dank U Bob.

Ik ben er vrijwel zeker van dat ik dit samen met mijn psychiater ga kunnen beheersen. Ik hoop alleen haar hulp nog zeer lang te hebben. Jong is ze zeker nog genoeg, maar ik heb nu al angst dat ze vroeg of laat elders een betere betrekking ga kunnen hebben.

Ik heb al een avondwandeling gemaakt op aanraden van mijn psychiater, toen ik voorbij een café of kroeg was riep de zaak mij precies naar binnen, zei de zaak al fluisterend "Kom binnen en zet U rustig neer en drink een donker Kasteelbier". Verslaving is een verschrikkelijk en onverwacht iets, het schuilt in ieder klein hoekje.

Goed bezig. Ik denk dat je het vooral voor jezelf moet doen? (Ik deed het voor mijn hondje 😌 )

Heu, ikke niet begrijp?

Ik probeer ook nu uit te houden. Wel niet meer om alchohol, niet dat ik die strijd al helemaal gewonnen heb maar het staat niet meer op de voorgrond. Ik vecht wel met een verslavingsverplaatsing. Ik had vandaag een zeer goed en lang gesprek met mijn psychiater en ik ben zeker dat we pook dit samen gaan overwinnen. Ik sta met het vechten daartegen op dag 0.

Ik had maar met een lid een privé contact en ik ben hier toch ook al een tijdje aanwezig. Ik wist niet dat ze overleden was tot ik het hier las.

Ik ben er pas uitgekomen als ik het strijden moe was.

@Smaragdie Ik ben verbaasd dat je dit over zoveel leden weet.

@bumperjim @Smaragdie Ik heb mijn popje ook Femke genoemd. Ik heb het nu inderdaad al op meerdere plaatsen laten zien. Maar na vandaag gaat ze mogen thuisblijven. Honden namen steeds een grote plaats in mijn leven in. Ik liet ze ook op mijn bed slapen. Een popje is natuurlijk niet hetzelfde, maar meer zit er momenteel niet in voor mij. Mijn psychiater weet zeker welke plaats Femke in mijn leven innam. Moest ik Femke niet gehad hebben was ik nu nog zeker alchohol aan 't gebruiken of ergens opgenomen of erger. Op spoed was ik al dikwijls geweest vanwege mijn gebruik. Mijn psychiater heeft me gered en ook de verpleging van de laatste afdeling waar ik opgenomen was weten dit alle. Ook welke plaats Femke innam, ook vele medewerkers van Hestia weten dit. Mijn psychiater vind ik heel goed. Ik maakte er dikwijls ruzie mee en was het vaak oneens met haar. Maar voor mij is ze de beste arts die er bestaat en ze voelt me ook zeer goed aan. De verpleegster op mijn laatste afdeling is een perfecte aanvulling of was. Want daar praat ik zoveel maanden na mijn opname niet meer mee, die heeft nog wel een tijdje nazorg gegeven. Ik heb het vandaag nog eens tegen mijn psychiater gezegd dat ik op die afdeling waar ik het langst verbleef totaal niets nuttigs heb kunnen doen, naar mijn inziens. Ik denk dat we het daar nog steeds niet over eens zijn.

Zoals ik elders plaatse op dit forum had ik vandaag een zeer goed gesprek met mijn psychiater @bumperjim. Misschien is zij de steun of de kruk die ik steeds nodig heb. Volgende maand heb ik er terug een afspraak mee. Het is een formidabele vrouw. (Ik was het steeds niet eens met haar, maar vandaag was het zeker een constructief gesprek. )

Vandaag weer een zeer goed gesprek gehad met mijn psychiater. Verbazend dat ze haar tijd neemt om met mij te praten. Ik ken geen betere arts en ze pakt ook alle problemen van mij aan, ik bedoel toch die met mijn gezondheid te maken hebben. We hadden het vooral over verslaving en dat ik mijn eetprobleem moet aanpakken zoals ik vroeger mijn alcohol verslaving aanpakte. We hadden het natuurlijk ook over Femke, ik had mijn popje bij me om laten te zien.

Beidde nummers hebben bij mij ongetwijfeld een grote indruk bij mij achtergelaten.

Vandaag zie ik mijn psychiater weer, ik dacht eerst geen nieuwe gesprekstof te hebben, maar ik heb er ondertussen toch genoeg verzameld.

@Spirit Ja het gaat gewoon nu niet. Zoals ik bij @bolletje geantwoord heb mijn honden buiten Femke die mijn ex absoluut wilde waren alle opgevoed op de boerenbuiten. Ik had toen samen met mijn ouders een grote tuin. En we woonde minstens 350 meter van het volgende huis langs de weg. Er was nooit geen probleem met de honden uitlaten en ermee gaan wandelen en ze zindelijk te krijgen. Dat deden ze zelf wel. Femke was een andere zaak. Mijn ex woonde eerst meer dan 14O km langs de weg toen we Femke kochten. En mijn ex woonde in een appartement en ze was nu zeker niet echt de meest hardwerkende persoon, ze leerde Femke of probeerde Femke aan te leren haar behoefte op een doek te doen. En dit bleef ze doen toen we in de stad woonden. Op de buiten bij mijn ouders was er met Femke ook geen probleem. Ik zou dan al eerst moeten verhuizen, want hier kunnen honden absoluut niet. En ik zie er ook wat op tegen met de opvoeding. @Spirit Woon je dan kort bij de grens ? Ik dacht dat je ergens bij Rotterdam of Amsterdam woont?

Hoe gaat het vandaag @Spud ?

Nog steeds goed bezig @kers

Welkom hier @kers

@Mariposa dank U, ik heb juist een antwoord aan @bolletje gegeven

Ik heb nu dit Een echte hond zie ik momenteel niet zitten. Moest ik nog steeds op de boerenbuiten wonen dan zou ik geen seconde twijfelen.

Ik heb deze ochtend al veel bakjes troost gedronken. Cola heb ik niet meer en ga ik ook niet kopen.

@Mormel Misschien moet je eens met goede professionele hulp gaan praten. Ik vind mijn psychiater zeer goed. Maar ik besef wel dat ze niet iedereen kan helpen en dat ze voor U misschien onbereikbaar is. Ik lees je en ik weet echt niet meer wat te antwoorden.

Meer als waarschijnlijk was ze nu overleden. Ik hoorde haar de laatste maanden van haar leven nooit klagen. Ik had pijnmedicatie, maar zichtbaar had ze geen pijn. En alhoewel ze achteraan verlamd was sleepte ze zichzelf nog naar waar ze wilde zijn. Dit zouden de meeste mensen als onnodig lijden bestempelen. Ik had dan ook de dierenarts gecontacteerd. Toen ging ik het allemaal snel. Te snel eigenlijk voor mij. Ik had misschien langer afscheid willen nemen.

Andere mensen gaan dit onnozel vinden, maar ik mis mijn echt Femke weer. Ik heb ze nu bijna 9 maanden geleden laten inslapen en ik verwijt me mezelf dit nog steeds. Het is mijn schuld dat ik geen gezelschap meer heb. Eigenlijk zou ik een ander hondje moeten nemen.